Foto bij Chapitre 14

‘Wat doe ík hier?’ Pansy’s stem klonk hoger dan normaal. ‘Wat doet zíj hier, zul je bedoelen!’ Ze wees naar Aurora, haar ogen vlammend. ‘Je dumpt mij voor de eerste beste sl-’
Pansy,’ onderbrak Malfoy haar fel. ‘Pas op je woorden.’
‘Je liet helemaal niets meer van je horen. Ik dacht dat je kwaad op me was of zo. En nu dit?’ Pansy’s duistere blik gleed naar Aurora. Ze deed vlug een paar stappen achteruit.
‘Zeg waarom je hier bent, Pansy,’ zei Malfoy, zijn toon scherp en bevelend. ‘Wat bezielt je om zo vroeg op mijn stoep te staan.’
‘Wat me bezielt?’ Pansy brieste haast van woede. ‘Jij bent van plan zomaar te vertrekken, Draco! Blaise vertelde het me. Jij gaat er zomaar vandoor met dit wicht terwijl wij- wij-’
Malfoy trok zijn wenkbrauwen op. Zijn uitstraling was kil en afstandelijk en de blik in zijn ogen onbewogen, alsof hij Pansy uitdaagde haar zin af te maken.
Pansy’s stem stierf weg. Ze staarde Malfoy aan, haar blik veranderend. De woede in haar ogen maakte plaats voor verbijstering, en toen verslagenheid. ‘Ik dacht dat we-’ Ze schudde haar hoofd. ‘Dus, dit betekent helemaal niets?’
Aurora had geen idee wat er tussen Malfoy en deze Pansy gebeurd was en ze waren er beiden niet erg duidelijk over in hun communicatie, maar ze kon door Pansy’s onstemde gezicht en Malfoys kille houding wel het een en ander in elkaar puzzelen.
‘Het spijt me, Pansy,’ zei Malfoy, en voor het eerst klonk er iets van emotie in zijn stem, al leek het meer op medelijden dan op echte spijt.
‘Ik dacht gewoon-’ begon Pansy, en ze brak haar zin opnieuw af. ‘Toen ik van Blaise hoorde dat je wegging, kon ik niet geloven dat je zou gaan zonder afscheid te nemen.’ Ze keek naar de grond.
‘Ik ga ook niet erg lang weg,’ zei Malfoy, die onzeker leek over wat hij moest antwoorden. Hij had Aurora nog geen moment aangekeken.
‘Maar je vond het het niet waard om mij op de hoogte te stellen,’ zei Pansy zacht. ‘Ik dacht dat we op z’n minst vrienden waren.’
Er viel een pijnlijke, lange stilte. Aurora, die nog steeds ongemakkelijk aan de zijkant stond, wist niet wat ze moest doen of zeggen om het ongemakkelijke moment te verbreken.
‘Ik had aan je moeten denken,’ zei Malfoy uiteindelijk, zijn stem zachter dan eerst. ‘Het spijt me.’
Pansy knikte. ‘Het is goed,’ zei ze, al straalde alles aan haar houding uit dat het niet goed zat. ‘Fijne reis.’ Zonder om te kijken liep ze de ruimte uit, de trap af. Malfoy deed geen poging haar tegen te houden en het bleef stil totdat ze de deur beneden dicht hoorden slaan.
‘Oké,’ zei Malfoy, een blos van gêne op zijn wangen, terwijl hij in zijn nek wreef. ‘Klaar om te gaan?’

‘Dus,’ zei Aurora, nadat zij en Malfoy minutenlang zwijgend naast elkaar gelopen hadden. ‘Dat was je vriendin?’
‘Als je net hebt opgelet is het volgens mij vrij duidelijk dat ze níét mijn vriendin is,’ gromde Malfoy.
‘Oké. Je ex, dan?’ Aurora kon het niet laten Malfoy een tikkeltje uit te dagen op dit gebied. Ze was bovendien erg nieuwsgierig naar zijn relatie met Pansy, want ze was de eerste persoon uit zijn leven die ze had ontmoet en de ontmoeting was een nogal vreemde geweest.
‘Eh, ja. Ik denk het.’
‘Hoe kan je nou weer denken dat iemand je ex is?’ vroeg Aurora kritisch. ‘Dat weet je toch wel.’
Malfoy haalde zijn schouders op, zijn blik op de grond voor hem gericht. Hij aarzelde even voor hij reageerde. ‘Het is ingewikkeld.’
Aurora snoof. ‘Dat dacht ik al.’
Ze kon het niet laten zich af te vragen of dit gesprek wat ze mee had gemaakt een afspiegeling was van Malfoys liefdesleven. Was hij altijd zo geweest tegenover vrouwen die hem overduidelijk adoreerden? Hoe had hij Pansy behandeld? Ze had duidelijk het idee gekregen dat zij en Malfoy iets hadden, maar hij leek daar niet in geïnteresseerd te zijn. Haar kaak verstrakte als ze dacht aan de manier waarop sommige mannen de gevoelens van vrouwen misbruikte, en dat Draco Malfoy waarschijnlijk een van hen was.
Het gesprek viel weer stil. Het was duidelijk dat Malfoy er weinig voor voelde Aurora meer uit te leggen dan hem nodig leek. Het maakte ook niet uit, sprak ze zichzelf toe. Het was Draco Malfoy waar ze het over had, een jongen die haar moest helpen bij het vinden van haar ouders en haar verleden. Wat deed zijn privéleven er nou toe?
‘Waar gaan we heen? Ik dacht dat we naar Parijs zouden gaan,’ zei Aurora.
‘Natuurlijk gaan we daarheen,’ zei Malfoy. ‘We nemen een haard in het Ministerie.’
Aurora bleef staan. ‘Een háárd?’ vroeg ze, met een klein beetje ongeloof in haar stem. ‘Dat lijkt me vrij omslachtig. Waarom verschijnselen we niet gewoon? Ik weet dat het naar het buitenland is, maar zó ver is Parijs niet.’
Malfoy zweeg even, keek haar kort aan en keek toen met zijn handen in zijn zakken naar de grond, terwijl hij zijn schouders ophaalde. ‘Ik dacht dat je, vanwege je herinneringen en zo, liever niet zou verschijnselen.’
Aurora fronste. Ze begreep niet helemaal hoe Malfoy tot die conclusie gekomen was. ‘Er is niets mis met mijn verschijnselkrachten, hoor. Ik heb het meerdere keren gedaan sinds ik het me herinner en er is nooit iets misgegaan. Zelfs naar Bordeaux ging het prima, en dat is best een afstand.’ Ze keek Malfoy onderzoekend aan. Hij keek nog steeds naar de grond en schoof met zijn schoen een leeg conserveblikje opzij. ‘Wacht eens even... Malfoy, je gaat me toch niet vertellen dat jij niet kan verschijnselen?’
‘Natuurlijk wel,’ zei Malfoy, een beetje gepikeerd dat ze op die manier tegen hem praatte. ‘Ik vind het gewoon niet erg prettig.’ Hij zweeg even en zuchtte toen. ‘Het heeft heel lang geduurd voordat ik mijn brevet haalde. Ik heb hem op Hogwarts nooit gehaald, zie je, want ik was minderjarig in mijn zesdejaar en mijn zevende jaar...’ Hij keek Aurora aan alsof ze hem zou begrijpen, maar ze trok alleen een vragend gezicht. ‘Ik heb mijn zevende jaar nooit gedaan,’ gaf hij schoorvoetend toe. ‘Ik kan het wel. Ik heb wel verschijnseld, maar nooit zulke verre afstanden. Nooit naar een ander land. En ik zou niet weten waarheen ik zou moeten, want ik ben nog nooit in Parijs geweest.’
‘Ik wel,’ zei Aurora. ‘Ik kan ons leiden.’ Malfoy keek vertwijfeld. ‘Het hoeft niet,’ voegde ze er aan toe. ‘We kunnen ook via de haard, maar dit zou ons tijd schelen.’
‘Oké,’ zei Malfoy, haar niet aankijkend. Er was een lichte kleur op zijn wangen verschenen en het leek alsof hij toegaf om maar zo snel mogelijk van dit onderwerp te kunnen veranderen.
‘Oké,’ herhaalde ze, terwijl ze haar hand uit stak. Malfoy pakte hem vast.
Ze sloot haar ogen, dacht aan de drukke Parijsse straten, de toeristische pleintjes, en toen aan het rustige parkje buiten de stad, waar ze eens met haar ouders geweest was. Ze haalde diep adem en verdwijnselde.

Reacties (2)

  • Histoire

    Hmm, haha. Ik moet eerlijk zeggen dat ik ook even zou twijfelen, moest ik iets hebben voor Draco. Ik denk wel dat hij echt lief zou kunnen zijn als hij echt verliefd is, maar ik denk wel dat hij inderdaad iemand is die iemand haar gevoelens wat zou kunnen misbruiken. Snel verder!

    2 jaar geleden
  • VampireMouse

    Oewww twee hoofdstukken zo leuk!
    Ben heel benieuwd wat ze in Parijs gaan vinden!
    Verder xxx

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen