Harry Styles

Met een opgelucht gevoel drukte ik op de rode toets van mijn mobiel. Het was Gemma die gebeld had, mocht ik haar geloven dan was Erin er in geslaagd om in alle rust haar boeltje bij elkaar te nemen en samen met Paul richting Styles’ mansion te gaan. Dat deed me al veel, te weten dat Erin in orde was en vandaag niet in stress zou leven. Wanneer ik merkte dat mijn gedachten weer op een sneltrein zaten, probeerde ik hen er toch maar snel van te laten afspringen. Een hoofd vol gedachten was nooit goed, laat staan in de situatie waar ik mezelf in bevond. Nee stress was geen cadeau voor mij, misschien wel voor die o-zo-leuke Mie.
Ik gooide mijn gsm weer in de laadde van het nachtkastje en besloot dat het tijd was voor een wandelingetje door het ziekenhuis. De vier muren waar ik me nu tussenbevond, leken letterlijk op me af te komen.
Nadat ik me een beetje opgefrist had en omgekleed, nam ik mijn goede vriend de infuuspaal stevig in de hand en besloot ik dat ik op deze manier mijn kamer wel kon verlaten. Vrijwel meteen liep ik naar de lift toe, ik zou naar de kantine gaan. Daar viel namelijk het meeste te beleven.

Het bezorgde me een warm gevoel, patiënten samen te zien met hun familie. Het was fantastisch om te zien hoe die een glimlach wisten te lossen terwijl hun familielid er niet altijd even goed aan toe was. Ik liet mijn blik nog één keer door de kantine glijden, hierna zocht ik een vrije plek waar ik zou kunnen vertoefen. Ik gooide de vest die ik eerder nog aan had, over een stoel en ging richting het buffet.
Al zag het er allemaal heerlijk uit, mijn maag keerde om. Mijn speekselklieren traden in werkingen en ik wist al gauw wat dat wilde zeggen. Ik moest maken dat ik de kantine hier verliet en me naar de dichtst bijzijnde toilet begaf. Op een snel tempo liep ik langst het plaatsje dat ik geclaimd had en trok ik mijn vest van de stoel. Eenmaal in de deuropening zocht ik als een gek naar de toiletten. Een lichtgevoel wist mijn hoofd te betreden. Niet veel later verschenen de zwarte plekjes voor mijn ogen en voelde ik de koude grond onder me.
“Harry, jongen gaat het?” Eenmaal ik mijn armen weer kon bewegen, liet ik mijn handen naar mijn ogen glijden, waarna ik hier in wreef. “Ja prima” antwoordde ik nog voor ik deftig kon zien we me aantrof. Het bleek Simon te zijn. Wat deed die hier in hemelsnaam? Ik nam zijn uitgestokken hand aan en liep samen met hem naar mijn kamer.
“Wat doe je hier eigenlijk?” besloot ik dan toch te vragen na een lange stilte. Hij glimlachte vriendelijk en knikte toen naar mijn deur. We zouden er dus in de kamer overpraten.

Daar aangekomen merkte ik op dat ook mijn groepsleden aanwezig waren. Ze waren stiller dan anders, leken zichzelf ook niet echt een goede houding te kunnen geven. Ik begon te lachen, “Is er een dode gevallen jongens?”
Na een korte stilte was het Simon die het woord nam, er moest volgens hem gepraat worden.
Het lichte grijnsje dat mijn mondhoeken eerder sierde, maakte langzaam maar zeker plaats voor bezorgdheid.
Waar ging dit naartoe?

Reacties (1)

  • Seasons

    Tum - tum - tummm!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen