Als je dat nog niet gedaan hebt raad ik je aan om misschien de soundtracks van dit verhaal even te bekijken! : )

'Keyon, eten!' Met een zucht legde ik mijn boek weg en opende mijn deur. 'Hoi Keyon, hoe was het?', groette mijn pleegmoeder me zodra ik aanschoof. Mijn pleegvader had voor de verandering een keer gekookt. 'Het was leuk.', zei ik tussen een hap bami door. 'Wat heb je allemaal gedaan?' 'Yusaku heeft opgetreden en-' 'Opgetreden?', onderbrak ze me. Ik knikte. 'Ja hij zit in een band met wat vrienden. En daarna hebben we bij hem thuis..' Bijna had ik het verteld. 'Ehm, nog wat films gekeken en zo en we zijn naar een bruiloft geweest.' 'Oh? Van wie?' 'Vrienden van hem.' 'Was het gezellig?' 'Ja ja.' Ik wist dat ik het eigenlijk zo snel mogelijk van Yusaku en mij moest vertellen maar... Ik kon het gewoon niet. Ik wist niet hoe, en ik was gewoon zo bang. Moest ik gewoon een keer zeggen: "Oh ja en ik ben homo."? Of moest ik er nocharlant naartoe werken? Moest ik een hele act bedenken of zo? 'Hadden ze een logeerbed daar?' Waarom in Chastrifol's naam wou ze dat weten?! 'Ik Ehm..' Ik slikte. 'Yusaku heeft een uitschuifbaar bed.' 'Dus jullie lagen samen in bed?' 'Wel onder een aparte deken.', loog ik. 'Vind je dat niet verveld om een bed te delen?' Wisten zij iets of zo? Serieus, wat boeide het haar?! Ik haalde nonchalant mijn schouders op. 'Niet echt, het is mijn beste vriend dus boeit het niet zo veel.' Toen de twee volwassenen even niet opletten schoof ik mijn eten op Veronica's bord er rende zowat naar mijn kamer. Ik kon nog met haar fluisterde bedankje hore voordat ik de deur achter me dicht sloeg.

Ik moest het ze echt vertellen. Het was nu één week na de vakantie en ik miste Yusaku, maar op dat moment was dat niet het ergste probleem. Ik was er steeds maar net onderuit gekomen en had twee keer op het punt gestaan om het te vertellen, maar was toen net op het laatste moment terug gekrabbeld. Yusaku had me verteld om pas uit de kast te komen als ik me daar zelf prettig bij voelde en zodra hun mening me niet weer terug in de kast zou duwen, of me mezelf zou willen veranderen als ze er niet oké mee waren. De eerste persoon waarvoor je uit de kast moet komen is jezelf, en pas als je jezelf daar 100% mee accepteerd is het tijd om dje deur open te doen voor andere mensen., hand hij gezegd. Maar aangezien ik nu ook in een relatie was, kon ik het echt niet langer verbergen. En ja, misschien was ik wel voor mezelf uit de kast gekomen, maar mezelf accepteren... Daar had ik soms nog moeite mee. Ik moest maar gewoon de waarheid in gedachten houden: Ik kan er niks aan doen, en ik verdien ook liefde. Ook dat had Yusaku me verteld, en ook daar had ik nog wel eens moeite mee. Nu stond ik op mijn benen te trillen en mezelf klaar te maken voor mijn derde poging. Deze keer zal ik niet falen. Ik stond met mijn pleegmoeder af te wassen, mijn pleegvader was ergens anders in het huis, die zou ik het later wel vertellen. Ik had zo het gevoel dat mijn moeder heftiger zou reageren, dus zou ik me daar maar als eerste doorheen slaan. 'M-ma?' 'Ja, Keyon?' Ik legde de theedoek neer en zette mijn handen in mijn zij. 'Ik... Ik-Ik...' 'Ja?' 'Ik ben homo.' Het was er uit. Het was er uit. Het was er uit. Het was er uit. 'Yusaku is mijn vriendje.', voegde ik er gauw achteraan. Mijn hart ging tekeer, nog erger dan toen Yusaku me gekust had. Nog erger als toen ik mijn oma bewegingloos in bed had zien liggen. Nog erger als die keer dat ik mijn ouders voor het eerst weer zag. Nog erger als toen ik mijn pleegouders vertelde dat ik een Wisselaar was. Dit was anders. Ik kon op straat geschopt worden, ik kon terug naar het weeshuis gebracht worden, ik kon Yusaku nooit meer zien! Of ik kon... geaccepteerd worden. Bijna hyperventilerend keek ik naar mijn moeders gezicht. Het werd lijkbleek, stomverbaasd. Daarna begin ze zwaar adem te halen, te snuiven, en haar gezicht verkleurde van spierwit naar vuurrood. 'Wát?!', wist ze uit te brengen. Pats! Stomverbaasd staarde ik de vrouw die me zojuist geslagen had aan. Haar hand greep naar mijn keel en duwde me met een verbazingwekkend kracht tegen de muur aan. 'Hoe kún je?! Wij doen onze best om jou op te voeden, we geven je een hus en liefde en jij verraad ons zonder schaam! Je moest je schamen, jongeman! Hoe denk je wel niet da we dit gaan uitleggen aan onze vrienden, familie?! Mijn ouders waren zo trots dat we een kind geadopteerd hadden, ze waren goede grootouders voor je en jij verscheurd de familie!' 'Zo erg is het echt niet!', piepte ik. Mijn wang begon nog eerder te branden toen ze op Ieuw haar hand ophief en me sloeg. 'Je weet verdomme goed hoe erg het is! Je bent een schande voor de familie! Hoe verwacht je ons te doen alsof er niks aan de hand is terwijl mijn bloedeigen zoon met mannen ligt te neuken! Je begaat een verschrikkelijke zonde en je verteld het zo doodleuk even!? Jij bent geen kind van ons.' 'Ik ben nog maagd!' 'Stilte!', krijste ze. 'Ik wist wel dat ik je niet bij dat vieze vriendje van je mocht laten slapen!' Ik begon ge huilen toen ze me nog een keer sloeg. Nog een keer, nig een keer met de vuist. Ik kon het bloed in mijn mond proeven en het gleed uit mijn neus over mijn lippen de hals van mijn shirt in. De lichtblauwe stof kleurde bloedrood. Ik sperde mijn ogen wijd open toen ik het zwarte vlak van een zojuist afgedroogde koekenpan op me af zag komen. Maar...'Wat is hier verodmme aan de hand?!' mijn pleegvader redde me. Met een prachtige bons viel de pan op de grond. 'Lieverd, waarom in hemelsnaam wou jij Keyon met die pan slaan?! Verdomme, wat is er mis met je, mens?!' Uit frustratie en schrik begon de vrouw waarvan ik dacht dat ze misschien nog een beetje van me hield ook te snikken. 'Keyon is homo.', siste ze. Wat mijn bader deed was totaal uit de situatie. Hij legde zijn hand op mijn schouder, keek me aan, en begon keihard te lachen. Hij leek niet meer bij te komen. 'Schat.', lachte hij naar mijn moeder. 'Geloof jij dat? Natuurlijk is hij dat niet.' Toen wendde hij zich naar mij. 'Ach Keyon.', zei hij met medelijden in zijn stem. 'Luister, ik snap dat je er nooit bij heb gehoord. En nu gay zijn veel meer geaccepteerd wordt denk he natuurlijk dat het hip en stoer is om homo te zijn en doe je alsof. Luister, je hoeft je echt niet als iets voor te doen wat je niet bent om er bij te horen, hoor. Ik heb medelijden met je, en vertel me alsjeblieft niet dat je tegen al te veel mensen hebt gelogen?' 'Pa.', fluisterde ik. 'Ik heb een vriendje.' Hij begon nog harder te lachen en me uit pret op mijn schouder te slaan. 'Oh wat grappig. Arme jongen. Dat arme kind gaat het nog eens over zich heen krijgen als hij er achter komt dat je het alleen doet om er bij te horen.' 'Pa!', riep ik nu kwaad. 'Luister nu eens even heel goed! Als ik de verdomme keuze had gehad, dan was ik echt wel zo'n verdomme kut hetero geweest hoor! Als ik de keuze had gehad dan had ik mezelf echt wel veranderd! Ben je nou werkelijk zo stóm dat je denkt dat ik zou doen alsof ik homo was om er bij te horen!? Ik wordt elke dag geslagen en uitgescholden op school omdat ik zo ben! Tering, snap je dan helemaal niks?!', raasde ik. Het kon me echt niks meer schelen. Ik wou liever gehaten worden voor iets wat ik was, dan uitgelachen om iets wat ik niet was. Ruw werd ik bij de kraag gegrepen. 'Luister jongeman, jij gaat eens even niet zo brutaal doen hier.', siste hij. 'Wij gen je een huis, kleren, alles. En dan wil ik niet dat jij verodmme met zo veel disrespect tegen mij praat, begrepen?! Ik wil nooit meer een wóórd horen over wat hier vandaag is besproken, ik schaam me dood! Als jij zo graag een an hun wilt zijn, prima, maar godverdomme niet in het openbaar! Jij gaat het zo metéén uit aken met dat vriendje van je en vertellen dat het een misverstand was, hoor je?' 'Maar pa ik-' Voor de zoveelste keer die dag werd ik geslagen, en ik begin nog harder te huilen. 'What the fuck is er mis met je?!', huilde ik. Deze keer viel ik met een smak op de grond toen zijn vuist mijn kaak raakte. Ik viel voor de achterkant van de bank met mijn hoofd tegen het kastje die daar altijd stond aan, een bloederige plek boven mijn hoofd overlatend. Doodstil bleef ik op de grond liggen. 'Ik...', fluisterde ik. 'Geen tegenspraak! Als het niet voor het geld was hadden we je al lang weg gedaan, schoft!', krijste mijn moeder die opeens haar stem weer terug had.

Veronica

Met grote ogen stond ik in de deuropening. Ik had zojuist gezien hoe mijn bloedeigen, altijd zo lieve vader tegen mijn pleegbroertje schreeuwde, hem sloeg en vervolgens werd er door mijn geliefde moeder tegen hem geschreeuwd dat ze hem het liefste meteen terug naar het weeshuis gebracht hadden! Wat was hier aan de hand?! Heel gauw nam ik een beslissing en deed wat ik al een hele tijd eerder and moeten doen: Ik rende naar Keyon toen en legde mijn hand op mijn magere schouder. 'Gaat het? Wat is er?', fluisterde ik. Daarna keek ik met een blik vol afgrijzen naar mijn ouders. Dit zou ik ze nooit vergeven. Natuurlijk had ik zelf ook liever gewild dat ze hem nooit geadopteerd hadden, natuurlijk was ik bang voor zijn Wisselen, maar ik kon toch niet zomaar toelaten hoe hij geslagen en uitgescholden werd!? Ik haatte hem niet! Op het moment dat ik zijn betraande, toegetakelde gezicht zag, voelde ik mijn hele lichaam vol stromen met schuld. Ik had hem altijd als een minderwaardige behandeld. Ik had hem alleen maar gebruikt om vriendinnen naar huis te lokken en extra eten te krijgen. Nooit gad ik er ook maar aan gedacht hoe slecht hij er aan toe was. Altijd als ik ze hem op school zag pesten, deed ik alsof ik hem niet kende. Ik vroeg hem nooit of hij oké was, of überhaupt hoe het met hem ging. Ik bedankte hem niet eens als hij eten had gekookt. 'Veronica..', fluisterde mijn vader. 'Wat is hier aan de hand?', vroeg ik ket een verheven stem. Het was duidelijk te zien dat mijn ouders zich dood schaamden dat ik Keyon's kant koos en hun dit had zien doen. 'K-Keyon is homo.', snoof mijn moeder. Als hij er niet bij was geweest, had ik waarschijnlijk gewoon 'ieuw', gezegd, en was ik weer verder gegaan met waar ik mee bezig was. 'Dus?', vroeg ik uitdagend. 'Nee hoor lieverd, dat is hij niet.', zei mijn vader gauw. 'Hij zegt het alleen zodat hij er bij kan horen.' Nu begreep ik er helemaal niks meer van. 'Ik wou aar dat het waar was.', zuchtte mijn moeder op haar beurd weer. 'Ik heb hem met die Yusaku gezien toen in het ziekenhuis, het is waar wat hij zegt.' Ik stond op, pakte een papieren zakdoek en drukte die tegen Keyon's voorhoofd waar hij bloedde. 'En jullie slaan hem omdat hij op jongens valt?' 'Het vernietigd de hele familie! Dat daar is geen kind van mij, ik heb hem nooit gemogen!', riep mijn moeder hysterisch. 'Hij was ongelofelijk brutaal! En schaam jij je niet dan, lieverd?' 'Hij kan er zelf ook niks aan doen!', verdedigde ik hem voor de eerste keer ooit. Blijkbaar liet dat hem alleen nog maar harder huilen. 'Kan ik iets voor je doen?', vroeg ik vriendelijk aan de huilende jongen. Hij schudde zijn hoofd en in één flits was hij in zijn kamer verdwenen. Nu was ik alleen en werd ik omsingeld door de blikken van mijn ouders die niks anders riepen dan: Verrader.

Reacties (3)

  • aarsvogel

    Dit is echt heel zielig

    3 jaar geleden
    • aarsvogel

      En ik snap niet waarom zijn vader denkt dat hij doet alsof!
      Er zit trouwens een foutje in je verhaal, eerst was hij aan het afwassen en daarna was hij ineens uit zijn kamer verdwenen?

      3 jaar geleden
    • Snufkin_

      Huh? Wie?

      3 jaar geleden
    • aarsvogel

      Keyon

      3 jaar geleden
    • aarsvogel

      Ik stond met mijn pleegmoeder af te wassen.
      Hij schudde zijn hoofd en in één flits was hij in zijn kamer verdwenen.

      3 jaar geleden
    • Snufkin_

      Ja, IN zijn kamer, als in dat hij de woonkamer uit rende en in zijn kamer verweeen

      3 jaar geleden
    • aarsvogel

      O

      3 jaar geleden
  • DeNaamIsGideon

    Dat is toch wel extreem naar.
    Maar wel cool dat Veronica een keer normaal kan doen.

    3 jaar geleden
  • Snapple

    Wat een kut ouders!

    3 jaar geleden
    • aarsvogel

      Coole pb. Dat liedje is leuk

      3 jaar geleden
    • Snufkin_

      Ja, Angel with a shotgun is heel lang mijn favoriete liedje geweest ^^

      3 jaar geleden
    • aarsvogel

      Ik heb m dankzij jou en Marijn leren kennen, Gaylord ;-)

      3 jaar geleden
    • Snufkin_

      Jaaa

      3 jaar geleden
    • Snapple

      Angel with a shotgun is idd heel gaaf!

      3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen