Omygosh dank jullie wel voor 10 abooooooos!!!!


(Beetje kort hoofdstuk, sorryyy)

Keyon

Voordat ik Yusaku had ontmoet, had ik nooit geweten hoeveel ik miste. Ik had nooit geweten wat ik nodig had voordat ik het kreeg. Je kunt je geen dromen herinneren die je nooit gedroomd hebt, je kunt niet weten hoe het ergens is zonder er te zijn geweest. Je kunt op plaatjes zien hoe het ergens is, er verhalen over horen, maar hoe weet je of het echt is, en hoe het is als je er nooit geweest bent? En hoe kon ik gedacht geleefd te hebben? Hoe kon ik denken dat het oké was hoe mijn leven was? Niet geliefd, geheimen opgekropt, niemand om mee te praten of om lol mee te hebben. Ik was naar zomerkamp gegaan met de gedachte alleen nog meer alleen te zijn, ik had gedacht om opnieuw met niemand te kunnen praten. Wist ik veel dat ik heel toevallig misschien de liefde van mijn leven tegen zou komen. Ik was totaal onvoorbereid het avontuur ingestapt en was er beter dan ooit uitgekomen. Als ik alleen maar had kunnen weten me te wachten had gestaan, als ik wist dat zoiets had kunnen gebeuren. Als ik elke keer dat ik een einde aan mijn ellendige verhaal had willen maken maar het vooruitzicht had gehad op die ene kus... Ik had gewild dat ik op dit moment zoiets ook had. Dat ik met het vooruitzicht op iets leuks Yusaku gedag kon zeggen en op de trein kon stappen. De werkelijkheid was een stuk somberder. Ik zou weer naar school moeten, geslagen moeten worden, terug moeten naar de grijze werled van Fendi. Met tranen in mijn ooghoeken keek ik op naar Yusaku's gezicht. Het was vroeg in de ochtend en alleen mijn donkerblauwe trainingsjack was niet genoeg tegen de kou. Zelfs het feit dat ik er drie maanden voor gespaard had zou de kou niet buiten houden. 'Hier, heb mijn sjaal.' Yusaku deed zijn grijze sjaal af en wikkelde die om mijn nek. 'Zodat je niet doodvriest.', zei hij, warm glimlachend. Het duurde even voordat ik een bedankje mompelde. Ik voelde me niet eens verdrietig, ik voelde me leeg. De kou sneed door mijn lichaam heen alsof het hol van binnen was, en zo voelde het ook. Of misschien niet helemaal hol, maar meer alsof er een soort gelei in mijn hoofd zat, niks binnen of buiten latend. Yusaku nam een hap van zijn croissant die hij in een goedkoop winkeltje op het station had gekocht. Ik had er ook eentje, maar die lag in mijn rugzak, wachtend om thuis weggegooid te worden. 'Daar is je trein.' De wind van de langs scheurende trein streek door mijn haren en het moment waarop mijn ogen die van Yusaku ontmoetten leek even stil te staan. Maar ik voelde niks, alleen het gevoel van verdriet dat héél langzaam in mijn lichaam op begon te borrelen. Als water dat langzaamaan begon te koken. 'Dan ga ik maar.', zei ik met een holle stem. 'Ja.' Yusaku boog zich naar voren en nam me mee in een warme knuffel die me weer een beetje tot leven wekte. 'Stuur een berichtje als je aangekomen bent.' 'Zal ik doen.' Plotseling viel mijn oog heel eventjes op een gedaante in de verte. Had ik die lange, bruine jas niet ergens eerder gezien? Maar toen ik nog een keer keek was het weg en ik kwam tot de conclusie dat ik het me waarschijnlijk gewoon verbeeld had.

???

Shit, alweer bijna gesnapt. Ik wist zeker dat die stomme Wisselaar me had gezien, maar hopelijk niet herkend. Gelukkig ging de rest verder nog volgens plan, ik had hem in de gaten kunnen houden zonder ontmanteld te worden. Want het was cruciaal om van nu af aan álles over hem te weten te komen, nog meer dan ik al wist.

Keyon

'Hoi ma, hoi pa.', zuchtte ik toen ik de deur open duwde. 'Hoi Keyon!', groette mijn pleegvader me vrolijk. 'Heb je het leuk gehad?' Ik zette mijn koffer ergens in hoek neer en liet mijn rugtas op mijn rug hangen. 'Ja het was leuk.' Ik reikte naar de kast met de glazen pakte er een, vervolgens trok mijn koude hand de koelkastdeur open. 'Is er geen melk?' 'Nee die is op, die is je moeder kopen.' Ik voelde me een beetje schuldig omdat ik er nu pas achter kwam dat mijn pleegmoeder er niet was. 'Oh oké.' Ik liep recht op mijn slaapkamerdeur af, maar mijn vader hield me tegen. 'Ga je me niet vertellen hoe het was, wat je hebt gedaan?' 'Ik heb al vete,d hoe het was, het was leuk. En hij heeft opgetreden en we zijn naar een bruiloft geweest.' 'Oh, een bruiloft? Van wie?' Ik haalde mijn schouders op. 'Vrienden van hem.' Toen sloot ik de deur achter me. Mijn kamer was nog precies het zelfde als voordat ik weg ging. Wat had ik ook verwacht? Ik zette mijn rugzak bij met bed zonder die uit te pakken en haalde de sjaal van mijn nek. Voorzichtig, alsof de stof van breekbaar glas was, legde ik het neer op mijn bed. Yusaku een berichtje sturen, herinnerde ik mezelf. Ik vertelde Yusaku dat ik aangekomen was en dat het goed ging. Dat laatste was misschien een beetje gelogen, want ik voelde me behoorlijk kut.

Reacties (2)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen