Amélie is een film die geweldig is voor beelden en filmstils en zo. Het is sowieso gewoon echt een goede film, maar zelfs als ik het verhaal niet goed zou vinden (wat ik wel vind), zou ik hem nog goed vinden alleen om hoe hij eruit ziet.
Anyway, hier is een nieuw hoofdstuk, since it's been a while. Hope you like it! (:

'Wil je nog even blijven?' vroeg Hamlet toen we allebei ons bord leeg hadden. 'We kunnen een film kijken of zo?'
Ik twijfelde. Aan de ene kant wilde ik dolgraag nog even bij Hamlet blijven, aan de andere kant had ik nog wel een opdracht waar ik mee bezig zou moeten zijn. 'Wat voor film dacht je aan?' vroeg ik dus maar.
'Jij had Star Wars nog nooit gezien, toch?' Hamlet grijnsde.
Ik trok mijn mond een beetje heen en weer. Aan de ene kant wilde ik best proberen een keer een Star Warsfilm te kijken als Hamlet er zo ontzettend enthousiast over was, aan de andere kant was het gewoon niet het soort film dat me echt aantrok. Ik denk dat Hamlet het aan me zag.
'Óf we kunnen iets kijken wat jij wilt kijken,' zei hij glimlachend. ' Wat is jouw favoriete film bijvoorbeeld? Een film die je vaak zat kunt kijken maar nooit zat wordt? Ik denk dat dat veel over mensen zegt.'
'Lastige,' mompelde ik. 'Ik denk Amélie, misschien?'
'Amélie?'
'Als in Le fabuleux destin d'Amélie Poulain?'
'O ja, daar heb ik weleens van gehoord.'
'Maar nog nooit gezien?' vroeg ik ongelovig.
'Hé, don't judge me, jij bent degene die Star Wars nog nooit gezien heeft!' Hamlet grijnsde. 'Wat nou als ik jouw favoriete film met je kijk als jij belooft Star Wars een keer met me te kijken?'
Dat zou betekenen dat ik het toch een keer aan zou moeten. Het zou ook betekenen dat ik nog een keer een film zou gaan kijken met Hamlet en dat ik hem een geweldige film zou kunnen laten zien.
'Oké, deal,' zei ik. Ik schudde Hamlets hand om het officieel te maken.

'Dit stukje is zo lief.' Ik pakte Hamlets arm vast, omdat ik het gevoel had dat ik iets vast moest pakken, of omdat ik dacht dat ik dan mijn liefde voor de film aan hem duidelijk kon maken, misschien wel kon overdragen. Ik keek naar Hamlet met zowel een 'zie je wel wat ik bedoel'- als een 'vind je het oké als ik je arm vastpak'-blik. Hamlet glimlachte naar me, waaruit ik opmaakte dat het antwoord op allebei 'ja' moest zijn, of in elk geval iets wat daarop leek. Opeens deed mijn hart weer even iets wat het normaal niet deed.
'Kijk je wel? Ik weet niet hoe goed jouw Frans is, maar ik denk dat je wel wat van het gesprek mist als je de ondertiteling niet blijft lezen.'
'Ja, sorry,' zei Hamlet snel, terwijl hij zijn blik weer op het scherm richtte. 'Ik kon het niet helpen. Je zag er zo lief uit. Je eindeloze enthousiasme kwam weer bovendrijven.'
Ik voelde hoe mijn mondhoeken automatisch omkrulden. Misschien dat ik ook wel aan het blozen was. Ik duwde Hamlet plagerig. 'Dat was wel een beetje slijmerig, hoor.'
Nu grijnsde Hamlet weer. Ik merkte ook dat ik af en toe naar hem keek in plaats van naar het scherm. 'Weet ik. Ik ben ontzettend goed in slijmen. Ook tegen mezelf.'
Ik moest even lachen en besloot toch weer te proberen me op de film te concentreren, maar het lukte niet helemaal. Ik had gewoon het gevoel dat ik Hamlet móést vertellen wat ik zo geweldig vond aan de film. 'Wat vind je van de muziek? Ik kan niet geloven dat je Amélie nog nooit gezien hebt terwijl je zelf piano speelt.'
'Ik heb de muziek weleens gehoord. Zijn het niet juist dit soort liedjes die iedereen die een beetje piano kan spelen altijd op het station laat horen?'
'Nou, iedereen speelt het, omdat het zo mooi is. Het zijn klassiekers voor wie piano speelt.'
'Misschien moet ik ze dan toch ook maar eens gaan oefenen.'
'En wat ook zo mooi is aan de film zijn gewoon de beelden op zichzelf. Ik heb de film ook weleens zonder ondertiteling gelezen en dan kan ik lang niet alles verstaan, maar dan is het toch leuk om naar te kijken en het verhaal te blijven volgen.'
'Ja, kan ik me voorstellen,' mompelde Hamlet. Ik merkte opeens dat hij, zonder dat ik het door had gehad, zijn arm om mijn schouders geslagen had.
We keken weer even zwijgend door, ik met een brede glimlach om mijn mond. 'Als ik op gegeven moment begin te huilen, dan is het gewoon omdat ik het zo goed vind. Misschien is een tweede date nogal snel om iemand te zien huilen, maar dat je weet dat het goede tranen zijn.'
Hamlet lachte. 'Het leuke aan iemands favoriete film met diegene kijken, is ook zien hoe iemand naar haar of zijn favoriete film kijkt,' zei Hamlet, 'en jij bent heel leuk om naar te kijken.'
'Hou je kop.' Ik duwde weer plagerig tegen Hamlet aan. 'Ik word er ongemakkelijk van als mensen dat soort dingen tegen me zeggen.'
'Echt?' vroeg Hamlet ongelovig. 'Kan je niet tegen complimentjes of zo?'
'Nou, niet als mensen te complimenteus worden,' mompelde ik.
Hamlet schudde grijnzend zijn hoofd. 'Je weet niet hoe geneigd ik nu ben om je aan een stuk door te gaan complimenteren, om te kijken tot hoe ver je het uithoudt.'
'Doe maar niet,' lachte ik.
'Ik heb daar dus totaal geen last van,' zei Hamlet. 'Ik vind het juist geweldig om van anderen te horen hoe geweldig ik ben.'
'Je hebt wel een beetje een ego, hè?'
'Niks mis mee zolang het bij een beetje blijft,' lachte Hamlet. 'Volgens mij vind jij me juist leuk zo.'
'Denk je?'
'Ja. Ik kan het mis hebben, hoor.' Nu duwde Hamlet plagerig een beetje tegen mij aan. Ik wist opeens niet meer wat ik moest zeggen. Was dit wat flirten was? Ik was er nooit goed in geweest dat te herkennen, dus probeerde ik me maar weer op de film te concentreren.
'Mag ik je kussen?' vroeg Hamlet plots.
'Wat?' zei ik, half geschrokken, terwijl mijn hart opeens als een razende begon te razen.
'Je kussen, dat kussen waar je nu tegenaan zit?' verduidelijkte Hamlet zichzelf.
'Oh,' zei ik, ergens tussen beschaamd en teleurgesteld in. Hij had het over een kussen, een bankkussen, niet over kussen. 'Ja, natuurlijk.' Ik was al van plan het kussen te pakken toen Hamlet moest lachen.
'Grapje, grapje. Ik zag een gelegenheid om een stomme grap te maken, dus ik pakte hem met beide handen beet. Maar ik bedoelde natuurlijk, eh...' Hij leek opeens bijna wel even verlegen te worden. '... die andere manier waarop je die zin kon opvatten. Als je wil, natuurlijk.'
Ik grijnsde, zuchtte en pakte toch het kussen, waar ik Hamlet vervolgens een zachte mep mee gaf. 'Je bent wel een behoorlijk geval apart, hoor, Hamlet.' Maar toch kuste ik hem.
En hij kuste mij terug.

We moesten de film even terugspoelen om het nog goed te kunnen volgen, maar ik denk niet dat ik het erg vond. Hamlet en ik hielden elkaars hand vast en keken naar de rest van de film. Ik zei af en toe 'sst' wanneer Hamlet iets wilde zeggen om de film te onderbreken (misschien wilde hij me wel weer kussen), om duidelijk te maken dat ik gewoon even de film wilde afkijken. En misschien ook wel om hem een beetje te plagen.
Hamlet kussen was fijn, maar ik denk dat ik dit misschien nog wel net zo fijn of nog fijner vond. Naast hem zitten zonder echt iets te hoeven zeggen, met zijn hand in de mijne, waar ik af en toe in kneep als ik het een leuk stukje vond. Het was zo fijn om gewoon even in het moment te zijn en nergens anders aan te denken dan wat zich in deze kamer bevond - terwijl de leukste jongen die ik hier maar voor had kunnen uitkiezen cirkeltjes met zijn duim over mijn hand streek, waarschijnlijk zonder dat hij het zelf doorhad.

Reacties (2)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen