'Precies,' zei Lupos. 'Het is altijd verstandig om iemand bij je te hebben als je met een Boeman te maken hebt. Dan raakt hij in de war. Moet hij nu een onthoofd lijk worden of een vleesetende slak? Ik heb ooit een Boeman gezien die precies die fout maakte - hij probeerde twee mensen tegelijk bang te maken en veranderde in een onthoofde slak. Daar schrok natuurlijk niemand van. De bezwering om een Boeman af te weren is eenvoudig maar vereist veel wilskracht. Wat voor een Boeman fataal is, is namelijk gelach. Jullie moeten hem dwingen een vorm aan te nemen die jullie grappig vinden. Laten we die bezwering eerst oefenen zonder toverstok. Zeg me na... ridiculus!' Sherlock, echter, zweeg.

'Goed zo,' zei Lupos. 'Heel goed. Maar dat was het makkelijke deel. Het woord alleen is niet genoeg. Zoals jij nu gaat demonstreren, Sherlock.'
'En waarom zou ik dat doen?'
'Omdat ik het zeg. Je bent toch niet bang?'
'Als ik bang was, zat ik niet in Griffoendor, maar u zult toch echt met iets beters aan moeten komen dan "Omdat ik het zeg." als reden.'
'Omdat ik iemand nodig heb om het te demonstreren.'
'We staan bij een hele klas. Ik weet zeker dat iemand daarvan wel wil demonstreren, als u het hun vraagt.'
Voor een paar seconden hielden ze een soort staarwedstrijd tot Lupos zijn blik afwendde, maar erin slaagde het zo te doen dat het net leek of Sherlock verloor in plaats van Lupos. Toen koos hij een ander om het demonstreren. Intussen concludeerde Sherlock dat hij het gevoel voor humor van een steen had -
droog en beledigend -, en zocht naar een manier om te ontsnappen aan de les in zijn MindPalace.
'Sherlock, jouw beurt!' klonk het opeens. Met een schok keerde hij terug in de buitenwereld, greep zijn staf en zag hen. Toen veranderden ze in een Dementor. Moeizaam duwde hij de angst weg, vocht voor bewustzijn en riep: 'Ridiculus!' Er klonk een knal, de Dementor struikelde, maar zijn mantel gleed af en toonde een lijk dat had liggen rotten in water. Toen sprong er een wazige schim voor, en de Boeman veranderde in de maan. Op dat moment was hij weer helemaal helder en herkende Lupos.
'Vijf punten voor iedereen die hem heeft aangepakt, tien voor Lisa en Sherlock omdat zij ook mijn vragen hebben beantwoord. Huiswerk: lees het hoofdstuk over Boemannen en maak een samenvatting. Maandag inleveren. Dat was het voor vandaag.' Opgewonden pratend liepen ze naar buiten.
'Sherlock, ik wilde je nog even spreken,' riep Lupos hem terug.
'Waarover?' vroeg Sherlock agressief.
'Wie waren die drie jongens, Sherlock?'
'Wat doet het ertoe?'
'Veel, aangezien zij je erg veel angst aanjoegen.'
'Iets waar u ongetwijfeld gebruik van zult maken.'
'Sherlock, jij mag misschien denken dat ik een soort sadist ben, maar iedereen weet wel beter en ik weet dat je niet zo tough bent als je het graag wilt laten lijken.'
In een golf van woede, haat en verachting ging het laatste restje respect ten onder.
'Wat wil je daarmee zeggen?' vroeg hij ijzig, klaar om hem aan te vallen.
'Dat je masker niet zo stevig als je denkt en dat ik niet de enige ben die dat ziet,' antwoordde Lupos kalm. 'We weten allebei dat je niet emotieloos bent, dat het slechts een rol is die je speelt, een rol die je niet hoeft te spelen...'
'Dat is niet waar,' stootte hij uit, met het gevoel dat hij nauwelijks kon ademen.
'Als je het leven ziet als een toneel waarop iedereen een rol speelt, is de logische gevolgtrekking dat je van rol kunt veranderen en andere rollen kunt aanleren. Bijvoorbeeld die van held van het verhaal, of gerespecteerd filosoof, of zelfs van piraat.'
'Voor mij is het te laat om te veranderen. Hoogstens zou ik de rol van een goede Machiavelliaans-filosofische slechterik kunnen spelen. En ik zie het leven niet als een toneel, waarom dacht u dat?'
'Het is nooit te laat om te veranderen,' zei Lupos, zonder zijn vraag te beantwoorden.
'Voor mij wel.'
'Wil je veranderen?'
Sherlock aarzelde; hij dacht terug aan wat de hoed had gezegd en hoe hij jaloers had toegekeken, ooit, hoe anderen vrienden maakten, hoe hij had geklaagd dat dat geen vak was hoewel het hem toen belangrijker leek dan gym, en toen aan Tom en hoe dat was afgelopen... maar deze methode had altijd gewerkt, dus waarom veranderen?
'Nee,' zei hij vastberaden. Lupos scheen te aarzelen en dwars door hem heen te kijken. Sherlock wendde zijn blik af en keek automatisch naar de kast. Wat zou er gebeuren als hij het lijk ging onderzoeken? Misschien zou hij er dan wel achter kunnen komen wat die Boeman echt was...
'Die Boeman bestaat ook uit maskers om mensen af te stoten,' zei Lupos, die zijn blik gevolgd had, peinzend.
'Ja, en ook hij kan niet veranderen.'
'Maar jij bent geen Boeman,' zei Lupos zacht, aarzelend bijna, alsof hij naar woorden zocht die zouden doordringen tot Sherlocks hart en daar een snaar zouden doen trillen. Niet dat daar iets anders zat dan het orgaan dat hem in leven hield, natuurlijk. 'Je bent ook geen freak of psycho, ook al riep je zoiets in je psychose, en ik heb ook niemand jou zo horen noemen. Je bent een mens van vlees en bloed en ik weet uit ervaring hoe veranderlijk mensen zijn.'
'Mensen veranderen misschien, maar dat duurt eeuwen.'
'De verandering van een individu kost geen eeuwen.'
'Alsof u daar iets van weet. Statistieken wijzen uit -'
'Statistieken werken met de gemiddelde mens, niet met individuen,' onderbrak Lupos hem. 'En jij, Sherlock, bent alles behalve gemiddeld.' Meest subtiele vleierij ooit dacht Sherlock sarcastisch, verrast dat hij in het Nederlands dacht, en overdacht even of hij die sarcastische opmerking zou maken of niet of niet en of er iets anders was dat meer effect zou hebben.
Sherlock aarzelde even en Lupos zag zijn kans. 'Waaruit volgt dat jij, met je buitengewoon grote intelligentie, waarschijnlijk ook sneller kunt veranderen. Je bent al eens eerder veranderd, dus kun je weer terugveranderen, vrienden maken en op die manier een heel wat prettiger tijd hebben.'
'Ze kennen me nou toch al zo,' mompelde Sherlock, maar hardop antwoordde hij: 'Sentiment is a defect found on the losing side.'
'Maybe you are right. Maybe you are a sociopath, unable to change!' In de hoop dat hij het zou ontkennen. Reverse-psychology, niet dat Sherlock dat wat kon schelen.
'High- functioning sociopath,' verbeterde hij hem, puur om iets terug te kunnen zeggen. 'I must say, it's a bit more original than 'freak' or 'psycho'. Learnt from your 'friends'?'
Lupos scheen flabbergasted op dit soort-van-compliment op zijn scheldwoord en Sherlock maakte van deze gelegenheid gebruik om de deur uit te lopen en iets nuttigs te doen.
'Sherlock! I didn't mean -'
'Yes, you did mean it, liar,' zei Sherlock. 'And you know what? I'm not even insulted, because it's the truth and you can't change that,' siste hij Lupos toe en liep weg.
'No, you aren't a sociopath, Sherlock,' riep Lupos hem na in een heel vreemde toon.
'Yes I am, when are you going to see that?'
'Stop being an idiot, Sherlock.'
'Do not call me an idiot!' brulde Sherlock terug, zich omdraaiend, nu werkelijk van plan Lupos aan te vliegen. Zo stonden ze tegenover elkaar; Sherlock zwaar ademend, razend, klaar om Lupos aan te vliegen, Lupos kalm, alsof niets hem kon deren.
'Je doet het zelf vaak genoeg,' zei Lupos kalm. 'Waarom kun je er dan niet tegen als iemand het tegen jou zegt?'
'Ik noem ze alleen een idioot als het de waarheid is.'
'Het is nu de waarheid over jou,' zei Lupos rustig, zijn houding duidelijk met opzet kalm en vriendelijk houdend, maar zelfs hij zag dat het nep was. Razend sprong Sherlock op hem af en haalde uit. Het volgende moment werd hij achterwaarts gesmeten, alsof hij vastzat aan onzichtbare touwen. Lupos deed een stap dichterbij, als om hem beter te kunnen zien spartelen. Niet dat hij daar lang mee bezig was; hij had besloten zich niet uit te laten putten.
'Laat me los!' beet hij hem toe.
'Nee, dat lijkt nog niet zo'n goed idee,' antwoordde Lupos. Het was duidelijk dat die schoft het allemaal wel vermakelijk vond. Sherlock probeerde tevergeefs naar hem te trappen. Wanhopig probeerde hij zich los te worstelen, de oude machteloosheid voelend, niet bij machte het weg te duwen.
'Dat gaat niet werken, weet je,' zei Lupos.
'Dit is fucking illegaal, vuile schoft,' hijgde Sherlock.
'Zelfverdediging is geen schofterigheid en ook niet illegaal,' zei "not hippy" Lupos. 'Ik meen het!' voegde hij er naar de verteller aan toe. Nope, ik ga niet eens meer proberen die vierde muur te repareren.
Sherlocks enige reactie was een hernieuwde aanval. Even leek dat te lukken. Toen sloeg hij met een klap voorover tegen de grond en probeerde naar zijn -inmiddels bloedende - neus te grijpen, maar dat ging niet.
'Je lijkt meer op Zwarts dan ik dacht,' hijgde hij, proberend weg te komen van Lupos, maar ook dát was onmogelijk. 'Maar je kunt me niet voor eeuwig zo tegenhouden!'
'Weet jij wat vriendschap is?' vroeg "absolutely not a hippy, seriously" Lupos ineens, op diezelfde vreemde toon. Waar slaat dát nou op, vroeg Sherlock zich af. Zo gedragen mensen, en vooral leraren, zich nooit!Waarschijnlijk probeert hij me uit balans te brengen.
'Een vriendschap is een relatie tussen twee of meer personen. Die vriendschapsrelatie kan tussen mannen en vrouwen zijn, maar ook tussen mensen van hetzelfde geslacht. Wanneer mensen een vriendschap met elkaar hebben betekent dit dat zij elkaar vertrouwen, ongeacht wat er gebeurt,*' antwoordde hij.
'Ik bedoel niet de definitie van vriendschap, maar de ervaring,' antwoordde "definitly not a -" 'okay, ik bén een hippy!' riep "out en proud" Lupos.
Sherlock aarzelde en schudde zijn hoofd; het geheel met Tom was pas een beginnende vriendschap geworden toen... Hij dwong zichzelf die gedachte weg te duwen. Tegelijk nam hij zich voor iets minder eerlijk te zijn op dat gebied.
'Ik begrijp het,' zei Lupos.
'Nee, je begrijpt het niet! Jij had tenminste nog de illusie van vriendschap!'
Lupos trok een moeilijk gezicht.
'Dankzij die 'illusie' waren de jaren op Zweinstein de gelukkigste die ik ooit had gehad,' zei hij met een toon die klonk als kastanjebruin, of misschien meer als een flakkerend haardvuur of zachtrood, dat nog nét niet fel was, maar wel op het randje. Sherlock kende er geen andere woorden voor omdat hij zich er nooit in had verdiept en onverwachts wou hij dat hij dat wel had gedaan. Dat verlangen duwde hij weg toen hij reageerde.
'Ik zal het onthouden.'
Lupos zag er uit alsof dat niet bepaald het gewenste antwoord was, dus besloot Sherlock over te gaan tot het verduidelijken.
'Ik bedoel, ik zal het niet deleten.'
Lupos gaf geen antwoord, maar hief de spreuk op. Tegelijk realiseerde Sherlock zich dat hij op het punt stond een uitbarsting te krijgen en maakte dus dat hij wegkwam voor Lupos het zag. Die keek hem na.
'Je bent me een raadsel, Sherlock,' mompelde hij. 'Was dat jou manier van vriendelijk zijn?'
Nah, het was meer slijmen om weg te komen. Nee, oké, Sherlock "No Heart" Holmes kán best vriendelijk zijn. Zo eens in de maand.

*definitie van Encyclo

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen