Foto bij Chapter 128

Hier is weer een deeltje voor jullie!

Sorry dat het weer even duurde,
maar daarom is hij weer super lang ^-^

Bedankt voor alle reacties!!!

Dymm
Die avond

Met een glimlach die trok van oor tot oor, las ik Liv's berichtje. Eindelijk keerde haar humeur en levenslust terug in de goede richting. Het enige dat ze daarvoor nodig had, was Bill. Ze waren halsoverkop verliefd en waren nu in Parijs waar het allemaal begon. Toch wat euforisch door mijn eigen input in hun geluk, wenste ik haar nog veel plezier en legde mijn gsm terug op mijn bureau. Ik zuchtte uitgeput en liet m'n hoofd met een lichte bonk op de tafel vallen. Ik kreeg langzaam aan het gevoel dat niets leek te werken. Slapen, rusten, warme thee, vitaminen, homeopathische producten, pijnstillers,...

Een licht klopje op de deur, deed me overeind komen en het blad dat aan mijn voorhoofd bleef hangen, trok ik er vliegensvlug af. Sylvia stak haar hoofd tussen de deuropening en glimlachte. 'Het is etenstijd voor de pups.' Opgewonden stond ik meteen op en volgde haar naar de opvangzaal. Het rook er net schoongemaakt en de ramen stonden open voor frisse lucht. Ze had het tijdens mijn afwezigheid, fantastisch gedaan! Ze had het verwezenlijkt om acht honden een nieuwe, goede thuis te geven. Alles zag eruit alsof ik nooit was weggeweest en eigenlijk kon ze dit best aan in haar eentje. Want dat was mijn grootste zorg. Lima, ons jobstudentje, kreeg een been in het gips nadat ze van de trap was gevallen. De arme meid kon amper lopen, waardoor Sylvia er helemaal alleen voor stond.

Met een trotse blik keek ik op haar neer, maar was ze te gefocust op weg naar de hongerige diertjes. 'Hier zijn ze dan!' kirde ze lieflijk en zag de vijf labradorpups achter elkaars staarten zitten. Lachend openden we de kennel die aangenaam ingericht was. Dekentjes, speelgoed en wat nepplanten en - bloemen om de tralies. Ik had nooit begrepen waarom ze die kooien eigenlijk zo eng maakten.

Ik knielde neer en goot de hondenbrokken in de daarvoor voorziene eetbak. Meteen renden ze op het geluid af en staken hun snoeten in het voedsel. Hoofdschuddend hield ik ze in de gaten terwijl Sylvia de andere honden van eten voorzag. Na het eten kroop een pup op mijn schoot met wat speelgoed en bleef ik even met ze spelen tot ze riep dat ik telefoon had. Met een klein drafje liep ik terug naar mijn kantoor. Nam de telefoon van haar over en zette m'n mooiste telefoonstem op.

'Hallo, met Dymm. Hoe kan ik u helpen?' Er klonk een kort gekuch, gevolgd door een zachte vrouwenstem die zichzelf voorstelde als "rechercheur Simons". Ietwat verbaasd zakte ik neer in mijn super-gemakkelijke bureaustoel en zag hoe Sylvia de deur uitliep en achter zich sloot. 'Ik ben genoodzaakt u op te bellen omdat u als contactpersoon bent opgegeven bij de heer Naeghell John.' Ik voelde mezelf instant nerveus, kwaad en onwel worden. Wou niets liever dan de telefoon dicht gooien maar wat me tegenhield, was dat mevrouw Simons, een rechercheur was. 'Hoezo sta ik opgegeven als contactpersoon?' herstelde ik me haastig en ietwat bruut.

Bleek dat zowel Liv als mij werden opgegeven. Waar haalde hij dat lef vandaan? Als hij het maar vergeet dat ik hem kom opzoeken! Hij zal weer iemand aangevallen hebben in een dronken bui. Of de rekeningen niet betaald hebben, of ... Zou hij het eindelijk opgebiecht hebben? Ik hield mijn hart al vast maar bedacht me snel dat, dat onmogelijk was. 'Bent u er nog mevrouw?' Ik meldde mijn aanwezigheid, hoewel mijn gedachten naar niemandsland verkeerden. 'Ik moet u met alle spijt meedelen dat meneer gisterenavond overleden is. Mijn oprechte deelneming, mevrouw.'

Met een klap viel de telefoon op de grond en staarde ik als versteend voor me uit. ... Wat? Maar dat was onmogelijk ... Gewoon onmogelijk! Die waardeloze, profiterende, egoïstische, zogenaamde pleegvader die ieders leven zuur maakte en schuldig was aan veel meer dan bewezen kon worden, had de strijd opgegeven! We hadden hem altijd verdacht van onsterfelijkheid. Zoals alle mensen die precies langer leefden door het ontbijt, lunch en diner te vervangen door alcohol. De stem aan de andere kant van de telefoon deed me ontwaken en haastig nam ik hem terug op. 'Mevrouw, is alles in orde? Hallo? .. Mevrouw?'

'Ja, ik ben er nog! Het spijt me, maar ... hoe? ... Ik bedoel...' stotterde ik niet wetend hoe te reageren. 'Ik denk dat het beter is dat u eens langskomt op het bureau. Dat praat makkelijker en u zou hem moeten identificeren.' Slikkend voelde ik het zweet uitbreken en jammerde in gedachten. Waarom uitgerekend nu? Nu, Liv in Parijs zat met haar grote liefde? En nu ik, liever thuis in m'n bedje was gekropen. Zelfs nu hij er niet meer was, kon hij m'n dag nog verpesten. Ik zuchtte en vroeg me af of ik dit wel alleen kon? 'Je mag iemand meebrengen als je dat geruster stelt. Dan hoef je dit niet alleen te doorstaan.' In dat geval, kon ik het wel aan Sylvia vragen. Het klonk iets minder eng, wetende dat er iemand op je wachtte aan de andere kant van de ijskoude ruimte. 'Oké, kan ik over een uurtje langskomen?'


Even later hing ik op en kwam overeind. Vrijwel meteen voelde ik alles om me heen draaien en hield ik m'n bureau stevig vast. 'Ook dat nog!' bromde ik verwoed en werd er zacht op de deur geklopt. 'Wat?' bromde ik geërgerd en zag de deur langzaam open gaan vanuit mijn ooghoeken. 'Sylvia, sluit jij alles af? En voordat je gaat wil ik je graag iets vragen.' Niet opkijkend, nam ik mijn jas van de kapstok en kreeg ineens het gevoel dat iets niet klopte, aangezien ze niet antwoordde. 'Sylvia?' Bij het omdraaien wilde ik een gil slaken maar was te overdonderd dat ik gewoon mijn jas uit mijn handen liet glijden en het zo warm kreeg dat er waarschijnlijk stoom uit mijn oren kwam. 'En nu graag in het Engels, alsjeblieft.'

'TOM!' schreeuwde ik ongelofelijk blij en rende op hem af. Lachend nam hij me op in zijn omhelzing en besefte ik veel te laat wat ik eigenlijk aan het doen was. Ik wurgde hem bijna maar ach, zijn armen om me heen voelden zo goed aan. 'Wauw, ik ben zo blij je te zien!' kirde ik opgewonden en liet hem los. Gek genoeg was alle misselijkheid als sneeuw voor de zon verdwenen. 'Ik jou ook. Alleen had ik niet verwacht dat je zó blij zou zijn.' lachte hij bescheiden en schudde ik het hoofd. 'Ben je gek? Je staat in België! Hoe blij had je me dan verwacht?' lachte ik wegwuivend. Hij haalde zijn schouders op en wees naar mijn jas. 'Je ging net vertrekken, of niet? Ik stond aan het appartement maar bedacht me dan dat je waarschijnlijk nog zou werken, nu Liv en Bill in Parijs zijn.' Ik kruiste mijn armen en keek hem onderzoekend aan. 'Hoe wist jij waar ik werkte?' Hij kruiste ook zijn armen en keek euforisch de lucht in. 'Wel, voor als je het nog niet wist, heb ik altijd goed geluisterd tijdens onze gesprekken. Ik wist dat je zaak "Dymm's Petshop" heette, et voila.'

Ik kon niet afliegen dat dit me op de één of andere manier raakte maar liet niets blijken. 'Je verbaasd me nog steeds Kaulitz.' Hij lachte eens bescheiden en ik merkte een koffer op in de gang. 'Ik veronderstel dat je gebruik wilt maken van ons appartement, tijdens je verblijf hier?' Hij maakte een oh gebaar en lachte zacht. Die lach ... goddelijker kon niet. 'Wel, als er nog plaats is tenminste.' Ik schudde lachend het hoofd en raapte mijn jas van de grond. 'Er is altijd plaats bij ons!'

En net alsof de jas in nauw verband stond met het verleden - van 10 minuten geleden -, dacht ik terug aan dat identificeren-gedoe. 'Ehm Tom, ... ik moet eigenlijk dringend ergens naartoe, ...' Ik keek naar hem op maar voelde me ineens weer onwel worden. Het gevoel in mijn benen leek te verdwijnen, wat geen goed teken was voor wat kon gebeuren. Oh nee, niet in Tom's bijzi...

Net op tijd ving hij me op en kneep ik mijn ogen dicht. 'Dymm, gaat het wel?' Ik knikte langzaam en liet hem los, maar hij liet mij niet los. 'Daar geloof ik niets van.' Ik opende mijn ogen en zag Tom verontrust op me neerkijken. Ik kon zijn heerlijke mannengeur ruiken, wat beslist betekende dat ik véél te dicht stond. 'Het gaat niet want jij bent al ziek sinds de tour.' Oh ja, ... Tom was toen ook aanwezig, juist.

Ik zuchtte en tikte op zijn borst. 'Je kan me wel loslaten nu, het gaat alweer.' Hij liet me los en ik haalde mijn schouders op. 'Ik heb al van alles geprobeerd, maar niets lijkt te helpen.' mompelde ik radeloos. Geen idee, waarom ik die informatie ineens wou delen. 'Dat is toch niet normaal? Ben je al bij de dokter geweest?' Ik knikte en vertelde over de stress en slapeloosheid, tijdens de tour. 'Dat kan inderdaad de oorzaak zijn. We hebben het allemaal al gehad op tour. En dat wil dus zeggen dat jij hier niet hoort maar thuis in je bed!'

'En wie gaat er dan voor mijn arme schatjes zorgen?' kaatste ik bijdehands terug. 'Wel, dezelfde persoon die er een maand lang voor heeft gezorgd.' Verbaasd draaide ik me om en zag Sylvia met stralende oogjes op ons neer kijken. 'Haal maar niets in je hoofd, hij is gewoon op bezoek.' fluisterde ik haar betrapt en ongezien toe maar bewoog ze haar wenkbrauwen. Ik hoopte dat Tom het niet had gezien en wuifde het weg. 'Oké, een paar dagen, kan geen kwaad.' gaf ik haastig toe en nam Tom mijn jas van me over. 'Goed, dan gaan we.' Met een klein lachje, gaf ik haar nog een knuffel en ging even later aan de passagierskant zitten van mijn eigen auto. 'Hoe ben jij hier eigenlijk geraakt?' vroeg ik me luidop af. 'Met een taxi.' Hij startte de auto en draaide zich terug tot mij. 'Waar moet je ook alweer heen?'

Verdorie! Nu had ik Sylvia vergeten te vragen, mee te gaan. Wat nu? Ik kon Tom toch niet laten meegaan naar een ijskast vol dode mensen ... De gedachte alleen al, deed me rillen en ineens beseffen dat ik binnen een paar tellen voor het eerst een dood lichaam zou zien. Ik voelde m'n maag keren en kon nog net het portier openen voordat mijn maaginhoud, de grond raakte. Dubbel verdorie! Net nu Tom hier was, moest ik ziek worden! Ik hoorde hem haastig uitstappen en zag even later een papieren zakdoekje onder mijn ogen zweven. Meteen nam ik het aan en nam een grote stap uit de auto. 'Die paar dagen, worden er minstens zeven!' beval hij me plots streng en keek ik schamend op. 'Het spijt me.' verklaarde ik hees en draaide me van hem weg. God, ik zag er vast niet uit!

'Hey!' Hij draaide me tot zich en bekeek me onderzoekend. Hij veegde de kleine traantjes die altijd verschenen als je maaginhoud perse de zone wilde verlaten, uit mijn ooghoeken en glimlachte. 'Je hoeft je toch niet te schamen. Je kan er niets aan doen als je ziek bent en trouwens,... Ik ben er nu om voor je te zorgen!' Ik gniffelde en schudde het hoofd. 'Leuke vakantie heb jij!' Hij knipoogde voordat hij terug om de auto liep. 'Met jou moet dat wel lukken. Kom, stap in. Ik breng je naar huis en bel je straks die dringende afspraak maar af.'

Tijd om die lieve woordjes te herhalen in gedachten had ik niet, want binnen enkele seconden had hij de auto al gestart. Wat had ik in godsnaam gemoeten als Tom hier niet was geweest?

Reacties (4)

  • Luckey

    OMG!!
    Eindelijk!!
    Nu uitzieken
    Maar eerst naar politie gaan toch?!?!
    En Tom vind het wel leuk om voor det te zorgen

    3 jaar geleden
  • VampireMouse

    Jeeej je bent terug woepwoep love it!
    X

    3 jaar geleden
  • Iskuane

    YES!!! daar is Tom... eindelijk...

    snel weer doorgaan hoor(flower)

    3 jaar geleden
  • TomKBitch

    Oh jup kben zwanger!!
    En whahaa ik was de eerste die het door had !!
    Nuja nu de geschreven versie van mij ook nog..
    En oehooee tom gaat dokter bellen,
    Dokter gaat seggen dat dymlie zwanger is en tommie gaat vanzichzelf vallen xd
    Hele leuke vakantie tom!!
    Haha dat word ziek lachen!!
    Nuaj dat ziek is er al xp
    Nu..
    Die geweldige pleegvader die -godzijdank- dood is..
    Aleja.. das nog nie zeker anders zou je niet moeten gaab checken dat het hem is..
    Nu ben ik wel benieuwd naar wie dat is..
    En hoe zit het met die twee andere tortelduifjes..
    God khb veel te veel vragen en veel te weinig deeltjes..
    Nu er is maar 1 oplossing daarvoor..
    Hup verder schrijven en niet zo lang wachten!
    Ok voor zaterdag heb je een excuus want dan was ik degene die je ophield xd
    Maar tot binnen 2 weken heb jij geen 1 excuus !!
    Dus hup hup

    Xxx

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen