Foto bij H.7.

You are my sunshine.

Het laatste stuk van het vorige hoofdstuk:
Na een tijdje valt ze in slaap, maar ik zing door, steeds zachter, tot ik te moe ben om harder te praten en het mij niet eens meer uitmaakt of ik mijn moeder hoor.
Toch blijf ik wakker.
Mijn ogen zijn al lang gewend aan het donker en ik kijk naar haar porseleinen gezicht, zachtroze lippen iets van elkaar geweken.
Het shirt van haar pyjama is wat opzijgeschoven, waardoor ik de groen-blauwe plek net onder haar sleutelbeen zie.
Ik slik en probeer de tranen terug te dringen.
Ik zou willen zeggen dat ik haar nooit iets zal laten overkomen, dat ik haar zal beschermen, maar ik weet niet of ik mij daaraan kan houden.
'Het spijt me.' Snik ik dan.

Mijn moeder lacht en haalt haar vingers door mijn woelige haar.
'Mama! zeg ik blij.
Ze glimlacht.
Nu is ze nog knap, nog van voordat de woede, wroeging en haat de twinkeling uit haar ogen haalde en de kuiltjes in haar wangen wanneer ze lacht deed vervagen.
'Ga maar alvast aan tafel zitten. Het eten staat klaar. Papa kan elk moment thuis komen.' zegt ze.
Ik knik en huppel naar de eettafel toe.
Opgewekt snuif ik de geur van wortels, aardappelen en zalm op en ik slaak een zucht van verlichting.
De deur gaat open.
'Papa!' roep ik en ondanks dat mama wilde dat ik aan tafel zou gaan zitten, vlieg ik van mijn stoel om hem een knuffel te geven, maar stop even om mijn shirt goed te doen.
'Callaway, lieverd!' zegt mama opgewekt en ik zie haar de hoek om lopen, zodat ze over nog geen seconde na die lange dag haar man weer zal zien.
Papa is politieagent; mijn grote, stoere, boevenvanger.
Maar wanneer mama hem ziet, vervaagt haar stralende glimlach.
'Gaat het wel?' vraagt ze en haar stem trilt, wat er voor zorgt dat ik een beetje in elkaar krimpt.
'Omdat Marty gister door zo'n boef vermoord is', zegt mij vader met dikke tong,' kreeg ik vrij vandaag. Ik ben lekkeer naar de kroeg geweest. Heel leuk.'
Marty is mijn vaders partner, weet ik, maar ik wist niet dat hij vermoord is.
Hoe lang dachten ze dat voor mij geheim te houden?!
Tranen vormen zich in mijn ogen, ik ben acht en begrijp het concept van dood al; net zo goed als dat ik er bang voor ben.
'Callaway!' mijn moeders stem klinkt boos,' Je bent dronken!'
Ik kijk angstig de hoek om en zie hoe mijn vader, de man die ik altijd als superheld achtte, in een superschurk veranderd en hij grijpt mijn moeders pols stevig vast, zo hard dat ze onder zijn kracht begint te kronkelen.
'Niet doen.' stoot ze uit.
Er lopen tranen over mijn wangen en ik beef.
'Hou je bek, trut!' schreeuwt mijn vader en ik hoor het speeksel dat tegelijkertijd met de woorden zijn mond verlaten.
Hij draait haar arm op haar rug, waardoor ze gekweld gilt, om haar daarna weet duwen.
Ze valt op de grond en krabbelt snikkend overeind.
Snel rent ze naar mij toe en gaat voor mij staan, klein en breekbaar, meer alsof ze van plan is zichzelf voor mij op te offeren dan om de klappen op te vangen.
'Waarom doe je opeens zo?' vraagt ze terwijl haar tranen de vrije loop gaan.
'Wat begrijp je niet aan hou je bek!?' briest mijn vader en ik denk niet dat ik hem ooit zo hard heb horen schreeuwen.
Ik grijp de zoom van mijn shirt vast, knijp erin totdat mijn knokkels wit zien.
Woedend stapt hij op zijn vrouw af.
In tegenstelling tot haar aanvallen, duwt hij haar op zij en besluit zijn woede over mij heen te storten.
Hij grijpt mij bij mijn keel vast, met een hand, want zo smal is mijn hals.
Hard knijpt hij en zijn nagels splijten mijn vel.
Dunne straaltjes bloed stromen over mijn huid en ik zie vaag hoe mijn moeder hard aan mijn vaders arm trek, waardoor hij mij loslaat.
Met een smak val ik op de grond.

Ik hap naar adem wanneer ik wakker word en ik schiet overeind.
Ammay is zo diep in slaap dat ze geen kik geeft.
Mijn hand glijd naar mijn hals en ik streel de halve-maan-vormige littekens.
Ik weet precies waar ze zitten en ik weet ook dat elk van hen op de afdruk van een nagel lijkt.
Mama heeft ons talloze verschrikkelijke dingen aangedaan, de een nog erger dan de ander, maar er is een ding wat ze nooit gedaan heeft en dat is ons wurgen.
En nu weet ik waarom.

Reacties (4)

  • GossipGirl21

    Mooi geschreven.

    2 jaar geleden
  • GossipGirl21

    Mooi geschreven.

    2 jaar geleden
  • DeNaamIsGideon

    Jouw hoofdstukken zorgen altijd dat ik even een paar minuten mezelf weer bij elkaar moet rapen.
    En ik word niet snel door emoties gegrepen, bravo.

    3 jaar geleden
    • AmeranthaGaia

      Dankjewel. En op een vreemde manier sorry, denk ik. XD

      3 jaar geleden
  • BethGoes

    Ojee dat is echt heel erg zielig!!!!!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen