Foto bij O3O - Enemy Territory





      Donderdag verstrijkt zonder verdere confrontaties tussen Malfoy en mij. We zijn in stilte naar Transfigurations gelopen, hebben elkaar de rest van de dag genegeerd en het zelfs weten te voorkomen dat we naar elkaar keken. Ik weet dat ik tijd nodig had om met een strategie te komen en vermoed dat hij zichzelf probeert te herpakken na zijn duidelijke vertoon van … wat het dan ook was bij het horen van zijn naam over mijn lippen. Tijdens onze nablijfsessie van Snape zitten we zo ver als kan bij elkaar vandaan en er wordt geen woord gewisseld.
      Vrijdag verloopt niet veel anders. Nu we het moeten doen zonder onze gebeten opmerkingen en gesneerde beledigingen, lijken we beide niet te weten wat we tegen de ander moeten zeggen en dus zeggen we niets. Ik wordt wederom geconfronteerd met regressie en fuck strategie, strategie is voor Ravenclaws. Dus wanneer we terugkeren in de Common Room, na het verwisselen van onze gewaden voor vrijetijdskleding, en het gebruikelijke vrijdagavond sfeertje ons verwelkomt, neem ik een besluit.
      Het is algemene kennis dat de bank en de fauteuil voor de haard aan de linker kant van de ruimte aan de Carrow Twins en mij toebehoren en dat de twee bankstellen en fauteuils bij de haard aan de rechterkant toebehoren aan Malfoy en zijn gevolg. Dat is dan ook waar ze nu plaats aan het nemen zijn, eveneens net terug van het bedompte uur nablijven in het Potions lokaal. Malfoy heeft zijn schoolgewaden ingewisseld voor zijn peperdure Franse designerskleding. Hij staat nog, waardoor ik duidelijk kan zien dat zijn zwarte broek op maat gemaakt moet zijn. De stof omhelst zijn lichaam als een tweede huid en is precies lang genoeg om naadloos aan te sluiten op de bovenkant van zijn zwarte lakschoenen en o god, komt er überhaupt wel een einde aan zijn benen? De jongen is een en al lange ledematen, scherpe hoeken en gedefinieerde botstructuren en werkelijk, hij weet zich er naar te kleden, weet hoe hij zichzelf moet accentueren. De zwarte coltrui die hij draagt is strak genoeg om zijn taille te tonen onder een duidelijk bredere borstkas, de mouwen laten net strookjes roomwitte pols bloot en de col sluit aan onder zijn kaaklijn. Hij ziet er uit als de prestigieuze Pure-Blood die hij is en zolang hij zijn mond houdt en niet naar mij kijkt, zolang hij ontspannen is tussen zijn vrienden en geen rede heeft om zijn muren hoog op te werpen, is hij aantrekkelijk. Schrikbarend aantrekkelijk. Ugh, ik haat hem.
      In een opwelling sla ik alle algemene kennis in de wind, buig in plaats van naar links naar rechts af en bereik hen op het moment dat Malfoy zich in de hoek van de bank laat zakken, zijn rechterbeen over zijn linker gelsagen ter hoogte van zijn knie, rechter elleboog steunend op de leuning van de bank, een glas Firewhiskey in zijn hand en zijn blik nog onwetend en tevreden op het knapperende vuur in de haard gericht. Parkinson maakt zojuist aanstalten de plek naast hem in beslag te nemen, wanneer ik met een vloeiende beweging achter haar langs stap en haar te snel af ben. Het levert me een verontwaardigde kreet op nog voordat haar hersenen kunnen verwerken wie haar dwarsboomt. Dan valt er een stilte.
      Het gesprek tussen Zabini en Nott verstomt, Crabbe en Goyle verliezen interesse in hun potje Exploding Snap, Parkinson haar ogen puilen uit hun kassen en naast me voel ik hoe Malfoy iets bijdraait zodat hij een blik op me kan werpen. Het kan mijn verbeelding zijn maar zelfs in de rest van de Common Room lijkt het geluidsniveau te dalen. Ik verkies Malfoy reactie boven het vervolg op de reacties van andere aanwezigen en draai mijn hoofd in zijn richting. Grijze ogen kijken emotieloos op me neer over de rand van zijn Whiskyglas, terwijl hij tergend langzaam een slok neemt en ik wordt overweldigd door zijn ongetwijfeld net aangebrachte cologne. Het is een rijke geur met een hint sandelhout, bergamot en iets anders ondefinieerbaars. Ik weet niet of hij al een slok aan het nemen was voor ik naast hem kwam zitten of dat het zijn manier is om zijn verbazing te verbergen, maar hij lijkt onaangedaan door mijn verschijning.
      ‘Ik vroeg me al af wanneer je het me moeilijk zou gaan maken,’ zegt hij bedrieglijk kalm, wanneer hij zijn glas weer tot hoogte van zijn borst heeft laten zakken en hierop glimlach ik gemaakt en druk mijn frustratie weg, evenals mijn ongehoorde en verrassende reactie op zijn niet anders dan prettig te noemen geur. Ik had gehoopt dat hij iets meer reactie zou geven, iets meer ongemak, dus ik schuif nog dat kleinste stukje dichter naar hem toe, waardoor onze schouders, ellebogen en knieën lichtjes in contact komen. Hij huivert niet, zoals ik had gehoopt, en dat is onaanvaardbaar.
      ‘Ik zie gewoon kansen waar ze me gegeven worden, Draco,’ antwoord ik op neutrale toon, iets zachter dan normaal in de hoop dat in ieder geval niet de hele Slytherin Student Body mee kan genieten. Het spreken van zijn naam heeft wel het gewenste effect, zij het niet zo hevig als de vorige keer. Hij huivert niet zichtbaar, maar door ons subtiele lichamelijke contact voel ik hoe hij even nerveus lijkt te bewegen. Zijn lippen wijken vaneen voor een weerwoord, maar hij wordt onderbroken door Parkinson die haar keel schraapt. We kijken beiden naar haar op, om te ontdekken dat ze nog steeds recht voor me staat. Ik lees haar gedachten in haar blik; wat bezielt jou om mijn plek in te nemen? Mijn boodschap ligt echter ook heel duidelijk in mijn ogen en ze snapt de; de weddenschap, Parkinson, je zogenoemde enige kans op zijn aandacht. Ze slikt een ongetwijfeld bijtende opmerking weg en draait zich bij om plaats te nemen op een van de vrije stoelen, om er achter te komen dat deze bezet zijn door Hestia en Flora. O, ik ben gek op ze en de manier waarop ze zonder vragen te stellen mee gaan in mijn idiote opwellingen. Parkinson heeft nog drie opties. Naast mij plaatsnemen in de overgebleven hoek van de bank, naast Nott, tegenover Malfoy en mij, of op de grond rond de tafel, net als Crabbe en Goyle. Ze kiest voor de positie naast Nott, waarschijnlijk omdat het zicht geeft op wat er dan ook gaat worden van deze situatie. Naast me maakt Malfoy een bijna geamuseerd geluidje en ik vraag me net af wat het in moet houden, wanneer Nott spreekt.
      ‘Wel, jij geeft je makkelijk gewonnen, Pans. Als ik naast Draco ga zitten vlieg je me nog net niet in de haren,’ mompelt hij, geamuseerd en een tikkeltje verbaasd. Shit, hij heeft gelijk. Normaal is Parkinson zo bezittelijk als de pest wanneer het op Malfoy aan komt. Ze verschiet nu dan ook van kleur wanneer haar fout doordringt en ik moet dit rechtzetten voor er ook maar het nihilste spoortje argwaan ontstaat. Mijn lippen krullen om in mijn meest genoegzame glimlachje en ik kijk door mijn wimpers uitdagend naar Parkinson.
      ‘Kwestie van weten wie je wel en niet tegen je in het harnas moet jagen, is het niet?’ En god wat wil ze me nu graag naar de strot vliegen. Haar blos verdiept uit woede en ik geniet van haar machteloosheid. Als ze me tegen spreekt wordt de situatie er niet beter op.
      ‘Ik ben echt niet bang voor je, Rivers,’ bijt ze, bij gebrek aan iets beters. Weer een geamuseerd geluidje van naast me en uit mijn ooghoeken zie ik hoe Malfoy zijn gezicht iets kantelt, waardoor hij Parkinsons schuin aankijkt. Spottend.
      ‘Dan zou ik de boel nog maar eens overdenken, darling, en een andere conclusie trekken. Payton hier kan schrikbarende dingen doen, mocht ik haar tirade tegenover Pomfrey geloven.’ En Hell and fiendfyre, ik weet niet waar ik moet beginnen met het verwerken van mijn verbazing over de volgende feiten. Zijn stem wordt omlijnt door humor waarvan ik niet wist dat hij die bezat, mocht ik hebben beseft dat hij dit bezat had ik nooit verwacht dat hij het in mijn overstaan zou gebruiken ten koste van iemand uit zijn eigen gevolg en, Merlin, hij refereert terug naar onze niet met moordneigingen geëindigde escapade naar de Infirmary, in plaats van stellig te negeren dat we een daadwerkelijk gesprek hebben gehad zonder te eindigen in een scheldpartij. Mijn hersenen komen al met een reactie nog voordat ik er haastig naar moet zoeken en ik gniffel –honest to god, gniffel.
      ‘Ik zei toch dat ik niet eens door had wat ik allemaal heb gezegd! Was het echt zo erg? Arme Pomfrey,’ mompel ik geamuseerd in Malfoy zijn richting, en ik ben heel erg trots dat ik eindelijk in mijn rol lijk te vallen, dat mijn hersenen eindelijk iets anders voordragen dan beledigingen en kutopmerkingen. Als Malfoy al verbaasd is over mijn reactie dan blijkt dat uit niets. Zijn rechter mondhoek trekt heel iets hoger op, nauwelijks merkbaar, en hij verbergt het iets te laat achter zijn glas terwijl hij zijn ogen rolt.
      ‘Arme ik,’ verbeterd hij op milde toon en een blik rond de gemengde groep om ons heen zegt genoeg; Draco Malfoy en Payton Rivers in een normaal gesprek is verbijsterend en lijkt in te druisen tegen alle logica.


Ik heb op een kameel gereden *doet een dansje*. En vandaag gaan we naar een religieus feest genaamd Romeria del Pino in het Cuba van Gran Canaria, wat heel tegenstrijdig 'Teror' heet.


Reacties (5)

  • EDGEofGLORY

    Lekker genieten van je vakantie! Verzot op je verhaal (:

    3 jaar geleden
  • Horlinson

    Ik hou zo erg van je schrijfstijl!
    En van de relatie tussen Payton en Draco (':
    Veel plezier op vakantie!

    3 jaar geleden
  • Infrared

    Yes Pay!!

    3 jaar geleden
  • Draxo

    Kameel rijden is zo cool! Ik het voelt echt relaxet vond ik.

    Super leuk stukje weer, ik vind wel dat de chemie tussen hun wat sneller mag komen
    ik wacht niet zo geduldig af op een nieuw stukje.
    Geniet nog van je vakantie

    3 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    Dit is geweldig!!:D

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen