We staan in het steegje waar het portaal op uit komt en Jack staart argwanend naar de auto's die voorbij razen. "Dat zijn auto's," informeer ik hem dus maar. "Auto's?" vraagt Jack. "Dingen op wielen waar mensen in rijden, een soort van moderne wagen met paard," probeer ik uit te leggen. "Oohw..." zegt hij. "Luister, tot we bij mij thuis zijn gaan we niet opvallen, je doet gewoon wat ik doe, je reageert niet op rare geurtjes of zo. En al helemaal niet op andere dieren," zeg ik aan een stuk door. "Hoezo denk je dat ik op dieren reageer?" vraagt Jack lachend. "Honden? Of andere katten?" beantwoord ik met een wedervraag. Jacks gezicht betrekt. "Hier ook al..." zegt hij zuchtend. "Ja, meekomen en normaal doen, dat betekend dus: geen magie, niet zweven, geen kat-mensen," zeg ik als laatste voor ik Jack het steegje uit trek en naar mijn huis begin te lopen.

Halverwege de weg loopt er een hond aan de over kant van de straat. Als ik naar Jack kijk zie ik dat hij is gestopt en naar de hond staart. Ik pak zijn pols vast en trek hem mee. "Niet doen, dat valt veel te veel op," sis ik als ik doorloop. "Oké... Ik wou sowieso al niks doen..." mompelt hij schijnheilig. "Ja-ja, staren is ook al niet normaal hier," zeg ik. "Waarom is hier zoveel raar?" vraagt Jack. "Omdat mensen hier denken dat de sprookjeswereld niet bestaat, ze denken dat het alleen in sprookjesboeken voor komt," zeg ik zacht, ik probeer er zoveel mogelijk op te letten dat niemand ons hoort. Dan lopen we in stilte verder.

Als we bij mij thuis aan komen maak ik de deur met mijn sleutel open. "Krijg je geen problemen met je ouders als je eerder thuis bent?" vraagt Jack. "Mijn pleegouders zijn werken, de een komt om twee uur vanmiddag thuis en de ander om drie uur," antwoord ik. "Pleegouders?" vraagt jack dan. "Als je bent geadopteerd worden de mensen waardoor je bent geadopteerd je pleegouders," leg ik snel uit. "Maar als je bent geadopteerd, wie zijn dan je echte ouders?" vraagt Jack. "Volgens het schoolhoofd; de Boze koningin, mijn vader... ik heb echt geen flauw idee," zeg ik als ik naar de woonkamer loop. Ik wil de TV aan zetten maar wacht vlak voor ik op de aan knop druk. "Jack, hier gaan dalijk ook allemaal van die lichtjes uit komen dus niet schrikken," zeg ik als ik de TV aan zet en ga rommelen met de DVD-speler. Jack kijkt gefascineerd naar de TV. "Zal ik je laten zien hoe mensen hier denken dat Wonderland uit ziet?" vraag ik Jack. "Ja, lijkt me grappig," zegt Jack als hij op de bank gaat zitten. Ik maak de gordijnen dicht, zodat het licht niet in de TV schijnt en zodat niemand naar binnen kan kijken. "Je mag de capuchon en zonnebril af doen, zweven zou ook geen probleem moeten zijn," zeg ik als ik de Alice in Wonderland DVD in de DVD-speler stop.

Zodra ik de taal-instellingen heb gedaan laat ik de film afspelen. Waarschijnlijk weet iedereen dat de film begint in de gewone wereld. "Is dit Wonderland?" vraagt Jack. "Nee, dalijk, als ze door deurtjes en zo heen gaat. Dan komt ze in Wonderland uit," legt ik uit als ik naast Jack ga zitten.

Na een tijdje komt Alice aan in Wonderland en ik zie Jacks mond open vallen. "Wat is er?" vraag ik hem. "Is dit hoe jullie Wonderland zien...?" vraagt hij verbaasd. "Ja, ik weet zelf eigenlijk ook niet beter... Dit zijn onze sprookjes. Verhaaltjes waar je wat over op steekt," leg ik kort uit ik. "Dingen opsteken... zoals?" vraagt Jack weer. "Nou... Bijvoorbeeld in Pinocchio. Hij mag niet liegen omdat zijn neus dan groeit, hierdoor leren kinderen om niet te liegen," zeg ik lachend. "Aha... maar mensen weten dus niet dat wij echt bestaan?" vraagt Jack, hopelijk als laatst. "Dat klopt, mensen denken dat het is verzonnen. Allemaal nep," zeg ik. "Dacht jij dat ook voor je naar Fantasy Academy kwam?" vraagt Jack dan. "Ja, ik had geen idee dat sprookjes echt waren," zeg ik. "Dan verschilt jouw wereld enorm van die van mij..." merkt Jack op. "Dat weet ik, ik zou best wel eens in Wonderland willen kijken," zag ik lachend. "Dan moet je een keer in de vakantie mee komen, alleen ik kan je wel al zeggen dat Wonderland heel anders is dan jullie denken," zegt Jack. Dan hoor ik de voordeur open gaan. Ik schrik als ik mijn moeders voetstappen hoor. "Verstop je," sis ik naar Jack als ik een deken pak en op de bank ga liggen.

"Wat doe jij hier?" vraagt mijn moeder als ze de woonkamer in komt. "Ik voelde me niet zo goed dus ben ik maar naar huis gekomen," lieg ik. "Dan moet je geen TV kijken maar naar bed gaan," zegt ze streng als ze de TV uit maakt. "Waarom ben jij zo vroeg thuis?" vraag ik dan. "Ik mocht eerder naar huis," zegt ze alleen. "Waarom heb je niet geappt of gebeld?" vraagt mijn moeder dan. Ik laat mijn kapotte telefoon zien. "Uit mijn zak gevallen tijdens het lopen en nogal... kapot," zeg ik met een schuldig gezicht. Mijn moeder zucht. "Ga jij dan maar naar bed, ik wil je ook niet meer onder zien, ik kom je wel wat thee brengen," zegt mijn moeder. Ik sta op en voel een paar nagels achter in mijn been dat zich snel verplaatst naar mijn rug. Ik loop dus zoveel mogelijk met mijn buik naar mijn moeder richting de gang en de trap op. Ik loop snel mijn kamer in en ga op mijn bed zitten. Daar laat de lapjeskat pas los. "Dat deed pijn," sis ik. Opeens staat Jack weer voor me. "Jij was degene die zei dat je moeder tot twee uur weg bleef. "Dat dacht ik ook, maar ze mocht dus eerder weg uit haar werk. Ik vind dit enorm vervelend om te vragen maar kan je je elke keer als mijn moeder naar boven komt verstoppen?" vraag ik als ik Jack aan kijk. "Is goed... Zo lang ik hier maar niet alleen over straat hoef... Dit is op een andere manier bijna even gevaarlijk als Wonderland..." mompelt Jack als ik onder de waterkoker hoor aan springen.

Reacties (1)

  • DeNaamIsGideon

    Dat was close.
    Ik vraag me af hoe Wonderland er dan uitziet.

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen