Foto bij O29 - Hospital Wing





      ‘Merlins beard, Rivers. Noem je dat prima?’ sneert Malfoy, zijn ogen groot in iets wat op afschuw lijkt en zijn wenkbrauwen zo hoog opgetrokken dat ze verdwijnen in zijn haargrens, en ik kan zijn sneer en het gebruik van mijn achternaam door de ogen zien in dit geval, want het is misschien wel een beetje gegrond.
      ‘En wat was precies de rede dat u niet meteen hierheen bent gekomen, miss Rivers?’ vraagt Pomfrey op afkeurende toon en met een zorgelijke blik op de gehavende huid van mijn heup. En hierop heb ik momenteel gewoon even geen antwoord, want ik vraag mezelf hetzelfde af. Gisteren in het licht van mijn Lumos had de plek er een stuk onschuldiger uitgezien. Rood, geïrriteerd en misschien wat glanzend van het wondvocht, maar niets wat een Cleaning Charm niet aan kon. Op dit moment, in het volle daglicht wat door de ramen van de Infirmary valt, ziet het er venijnig en lelijk uit. De huid is ver genoeg weg geschroeid om littekens achter te laten, naast wondvocht valt er bloed te ontdekken en de randen zien er rauw uit. Werkelijk, het ziet er uit alsof het immens veel pijn moet doen. Dat doet het niet. Pomfrey moet mijn gedachten kunnen lezen of het is te zien op mijn gezicht.
      'De zenuwuiteinden zijn kapot gebrand, miss Rivers. U hoeft niet zo opgelucht te kijken over het niet voelen van pijn, want dat wordt tijdens het helingsproces dubbel en dwars ingehaald, maakt u zich maar geen zorgen.’ De steek in haar woorden is vast om me te bestraffen voor het niet meteen naar haar toe komen. Ze mompelt zachtjes tegen zichzelf op een verontwaardigde toon terwijl ze nog een blik op de wond werpt en dan koers zet richting een van de goed afgesloten medicijnkasten.
      Zodra ze buiten gehoorsafstand is kijk ik weg van de wond en vind Malfoy zijn blik meteen, aangezien hij mijn volgende woorden lijkt te verwachten en al een tegenwoord heeft voor ik daadwerkelijk kan spreken.
      ‘Ik ga nergens heen. Een kans o-’ en hij breekt zijn woorden af met een gekweld gezicht, wat me doet beseffen dat wat hij ook ging zeggen, het niet over het hoofd gezien kon worden met de nog geen half uur geleden afgesloten weddenschap in het achterhoofd. ‘Morele steun,’ besluit hij dus te zeggen, weinig overtuigend. Ik onderdruk de neiging met mijn ogen te rollen, niet wetend hoe dit valt binnen de niet bepaald goed uitgewerkte ‘regels’.
      'Geniet dan maar van de show,’ brom ik, terwijl Pomfrey weer nadert en werkelijk, ik heb wel even wat anders aan mijn hoofd nu. De Healer heeft een reageerbuisje met heldere vloeistof in haar hand, een pot met nog nader te ontdekken inhoud en haar Wand in de aanslag. Malfoy is wel de minste van mijn zorgen. Het laatste wat ik hem zie doen is plaatsnemen in de stoel die naast het bed staat waarop ik zit en dan is al mijn aandacht op Pomfrey gericht, terwijl ze me opdraagt de vloeistof in een teug achterover te slaan. Het is smerig ondanks de transparante kleur en ik grimas, waarop ze me verteld dat ik haar straks dankbaar zal zijn aangezien het de pijn moet verzachten. Hierna wordt ik opgedragen mijn kleding aan de kant te houden terwijl ze de wond onder Wand point neemt. Zodra ze een bij mij onbekende spreuk begint te prevelen, non-stop, vergeet ik waar ik ben, wie er nog meer in de ruimte is en wat me heeft bezield Pomfrey haar hulp te zoeken. Hell, ik vergeet zelfs dat ik een welopgevoede aristocraat ben en vloek als een drakentemmer.
      Het is alsof mijn huid rekt, strekt, samentrekt en rimpelt. De zenuwen komen stuk voor stuk weer tot leven onder haar bezwering, schreeuwend en brandend en… mijn god ik maak onmenselijke geluiden. Witte stippen dansen voor mijn netvlies en de metalige smaak van bloed vult mijn mond wanneer ik per ongeluk op mijn tong bijt. Als de vrouw eindelijk haar mond snoert ten teken dat ze klaar is en de voornaamste pijn wegebt laat ik me uitgeput achterover vallen, nu pas beseffend dat ik overeind was gekomen, al de spieren in mijn lichaam tot het uiterste gespannen om de pijn op te vangen. Rillend en nahijgend blijf ik met gesloten ogen liggen, enkel iets in elkaar krimpend wanneer zekere vingers iets koels op de pijnlijke plek smeren. Ik gok op zalf. Wat het ook is, het voelt heerlijk.
      'Ik denk dat ik weer een aantal nieuwe verwensingen toe kan voegen aan mijn vocabulaire, miss Rivers. Nooit gedacht dat dames uit uw milieu zulk taalgebruik kenden,’ hoor ik Pomfrey zeggen ergens ter hoogte van mijn zij, waar haar vingers nog steeds mijn geheelde huid masseren. Haar toon is half afkeurend, half geamuseerd, maar ik kan me er nog niet toe brengen mijn ogen te openen om te zien wat de overhand heeft op haar gezicht.
      'Ik kom graag verassend uit de hoek,’ grom ik tussen mijn nog steeds opeengeklemde kaken door, alvorens ik het veilig acht deze te ontspannen.
      'Wel, het is enigszins begrijpelijk. Het helen van zenuwen is geen aangenaam proces, aangezien de pijn die u had moeten voelen in een keer naar boven komt, gevolgd door het even onaangename helingsproces. De plek blijft nog een paar dagen gevoelig, maar u hoeft niet terug te komen voor controle. Werkelijk, wanneer leert men nu eens de Wand in een holster te dragen, ik doe dit veel vaker dan me lief is.’
      Ik negeer haar gemopper en dwing mezelf om eindelijk mijn ogen weer te openen wanneer haar handen stoppen met masseren en ze nog steeds tegen zichzelf mompelend terug loopt naar de kast. Een blik op het behandelde gebied verteld me dat er geen spoor meer is van een wond. De huid is nieuw, een tikkeltje rood en jeukt een klein beetje, maar het ziet er niet naar uit dat ik een litteken over ga houden. De zucht van verlichting lijkt het laatste beetje spanning uit mijn lichaam te voeren.
      'Gallopin Gorgons? Werkelijk, Ri- Payton, hoe veel ga je precies met die barbaarse terreinknecht om?’ klinkt het lijzig vanaf rechts en o god ja, Malfoy was ook nog steeds hier. Ik laat mijn kleding op zijn plek vallen en kijk scherp naar hem op, een bijtend antwoord op het puntje van mijn tong. De verwachting in zijn ogen doet me de woorden op tijd afbreken en ik stop met het samenknijpen van mijn ogen en dwing mijn lippen in iets wat een glimlach zou moeten zijn. Waarschijnlijk zie ik er uit alsof ik iets smerigs ruik.
      'Net zo veel als jou, als je het zo goed weet te herkennen. Zei ik dat echt?’ En ik ben heel erg trots op mezelf, want dat laatste klinkt precies zoals ik het wil; nieuwsgierig en gemakkelijk en bijna kameraadschappelijk. Verbazing wordt razendsnel afgeschermd door opgebouwde muren en iemand anders dan ik had het niet opgevangen.
      'Onder anderen. Drakentemmers zijn er niets bij.’ En als dat geen randje geamuseerdheid is wat zijn stem omlijnt, dan weet ik het ook niet meer. Ik grinnik, niet eens compleet gemaakt of gedwongen, en rol mijn ogen op een overdreven manier.
      'Drakentemmers zijn niet opgegroeid binnen een ‘milieu’ waarin driftbuien af werden gestraft. Vertel me nu niet dat jij nooit een uitbarsting had op je kamer waar niemand je stoorde en creatief werd met woorden om je frustraties te uiten. Salazar knows I did.’ Vertrouw ik hem toe op samenzweerderige toon. Ik werp hem nog net geen ondeugende knipoog toe, bang dat dat te veel van het goede zal zijn. Misschien is dit al te veel, besef ik wanneer ik hem zijn wenkbrauwen op zie trekken. Zijn grijze ogen zijn intens en ik zie gewoon dat hij probeert te ontrafelen wat er door mijn hoofd gaat.
      'O kom op! We kunnen in ieder geval proberen wat van deze weddenschap te maken. Nu je me niet mag beledigen en ik jou niet, kom je er misschien wel achter dat ik helemaal niet zo vreselijk ben als je schijnt te denken.’ –en kan je halsoverkop verliefd op me worden zodat ik je het leven zuur kan maken. Ha, het wordt me hoe langer hoe duidelijker dat Malfoy zich niet gemakkelijk laat inpalmen. Zijn sceptische blik zegt genoeg. Ik zucht vermoeid, deels door dit hele gedoe met hem en deels omdat het helingsproces meer van mijn energie heeft gevergd dan ik had verwacht.
      'Niets is ooit makkelijk met jou, is het wel, Draco?’ verzucht ik naar waarheid, zijn naam vreemd over mijn tong onder de wetenschap dat dit de eerste keer ooit is dat ik hem zo noem. En ik weet niet wat het precies veroorzaakt, afschuw, ongenoegen, verwarring of verrassing, maar hij huivert. Hij huivert, wendt zijn blik af en voor een moment lijkt hij zijn evenwicht kwijt te zijn. Herstellen kost hem moeite. Ik besluit dat ik hem vanaf nu alleen nog maar Draco ga noemen, met of zonder onze weddenschap.


Heel veel liefs vanaf het belachelijk warme en buitengewoon zonnige Gran Canaria!



Reacties (6)

  • Draxo

    Ok, Payton. Hij huivert, stap in de goede richting!

    3 jaar geleden
  • Magicsongzz

    Goede reis! Veel plezier!
    Leuk hoofdstuk weer!

    3 jaar geleden
  • Caricia

    Oh, ik ben wel zwaar jaloers op je! Have fun there!

    Leuk stuk lig.

    3 jaar geleden
  • Ferm

    Hij huivert van alle opgekropte, seksuele frustratie, Payton.
    Makes me shiver all the time.

    Anyways, enjoy Gran Canaria!

    3 jaar geleden
  • Infrared

    Ik ben jaloers op je, Am, geniet van Gran Canaria! (:

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen