Na de veroordeling van Axel had Cerice niet kunnen slapen. Ze teerde tijdens de ochtendvergadering dan ook op de likeur en koffie die Antor haar voor had geschoteld. De vergadering was slaapverwekkend, maar zelfs met het slaapgebrek van de afgelopen paar dagen kon ze niet in slaap vallen, wat misschien maar goed was ook. De adviseurs van Astra en Emperya hadden het over wat het volk wilde. Ze wilden meer vrijheid in handel, meer geld voor hun goederen, en een eigen heerser. Ze wilden niet afhankelijk zijn van de ochtendvergadering, ze wilden een regent die hun deel van het Sylicaanse Rijk mocht regeren en naar eigen inzicht regels en wetten mocht opstellen en weghalen.
      "Heren, ik denk dat er van die dingen die jullie op hebben genoemd maar één is die niet haalbaar is. Ik wil geen regenten. Dat kan het einde van het Rijk betekenen. Ik ben bereid meer geld te geven aan jullie zodat dit gebruikt kan worden voor wat jullie mensen willen. Ik zal een losser handelsreglement opstellen en zorgen dat er beter betaald zal worden voor de producten en diensten die worden verkocht," concludeerde Antor voordat hij zijn stoel naar achter schoof en opstond. "Als jullie mij nu willen excuseren, ik heb een executie die geregeld moet worden."
      Cerice bevond deze woorden als commando om ook op te staan en achter Antor de zaal uit te lopen. Samen liepen ze door de hallen van het paleis, op weg naar de grote arena waar de executie over een uur plaats zou vinden. Antor had bepaald dat het deze keer niet voor de gehele stad zou zijn. Het leger zou aanwezig zijn, Axels familie en vrienden, en de burgers die als eerste de arena betraden en een plekje konden bemachtigen.
      "Ceraro, wat vind jij nou van Axel Devon? Geloof jij echt dat hij mij zou verraden?" vroeg Antor terwijl hij plaatsnam op zijn troon.
      "Ik weet het niet zo goed, heer. Ik snap niet waarom hij verraad zou plegen, zo dom had ik hem niet ingeschat," stampte ze op zonder ook maar één tel na te denken over de woorden.
      "Daar heb je wel een punt, maar waarom zou Roden Devon dan zeggen dat zijn eigen broer mij zou verraden?"
      "Misschien dat er jaloezie in het spel is. Axel is een leerling-commandant en Roden is een gewone soldaat. Daarbij heb ik op onze reis gehoord dat hij de middelste zoon was en zijn ouders veel tijd aan hun overleden broer en verdwenen dochter moesten geven. Axel zal wel speciaal geweest zijn, omdat het de eerstgeborene van de ouders was," zei Cerice.
      "Daar heb je wel logisch over nagedacht, maar het is niet slim tegen mij te liegen." Alles in Cerice schreeuwde dat ze het moest opbiechten. Dat ze een vrouw was, dat Roden Axel dood wilde hebben en dat zij hun verdwenen zusje is, maar ze hield zich in.
      "Ik weet het niet, maar is een herziening van de straf niet op zijn plaats dan?" vroeg ze poeslief.
      "Ik heb de mensen al een executie beloofd en Roden is dood, dus er is geen bewijs meer om hem schuldig of onschuldig te verklaren. Ik ga hem moeten doden."
      "Ik zou willen vragen om een blinddoek. Ik weet dat het stom klinkt van een soldaat, maar ik heb de afgelopen dagen niet genoeg slaap gehad om nog een dood te kunnen aanschouwen zonder mijn maaginhoud op deze ondergrond te deponeren, dus voor de hygiëne en mijn zelfrespect zou ik graag een blinddoek om krijgen," pleitte Cerice. Antor knikte en knipte in zijn vingers. Direct liep er een bode weg en kwam terug met een lap stof die voor Cerice' ogen werd gebonden. Ze hoorde Antor opstaan en ze hield haar adem in.
      "Dames en heren, dit is alweer een mooie bijeenkomst en weer een executie. Vandaag zal de veroordeelde Axel Devon, voormalig leerling-commandant van het 546ste bataljon, geëxecuteerd worden. Commandant Jach, de begeleider van deze verrader, zal de executie uitvoeren. Het is zeer spijtig dat zo'n goede aanwinst van het leger van het Sylicaanse Rijk nu al moet sterven, maar het is niet anders. Axel Devon is veroordeeld wegens rebelse activiteiten, het mogelijk plannen van een opstand, en het verraden van zijn koning. Hierop staat de doodstraf en deze zal vandaag uitgevoerd worden. Commandant Jach, aan u de eer." Cerice hoorde Antor terug gaan zitten en ze probeerde haar ademhaling onder controle te houden. Ze wist niet hoe hij geëxecuteerd zou worden, daar was ze blij mee.
      "Hierbij zal ik mijn voormalig leerling-commandant uit zijn lijden verlossen. Moge de goden hem bijstaan in zijn reis naar een volgend leven," brulde commandant Jach voordat hij Axel doodde. Cerice hoorde niks, alleen het geluid van het levenloze lichaam van haar broer dat op het zandoppervlak plofte. Ze draaide zich om toen ze Antor weer op hoorde staan en trok de lap stof af. De groep wachters liepen samen met Antor en Cerice de arena uit en terug richting het paleis. Antor gaf zijn wachters de rest van de dag vrijaf om zelf in zijn studeerkamer onderzoek te doen. Cerice was hier blij om, maar ze had niks te doen. De rest van de dag spendeerde ze onder de douche of op bed, het liefst denkend aan alle mooie momenten met Axel. Ze had nooit een goede band met haar broers gehad totdat ze Antors lijfwacht werd, omdat ze daarvoor haar beschermende broers waren die hun lieve zusje moesten leren vechten.
      Zo dacht ze terug aan de eerste jaarwisseling die ze zich kon herinneren. Het was de jaarwisseling van 35O naar 36O en Cerice had het vuurwerk nog niet vaak meegemaakt. Ze was zo erg geschrokken dat ze tegen Axel was gebotst in haar paniekaanval en hij haar in zijn bed had gelegd, omdat hun ouders naar het paleis waren vertrokken om daar met kennissen de jaarwisseling te vieren. Axel en Cerice hadden gepraat over de toekomst. Cerice had gewenst dat Axel een mooie vriendin zou krijgen en minstens vijf kinderen zou krijgen waar zij dan mee kon spelen als zij moesten werken. Axel had toen hard gelachen en een aai over haar bol gegeven. Hij had teruggezegd dat hij hoopte dat zij een goede man zou vinden die het beste met haar voor had en niet alleen op zoek was naar een mooi meisje, maar ook naar inhoud. Vervolgens had hij haar beloofd te leren vechten als ze wat ouder was en Roden en Ibis ook mee konden helpen. Cerice had in haar kleine handjes geklapt en een kus op Axels wang gedrukt.
      Cerice glimlachte bij die gedachte, maar voelde de tranen komen toen ze zich bedacht dat Axel nooit kinderen zou krijgen, nooit een vriendin zou hebben, en hij nooit haar toekomstige partner zou leren kennen. Rusteloos bleef ze op bed liggen, proberend haar gedachten op orde te krijgen.

Reacties (1)

  • Butterflygirl

    huh 3850 naar 3860??

    3 jaar geleden
    • Catmint

      Dat is een hoofdletter O, geen nul, haha

      3 jaar geleden
    • Butterflygirl

      waar staat die O voor dan?

      3 jaar geleden
    • Catmint

      De jaartelling loopt daar anders dan hier op aarde. De O is een soort aanduiding, zo bestaat er ook het jaar 58A en 96F

      3 jaar geleden
    • Butterflygirl

      oh lol. Misschien handig om dat nog ergens te vermelden of uit te leggen ofzo?

      3 jaar geleden
    • Catmint

      Misschien wel, zal eens kijken of dat gaat lukken

      3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen