Foto bij 092 - Jamie Walker.

Als ik wakker word heb ik het gevoel dat ik onder een bulldozer heb gelegen. Mijn lijf voelt gespannen en het kost me moeite om me uit te rekken.
Maar dat is het allemaal waard, als ik bedenk hoe gisteravond en vannacht gelopen zijn. Ik ben de tel na een tijd verloren, maar ik gok dat we wel een record of drie verbroken hebben.
Het ontbijtje naast mijn bed gaat binnen no time op, mijn maag rammelt zo erg dat ik amper nog doorheb dat ik alles zo ongeveer naar binnen duw zonder te kauwen.
      De vloer voelt koud aan mijn voeten als ik het bed uitstap en naakt door de kamer ren op zoek naar een shirt of iets anders om me mee te bedekken. Ik heb geen idee wie Reece's buren zijn, maar ik weet wel dat het waarschijnlijk beter is om mijn eerste indruk geen volledig ontklede te laten zijn.
Ik weet me volledig aan te kleden zonder gespot te worden door mensen in appartementen aan de overkant, en zie er nog geweldig uit ook. Op het aanrecht spot ik een briefje van Reece, die aangeeft wat boodschappen en andere saaie maar belangrijke dingen te doen, afgesloten met een vetgedrukte 'I love you (:'
De vlinders in mijn buik worden weer even wild, het is toch vreemd hoeveel impact drie woorden op me kunnen hebben, zelfs als ze niet eens uitgesproken worden.
Terwijl ik mijn tanden poets boven de gootsteen hoor ik het bekende geluid van een Skype oproep. Vluchtig veeg ik mijn mond af met de rug van mijn hand en loop ik naar de tafel, waar mijn laptop op staat. De naam van mijn broer staat aangegeven, evenals een foto van zijn gezicht. Het is geen modellenfoto, maar eentje van Cody's huwelijk, waar ik stralend naast mijn twee broers sta.
Glimlachend neem ik op, terwijl ik onhandig op de stoel ga zitten.
      "Hey, James," begint Austin, maar ik zie een soort verwarring op zijn gezicht die er voor zorgt dat hij verder gaat met praten, "where are you?"
"Ehhh, Sydney... why?" Ik schuif ongemakkelijk een beetje heen en weer, wetende dat dit geen enorm gezellig gesprek gaat worden.
"Sydney?" Ik zie hoe zijn ogen het scherm scannen, alsof hij op zoek is naar hints. "Who do you know in Sydney, besides.." Alles lijkt op zijn plek te vallen en ik zweer dat ik hem met zijn ogen zie rollen. "Reece."
Ik knik. "Yeah, we're.. a thing, again."
"So you just follow him to Sydney, after he dumped you like that?"
Nu is het mijn beurt om met mijn ogen te rollen. "He didn't dump me 'like that', Austin. I was a drug addict and made our relationship a toxic place. He had every right not to want to be in that at that moment. But we both realised there's a lot of love left here, and we want to try."
"When are you coming back?" Hij lijkt mijn gehele verhaal te negeren, alsof hij zijn mening al klaar heeft.
Ik haal mijn schouders op. "I haven't made any plans yet."
"So you're just going to sit at home all day, every day, while Reece works? You have no diploma, no job, no friends in Sydney."
"I..," mijn mond voelt even droog, waarschijnlijk omdat ik geen flauw idee heb wat ik moet zeggen. "Hey, listen up, Austin. Just because you're the older sibling by, like, 20 minutes, doesn't mean you get to boss me around. I'm an adult and I get to make my own decisions, yeah? And just so you know, I'm actually close to getting my teaching license, I just need to make a couple of calls to arrange some final exams."
Hij stoot een soort afkeurend geluid uit. "So that's it? You're going to marry the guy, carry a few of his babies and teach shitty teenage kids chemistry?"
"Biology, actually. And you know what, I'm not even that opposed to the idea. I just wish my brother could support me."
"You know what, Jamie? I would've been fine with you trying to sort things out with Reece again, but now you're just ditching your family and friends to live in a different city and that's just a dick move."
"I'm not ditching anyone! We.. we're just working things out! I'm just trying to be happy again, Austin. And I haven't felt this alive in.. a long time. Rehab sucked the life out of me."
"Yeah, well," zijn gezicht staat eng neutraal, maar ik kan de donderwolken boven zijn hoofd bijna zien ontploffen. "I'd rather see you back in that clinic than like this. At least you knew who were important in your life."
Het gesprek valt weg zodra hij het laatste woord uitspreekt, en het scherm geeft aan dat de persoon aan de andere kant van de lijn de verbinding heeft verbroken.
Een gevoel van wanhoop verspreidt zich in mijn lijf maar ik weet niet wat ik er mee moet. Ik doe de laptop met een redelijke klap dicht en vouw mijn handen, waarna ik mijn hoofd er in laat zakken.
Het liefst zou ik nu huilen, maar het lukt niet. De tranen komen niet. Ik had nooit verwacht dat dit zou gebeuren, heb ik nou echt ruzie gehad met mijn broer over mijn relatie?
Ik weet dat ik volledig in mijn recht sta - ik houd van Reece, en hij houdt van mij. Het is anders dan de vorige keer, ik heb minder angsten. Ik ben niet bang dat hij vreemdgaat, of dat hij het met me uitmaakt. Ik ben niet bang voor de toekomst, wat die ook mag brengen.
      De voordeur gaat open en Reece stapt binnen, twee boodschappen tassen in zijn handen.
"Hey, babe," glimlach ik, proberend om mijn humeur te verbeteren.
Hij glimlacht terug naar me terwijl hij de tassen op het aanrecht zet. "How was your day, so far?" Hij maakt oogcontact met me en ik kan zien dat hij doorheeft dat er iets niet helemaal.. klopt. "You okay? You look a little.. off."
"Yeah.. Austin called. We fought.. he thinks I'm an idiot for coming to Sydney with you, and a bitch for ditching my friends and family, apparently."

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen