"Hoe hebben jullie mij gevonden? Wie zijn jullie? Wat komen jullie doen?" stamelde Kean.
      "Ik ben Cerice Devon en dit is mijn broer, Axel Devon. We komen beide uit Astra. Kean, we hebben je nodig. Sylican heeft je nodig. Daarom hebben we jou gezocht," glimlachte Cerice.
      "Hoe hebben jullie mij gevonden? Er zou niks bekend moeten zijn over mij," stelde hij.
      "Ik heb in de Astraanse en Sylicaanse boeken gelezen en heb ergens iets gevonden over je vader, koning Norvid, en je moeder, koningin Yume. Ze zouden een kind hebben gehad, maar toen ze gestorven waren nam een onbekende broer van Norvid, Antor, de troon over. Hij riep dat Norvid dit van hem had gevraagd totdat zijn zoon Kean volwassen zou zijn en koning mocht worden. Er werd geschreven dat Kean daarna verdwenen is en hij voor het laatst bij het diepste punt van Ogron gezien werd," vertelde Cerice.
      "Hoe wist je dan dat dit het diepste punt was?" vroeg hij argwanend.
      "Lezen. Gewoon simpel zoekwerk en daarna een conclusie trekken. Kean, we hebben je nodig! Antor heeft Astra overgenomen en Emperya ook! Het is een grote ramp buiten je veilige bergen. De Emperyaanse koning is geëxecuteerd door Antor. Het Astraanse koninklijk huis verkeert in een gevaarlijke situatie. Ieder moment kan hun laatste zijn. Je moet de kroon op komen eisen. Er is genoeg bewijs in de boeken om aan te tonen dat Antor niet de troonopvolger is, maar jij."
      "Ik doe het niet."
      "Wat?" Cerice keek hem met één opgetrokken wenkbrauw aan. "Dat meen je toch niet?"
      "Jawel. Wat heb ik daar nog te zoeken. Ze zijn na mijn verdwijning nooit naar me komen zoeken. Ik heb hier jaren in eenzaamheid geleefd, mijn eigen eten gezocht, en nu krijg ik de vraag terug te keren als koning? Ik doe het niet. Ik kan het niet, Cerice. Het spijt me, maar ik vertik het om Sylican te leiden. Je zult Antor zelf van de troon moeten stoten. Mag ik nu mijn eten gaan bereiden?"
      "Nee, dat mag niet. Snap je het dan niet? De reis naar deze verdomde grot is dodelijk! We zijn onze andere broer verloren, omdat hij uitgleed. Geen van de mensen die hierheen zijn gegaan zijn teruggekeerd. Ze zijn allemaal overleden en niemand weet waardoor. Kean, ze zijn wel op zoek gegaan naar je. Geloof me, niemand vindt Antor een fijne koning." Cerice pakte Kean bij zijn schouders vast. "Je moet terugkeren. Alleen jij kan Antor verslaan. Zodra hij jou ziet zal hij schrikken en ontkennen dat hij je ouders heeft gedood. Dan kunnen we hem pakken en executeren."
      "Ik weet wat hij heeft gedaan, maar je bent net zo erg als je hem direct executeert. Nogmaals, ik doe het niet."
      "Zeg, nou ga jij eens heel goed luisteren. Mijn zusje is niet voor niets dagenlang op zoek geweest naar informatie over jou en deze verdomde grot. Wij zijn niet voor niets onze broer verloren nadat we onze jongste broer ook zijn verloren, omdat jij niet bent gebleven in Sylican! Jij bent de oorzaak van de dood van onze broers en onze vader. Als jij niet weg was gerend, leefden ze nu nog alle drie, was jij nu koning van dat verdomde rotland en was er geen oorlog geweest tussen Antor en de andere koninkrijken. Je weet niks van wat er daar gebeurt en toch vertik je het om terug te keren en je troon op te eisen? Wat ben jij voor prins?" spuugde Axel.
      "Een prins die geen prins meer is. Ik snap dat ik jullie tot last ben geweest door mijn afwezigheid, maar mijn terugkeer zal alles alleen maar verergeren. Daarbij kan ik niet meer onder de mensen komen." Kean stond op het punt Cerice aan de kant te duwen.
      "Kean, luister alsjeblieft. We zijn hierheen gereisd om jou te vinden en terug te brengen. Je kan ons nu niet zomaar laten zitten," fluisterde Cerice en ze probeerde hem te omarmen.
      "Blijf alsjeblieft van me af. Ik kan jullie wel laten zitten, want ik heb niet gevraagd om een reddingsactie. Dat hadden ze moeten doen toen ik net verdwenen was. Toen die verdomde Antor mij hierheen heeft gebracht en me de afgrond in heeft geduwd in de hoop mij te doden. Helaas voor hem bleef ik in leven. Ik heb me een weg naar deze grot moeten vechten en ik ben niet van plan dit te verlaten. Mijn keuze staat vast. Ik ga niet mee met jullie. Als jullie zo graag de prins van Sylican willen, dan verven jullie Axels haar toch zwart? Neem mijn verdomde ogen en doe je voor als mij, maar laat mij met rust," zei Kean kil.
      "Snap je dan niks van wat we zeggen? Het is een Eyanverdomde teringzooi daarbuiten!" vloekte Axel. Kean schrok zichtbaar van Axels gebruik van Eyan, een van de eerste koningen van Ogron.
      "Astra en Emperya liggen in puin! Alleen jij kan de vrede in Ogron bewaren," pleitte Cerice.
      "Ik kan jullie niet helpen, sorry. Ik zou het graag willen, maar ik heb de vaardigheden er niet voor." Kean schudde zijn hoofd. "Ik ben jullie erg dankbaar voor de beproevingen die jullie hebben doorstaan om mij te vinden, maar ik zal jullie ook weer alleen terug moeten sturen. Dit is nu mijn thuis. Sylican mag verrotten en de rest van Ogron erbij. Het kan mij helemaal niks schelen."
      "Je moet naar ons luisteren! Je kan hier niet blijven als je land van herkomst je nodig heeft, dat is gewoon afschuwelijk. We zullen je alle hulp bieden die je nodig hebt." Cerice voelde dat ze zichzelf bleef herhalen, maar gaf niet op. "Ik weet zeker dat de Sylicanen je als hun koning zullen verwelkomen zodra Antor weg is. Laat de dood van je ouders niet voor niets geweest zijn."
      "Mijn ouders hebben hier niks mee te maken. Zij zijn, net zoals jullie broers, slachtoffers van deze oorlog en ik ben niet van plan ook een slachtoffer te worden, omdat er twee Astranen naar mij toe komen en mij op hun knietjes smeken koning van Sylican te worden. Maar dan moet ik eerst de huidige koning trotseren. Als Antor mijn ouders heeft kunnen doden en zo makkelijk twee koninkrijken heeft over kunnen nemen, wat kan ik dan doen tegen hem?" vroeg Kean aan Cerice.
      "Wij zullen voor je vechten. Wij zullen jouw soldaten zijn en er zijn meer mannen die graag jouw kant zullen kiezen. Veel Emperyaanse soldaten zitten nog gevangen in de cellen in Astra. Zij zullen zonder enige twijfel zich aansluiten bij jouw leger. Je hoeft alleen maar terug te keren en je naam op te eisen, zo moeilijk is het niet. Je moet naar de Stad van de Dekende gaan en jezelf verklaren. Zij zullen je geloven, die mannen zijn zo oud dat ze wel zullen weten dat jij Kean bent." Cerice keek hoopvol naar Kean. Hij keek bedenkelijk na het horen van die woorden en bleef lang stil.
      "Je hebt gelijk. Als ik niks doe zijn mijn ouders en jouw familie voor niets gestorven. Ik ga met jullie mee en word de Sylicaanse ko-" Ineens greep hij naar zijn buik waar een metalen punt uit stak. Zijn kleding kleurde zwart van het bloed en zijn ogen werden dof.

Reacties (2)

  • Butterflygirl

    ...

    3 jaar geleden
  • katl1

    NEEEEE! JE KUNT HIER NIET STOPPEN!!!!
    SNEL VERDER

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen