Foto bij O31 - Civilized





      Er gaan een aantal seconden voorbij waarin de situatie blijkbaar even moet bezinken. Malfoy en ik worden gade geslagen door de rest alsof we twee zeldzame wezens zijn welke elkaar tegen de verwachtingen in niet met huid en haar opvreten. Zabini is de eerste die zich hersteld en zijn verbazing vervangt door een geamuseerde grijns en opgetrokken wenkbrauwen.
      ‘Aanschouw, de wonderen van een weddenschap, hier heb je het mensen. Of ze zijn allebei dronken. Zijn jullie dronken?’ Hij kijkt van Malfoy naar mij met een verwonderde glans in zijn ogen.
      ‘Er is me nog niets te drinken aangeboden,’ antwoord ik gelijk met Malfoy zijn; ‘Ik heb nog maar twee slokken gehad.’ Nott werpt ondertussen een giftige blik op Hestia en zet zijn verbazing om in een geïrriteerde frons.
      ‘Wat doen jullie hier?’ vraagt hij bruusk, duidelijk niet blij met onze aanwezigheid. Hestia beantwoord zijn blik uitdagend, kaarsrecht overeind in haar stoel, haar kin ondersteund door de rug van haar hand en een sluikse glimlach rond haar lippen.
      ‘Tuttut, gastvrijheid is zo ver te zoeken dezer dagen,’ spint ze met het subtielste opwaartse beweginkje van haar wenkbrauwen en ik kan intens genieten van de manier waarop ze Nott zonder moeite op de kast heeft. De jongen veert overeind op de bank in een poging overeind te komen, maar wordt gedwarsboomd door Zabini’s hand tegen zijn borst. Hoeveel plezier ik hier ook uit haal, ik moet voorkomen dat dit escaleert. Ik kan niet dichter bij Malfoy komen als onze vrienden elkaar constant naar het leven staan. Dus voor een van de twee nog iets kan zeggen of doen, grijp ik in.
      ‘Wel om je vraag te beantwoorden, Nott, zijn wij hier om gezellig te babbelen, aangezien dat het enige is wat Draco en ik dezer dagen nog kunnen doen zonder dat een van ons in de schuld staat bij de ander. In tegenstelling tot jullie zijn wij gedwongen tot volwassen conversaties, willen we niet opdraaien voor de consequenties wanneer we hier vanaf stappen. En is dat niet gewoonweg oneerlijk, Draco?’ En ik hoop, ik hoop gewoon dat…
      ‘Vreselijk oneerlijk, Payton. Onaanvaardbaar oneerlijk, als je het mij vraagt. Theodore.’ Volgt Malfoy me direct emotieloos op, zonder een seconde te missen. En de druk op die naam is genoeg om de boodschap over te brengen zowel naar hem als naar Hestia, die haar geamuseerdheid razendsnel verliest en mij fel aan kijkt vanaf haar stoel. Ik houdt haar blik intens vast en pers mijn lippen kort tot een waarschuwende lijn. Dit is nodig, probeer ik over te brengen, wat lukt maar niet bepaald met genoegen wordt ontvangen.
      ‘Ik ga geen weddenschap aan met dat…’
      ‘Theo.’ Minder emotieloos ditmaal, de waarschuwing duidelijk hoorbaar. Ik breek oogcontact met Hestia om Nott zijn reactie te kunnen zien en hij verbleekt enigszins onder de dwingende blik van Malfoy. Een spiertje ter hoogte van zijn kaak trekt even samen, zijn lippen zijn een afkeurende sneer en even lijkt het alsof hij weer tegen gaat spreken. En dan kijkt hij naar Hestia met een gezonde schep afkeer en knikt eenmaal, kort en houterig.
      ‘Zelfde regels,’ beaamt hij, en tot mijn genoegen knikt Hestia zonder me openlijk tegen te spreken. Misschien gaat ze me straks proberen te vermoorden in mijn slaap. Correctie, voor mijn slaap, afgaande op de blik die ze me nu toewerpt.
      ‘Goed afgericht,’ complimenteer ik Malfoy zonder er bij na te denken. Als blikken konden doden zou ik kilometers diep in de hel zitten ondertussen. Gelukkig is Nott niet in staat een killing curse te doen met zijn ogen. Malfoy doet een soort van half lachje, half zijn neus ophalen, alsof hij zijn amusement eigenlijk niet wil tonen.
      ‘Vice versa.’ En vanuit mijn ooghoeken zie ik hoe hij Nott met geamuseerdheid en uitdaging aankijkt. De jongen houdt zijn blik even vast alvorens hem af te wenden naar het vuur en gaat dan zitten mokken als een vijfjarige die geen snoepje meer krijgt voor het slapengaan. Hoewel ik ook enige controle heb over Hestia en Flora en er duidelijk een hiërarchie is tussen ons, denk ik niet dat ik dezelfde grip op hen heb als welke ik nu zie tussen Malfoy en iemand uit zijn gevolg. Met een vreemd onderbuikgevoel vraag ik me af of ik Malfoy wel eens daadwerkelijk boos heb gezien. Nott heeft dat wel, zo veel is duidelijk, anders zou hij zich wel feller verzetten tegen de Heir. Voor het eerst lijk ik me bewust te beseffen dat dit hele gedoe met Malfoy niet zo zeer gelijk staat aan met gewoon vuur spelen, als wel met het spelen met Fiendfyre. Vele malen onstuimiger en gevaarlijker.
      Ondertussen heeft Malfoy zijn blik op Parkinson gericht en deze geeft veel gemakkelijker op. Ook Flora ziet geen andere uitweg dan te knikken en de sfeer wordt drukkender en neigt naar ongemakkelijk. Ik daarentegen voel me een stuk beter, nu ik niet meer de enige ben die in een lastig parket zit. Zonder aandacht te besteden aan de moorddadige blikken die in Malfoy en mijn richting worden geschoten, draai ik me meer naar hem toe zodat ik hem aan kijken.
      ‘Dus, potions verslag. Morgen of zondag?’ Wetende dat hij het prettig vind, geef ik hem de keuze. Ik denk niet dat ik er ooit aan zal wennen hem tegemoet te komen.
      ‘Morgen. Als het tegen zit hebben we zondag nog reserve.’ Hij zegt het op een neutrale toon, maar ik zie de onuitgesproken ‘duh, Rivers’ in zijn ogen. ‘Ik heb eerst training, maar kan om twee uur klaar zijn om naar de bibliotheek te gaan.’
      Oké, dit is goed, informatie waarmee ik iets kan. Ik ben geen gigantische Quidditch fan, maar ben uiteraard gedreven om Slytherin te zien winnen. Haastig probeer ik me te bedenken welke wedstrijd er als eerste op het schema staat.
      ‘Slytherin tegen Hufflepuf, over drie weken?’ Probeer ik, de plank duidelijk misslaand als Malfoy zijn gezicht een richtlijn is. Hij rolt zijn ogen maar lijkt niet kwaad of beledigd.
      ‘Slytherin tegen Ravenclaw over vijf weken. Geen Quidditch fan, is het wel Ri- Payton?’ corrigeert hij, een slok van zijn drinken nemend –ik vermoed in een poging een emotie te verbergen. Op dit moment kan ik twee dingen doen; liegen om indruk te maken of de waarheid vertellen in een poging zijn vertrouwen te winnen. De eerste keuze komt met de dreiging dat hij er dieper op in wil gaan en dan zet ik mezelf voor schut. Tweede keuze it is.
      ‘Niet bepaald. Ik ben voor Slytherin, uiteraard, maar dit is meer uit principe. Ik heb nooit veel gegeven voor de Quidditch League, al ben ik eens naar een wedstrijd geweest zo’n twee jaar geleden met mijn vader om gezicht te laten zien,’ vertel ik naar waarheid en doe een poging te herinneren welke wedstrijd het geweest kan zijn, welke teams er speelden, iets om over uit te wijden mocht hij er dieper op in willen gaan.
      ‘Werkelijk? Welke wedstrijd? Of vraag ik je nu iets wat je onmogelijk kan beantwoorden?’ En de interesse in zijn ogen is oprecht, want niemand kan die twinkeling in de ogen acteren, al helemaal niet iemand die de meest emotieloze grijze ogen bezit die ik ooit heb gezien. Ik durf met zekerheid te zeggen dat dit de eerste keer ooit is dat ik Malfoy zo open naar me heb zien kijken, zonder muren en voor ik er erg in heb ben ik al dieper aan het spitten in de uithoeken van mijn herinneringen. Niet omdat ik hem in gesprek wil houden, maar puur omdat ik hem wil antwoorden.
      ‘Het was in Cornwall, als ik me niet vergis,’ mompel ik, geconcentreerd terugdenkend aan de gebeurtenis. ‘Het Bo…’
      ‘Bodmin Moor Millenium Stadium,’ vult Malfoy mijn twijfeling aan met een knikje van herkenning en ook ik knik ter bevestiging. ‘Een van de oudere stadiums, maar wel een met veel historie. De langste match ooit is daar gespeeld en nooit afgemaakt. Na zes maanden hebben ze het vangen van de Snitch opgegeven en geconcludeerd dat hij waarschijnlijk is ontsnapt. Tot op de dag van vandaag is hij niet gevonden.’
      ‘Werkelijk? Zes maanden? Je neemt een loopje met me,’ beschuldig ik hem. Hij schud zijn hoofd al voordat ik ben uitgesproken ten teken dat hij die reactie had verwacht.
      ‘Nee, ik meen het. Ik heb een exemplaar van Quidditch through the ages liggen waarin het allemaal beschreven staat. De teams waren op den duur zo vermagerd en uitgeput dat geen pepperup er meer tegenop gewassen was. Toen spelers slapend en wel naar de grond begonnen te storten hebben ze voor het eerst in de Quidditch geschiedenis een wedstrijd beëindigd zonder het vangen van de Snitch.’ Verzekerd hij me met een overtuigingskracht die niet gespeeld kan zijn.
      ‘Verbijsterend.’ Is het enige wat ik uit weet te brengen, en dat lijkt hem te plezieren.
      ‘Weet je nog welke teams er speelden toen je er was? Misschien kan ik ontrafelen om welke wedstrijd het ging.’
      ‘Ik probeer het me te herinneren, maar ik zou de namen echt niet meer weten. Een team had zwarte gewaden, met een vogel er op geborduurd.’
      ‘Aha, de Montrose Magpies.’
      ‘Ja! Precies. Noem nog eens wat teamnamen, wil je? Misschien schiet het me te binnen.’
      ‘Laat me even denken welke teams daar rond die tijd tegen de Magpies hebben gespeeld… waren het de Appleby Arrows? Poederblauw met witte pijlen op het uniform?’
      ‘Komt me absoluut niet bekend voor.’
      ‘Ballycastle Bats? Zwart met een rode vleermuis?’
      ‘Nee, ook niet.’
      Hij denkt nog wat langer na en dan worden plots zijn ogen groot en kijkt hij me doordringend aan, zijn stem is beladen wanneer hij het woord weer neemt.
      ‘Payton Rivers, ga me niet vertellen dat je bij de kampioenswedstrijd tussen Montrose Magpies en Puddlemore United was?’ Maar hij heeft mijn gesproken bevestiging niet meer nodig, want herkenning bij het horen van de tweede naam is te lezen in mijn ogen en hij gromt en sluit zijn ogen voor een moment.
      ‘Je bent bij een van de meest besproken kampioenswedstrijden sinds jaren geweest, een wedstrijd waarvoor zelfs mijn vader geen kaartjes genoeg kon krijgen om mij mee te nemen, en ik heb net bijna tien minuten besteed om je te helpen herinneren dat je er bent geweest. Het universum haat me,’ gromt hij, alvorens zijn ogen weer te openen. Ik werp hem een verontschuldigende blik en haal mijn schouders op.
      ‘Sorry?’
      ‘Onaanvaardbaar.’
      En terwijl we elkaar aankijken, hij niet wetend of hij geamuseerd of verontwaardigd moet zijn en ik in een poging verontschuldigend te blijven kijken in plaats van te lachen, dringt de stilte om ons heen tot ons door. Plotseling bemerk ik hoe dicht Malfoy en ik op elkaar zitten, omdat we in de loop van het gesprek naar elkaar toe zijn gaan hangen om elkaar beter te verstaan. Onder het schrapen van zijn keel neemt Malfoy weer meer afstand, laat zich bijna opgelaten terug in de hoek van de bank zakken terwijl hij zijn blik van me losmaakt en zijn masker herplaatst. Met opgetrokken wenkbrauwen richt hij zijn ogen op de groep om ons heen.
      ‘Wat?’
      Ik beweeg even nerveus en herschik mezelf op mijn plek, er voor zorgend dat we elkaar niet meer aanraken. De warmte van zijn lichaam lijkt in mijn kleren te zijn getrokken en ik betreur het verlies ervan terwijl het weg trekt. Met gemengde gevoelens, welke ik hardhandig wegsteek achter mijn façade, kijk ook ik naar de rest van het gezelschap. Een gezelschap waarvan ik het bestaan om eerlijk te zijn even was vergeten. Iedereen kijkt naar ons met een mengeling van verbazing en amusement. Zabini is de eerste die beweegt. Hij buigt zich zijlings naar Hestia toe zonder zijn blik van Malfoy en mij te halen.
      ‘Wat denk jij? Imperius Curse of Polyjuice Potion?’
      En het lijkt Hestia even te duren voordat ze antwoord geeft, een antwoord wat ik mis omdat ik te druk bezig ben met het ontrafelen van de blik waarmee ze me ondertussen gade slaat. Dat lukt me niet ondanks dat ik het in het volgende half uur blijf overdenken, niet deelnemend in het gesprek wat om me heen plaats vind en me niet bewust van de sfeer binnen de groep. Een verbijsterend goede.

En weer een stukje vanaf de telefoon. Lees het thuis pas na. Morgen avond vlieg ik terug en dan ben ik donderdag ochtend om 5 uur een keer thuis na een geweldige vakantie. Ik ga voor mezelf even een lijstje maken om wat hoogtepunten te onthouden, dus die zien jullie vanzelf verschijnen ^^

Reacties (10)

  • Complex

    Ik heb zo genoten van dit hoofdstuk! Echt heel erg leuk.

    3 jaar geleden
  • Draxo

    Yes, my dear Payton... Zo veel moeite heb je blijkbaar toch niet met beide weddenschappen.
    Love it!
    Malfoy haat haar volgens mij niet eens, of niet eens meer...

    3 jaar geleden
  • Romanov

    Zabini de grote koppelaar.. al moet ik toegeven dat ik het wel leuk vindt XD
    hopelijk heb je geen last van een jetlag wanneer je weer thuis bent...
    leuk dat je een goeie vakantie hebt gehad...
    en hopelijk schrijf je snel verder....

    3 jaar geleden
  • Infrared

    Moest ff lachen om Zabini (':

    3 jaar geleden
  • EDGEofGLORY

    Love it!! Ook de Quidditch details vind ik helemaal leuk <3

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen