Cause maybeeeeee, you're gonna be the one that saves meeeee (:
Ik weet niet meer hoe lang geleden het is dat ik voor het laatst een hoofdstuk plaatste, maar wel dat het weer eens tijd werd. Hope you like it!

De dagen daarna was het alsof Hamlet en ik bijna constant met elkaar aan het praten waren. Tenminste, we stuurden elkaar gedurende de hele dag steeds berichtjes en op gegeven moment waren we een uur lang achter elkaar door met elkaar aan het appen (waardoor ik niet meer bezig kwam aan waar ik eigenlijk mee bezig had moeten zijn), totdat Hamlet thuiskwam en besloot dat we dit gesprek ook in levende lijve voort konden zetten, waarna hij op mijn kamer kwam zitten en we nog een uur praatten. En het mooie was: we praatten eigenlijk over niks en over alles tegelijkertijd.

'Alles goed, Leo? Je hebt al meer dan een uur niet meer geantwoord.' Ik las Hamlets appje tijdens de pauze van een hoorcollege.
'Ja, ik zat in college,' verklaarde ik mezelf. 'Trouwens, het maakt toch niks uit hoe lang ik erover doe om terug te appen? Wat nou als ik eens geen zin heb in terugappen?'
'Dat zijn nog meer dingen die ik leuk aan je vind. Je bent zo serieus en gefocust, laat je niet afleiden door iemand zoals ik. En je bent zo onafhankelijk.'
'Serieus, als je daar niet mee stopt, beantwoord ik je appjes nooit meer.' Hamlet had een spelletje bedacht: hoeveel kan ik Leonoor complimenteren zonder dat ze er gek van wordt? Het antwoord was: niet veel. Maar hoe vaak ik Hamlet ook een 'sukkel', 'idioot' of 'slijmjurk' had genoemd, hij was blijkbaar niet te stoppen.
'Ik was al even bang dat dat was waar je mee bezig was toen je niet antwoordde. Ik ben in elk geval blij dat je nog met me praat.
Sorry, ik ben misschien een beetje in een irritante bui vandaag.'
'Ben je dat niet altijd? :p'
'Ik vind het zo grappig dat jouw strategie om om te gaan met mijn complimentenstroom is om het tegenovergestelde te doen: mij te (semi-)beledigen. Gelukkig weet ik dat je dat alleen doet omdat je me leuk vindt. (;'
'Oké, Hamlet, blijf maar lekker dromen.'
'Zal ik zeker doen. (;'

Op donderdag besloot ik naar de borrel van mijn oude studievereniging van kunstmatige intelligentie te gaan. Ik mocht inmiddels dan wel geen bachelorstudent meer zijn, maar als oud-bestuurslid van de vereniging leek het me toch nog wel goed om af en toe even mijn gezicht te laten zien op activiteiten. Niet te vergeten dat ik het gewoonweg niet over mijn hart zou kunnen verkrijgen om afscheid te nemen van deze 'community' waar ik de afgelopen drie jaar zo actief lid van was geweest.
Hoewel er een hele groep nieuwe mensen bij was, praatte ik vooral met de mensen die ik kende, waardoor het even bijna leek alsof er niks veranderd was sinds het bestuur was gewisseld en ik opeens niet meer wist wat ik met mijn tijd aanmoest (wat maar heel even had geduurd), ik was afgestudeerd en was begonnen aan een nieuwe studie, die mijn toekomst weer verder leek te nemen in een andere richting, wat wel de richting was waar ik eigenlijk naar gestreefd had.

En toen iedereen op het punt stond het café te verlaten en ik nog even mijn telefoon checkte, zag ik dat ik opnieuw dat ik een appje van Hamlet had gekregen.
'Ben je in de stad?' vroeg hij, wat ten eerste een rare vraag was, aangezien ik hem al verteld had dat ik naar een borrel ging, maar ten tweede stond er eigenlijk ook: 'Bwen je ind stad?' terwijl Hamlet over het algemeen niet heel erg iemand was die met veel typfouten typte.
'Goh, ja, toevallig wel,' appte ik terug.
'Kom naar tivo,' appte Hamlet. 'Tis luek hire.'
'Hoeveel heb je al gedronken, Hamlet?' vroeg ik. De enige logische vraag om nu te stellen.
'Vier beirtjes maar,' antwoordde Hamlet. Dat viel nog mee. Hoe kon hij dan nu al zo typen? 'Of meischien ook niet, weeteht eiglijk niet meer,' volgde even later. Ah, dat zou veel meer verklaren.
'Beetje vroeg op de avond om nu al dronken te zijn, hè?' appte ik naar Hamlet. Ik voelde er niks voor om in een druk Tivoli op zoek te gaan naar een dronken Hamlet. 'Ik pas, denk ik, maar ik hoop dat je niet van je fiets valt als je thuiskomt.'
'Nee kom,' zei Hamlet. 'Kben nog niet dornkne. Mischien moet je me helpen neit vanmn fiets te vlalle.'
In mijn hoofd sprak ik alles wat hij typte uit zoals hij het typte. Als dat ook was zoals hij nu daadwerkelijk praatte, wist ik nog niet zo zeker of hij wel veilig thuis zou kunnen komen. Ik zuchtte en rolde met mijn ogen. Misschien moest ik heel even gaan kijken, alleen maar om te kijken of hij oké was, of hij zichzelf nog zou kunnen redden als hij niemand had om hem naar huis te begeleiden. Dronken mensen leken soms net op kleuters.
'Heeft iemand misschien zin om nog mee naar Tivoli te gaan?' vroeg ik aan een paar van mijn vrienden, die dichtbij stonden.
'Leo die voorstelt om uit te gaan?' riep iemand ongelovig uit. 'Voel je je wel goed? Je bent toch niet dronken, hè?'
Ik moest lachen. 'Nee hoor, hartstikke helder. Beter dan ooit.'

Reacties (2)

  • Selenophile

    I like it. Nog steeds, haha!

    2 jaar geleden
  • TAMOCHi

    Aaahh I love this
    (Best leuk verjaardagscadeautje yay)
    Thanks for this cuteness
    ‘x

    2 jaar geleden
    • BlueJays

      Oeh, gefeliciteerd! (: En ben blij dat je het leuk vindt ^^

      2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen