Dagen verstreken en Cerice bracht haar dagen buiten door. Antor was vaak druk bezig met de strategen en een aantal commandanten om de tactieken aan te passen. Cerice hield zich bezig met wat training en vocht met de rustende soldaten in het kampement. Het was een geweldige ervaring om met de veteranen te mogen vechten en ze hadden er zelf ook plezier in. Veel mannen werden ingemaakt door Cerice, maar een enkeling kreeg een kansje van haar om te winnen.
      Na twee manen begon het korset haar steeds meer te irriteren. Door het gebrek aan een douche of andere privacyopties had Cerice nog geen kans gekregen het uit te doen en even te laten rusten. Ineens kreeg Cerice het idee om even de tent binnen te glippen en het korset uit te doen. Antor zat buiten in de zon met wat strategen te vergaderen.
      "Heer, ik ga even omkleden als u dit niet erg vindt."
      "Ga je gang, Ceraro," zei Antor onverschillig en Cerice vluchtte naar binnen. Ze ontdeed zich van haar wapenuitrusting en bovenkleding. Het korset maakte ze snel en behendig los en ze voelde hoe haar borsten eindelijk weer vrijheid hadden. Ze ging even met haar rug naar de opening zitten en trok een shirt terug aan. Ze bleef een tijdje zo zitten tot ze vond dat het tijd werd om het korset weer aan te hijsen. Met moeite stond ze op en trok ze het shirt weer uit. Ze pakte het korset van de grond op en begon de touwtjes wat losser te maken.
      "Wat heeft dit te betekenen?" De stem van Antor weerklonk door de tent en Cerice schrok zich dood. Abrupt liet ze het korset vallen en sloeg haar armen voor haar borsten.
      "Ik kan het uitleggen," stamelde ze, maar Antor hief zijn hand.
      "Je hebt tegen me gelogen over je identiteit. Je hebt tegen een Militaire Academie gelogen over je geslacht. Je bent een vijand die ik mijn leven heb toevertrouwd en nu blijkt dat mijn lijfwacht tegen me loog. Hoe ga je dit goedpraten?"
      "Niet. Het spijt me, ik zal iedere straf aanvaarden," zuchtte Cerice.
      "Spreid je armen," beval Antor haar en ze gehoorzaamde angstig. Keurend liep hij om haar heen en knikte.
      "Ik snap niet waarom je dit verborgen hebt gehouden. Je hebt je vaardigheden allang bewezen. Trek alsjeblieft kleding aan voordat je ziek wordt." Cerice liet zich dit geen tweede keer zeggen en gehaast trok ze haar kleding en wapenuitrusting weer aan.
      "Mijn naam is Cerice Devon. Mijn broers waren Axel Devon, Roden Devon en Ibis Devon. Ik had niet verwacht dat Roden Axel zou verraden en ook niet dat Axel u zou verraden. Ik ben gevlucht toen Astra werd belaagd en heb me aangemeld voor de Militaire Academie van Emperya met hulp van een burger. Daar heb ik mijn best gedaan en ben ik dus lijfwacht van prinses Ravyl geworden. Niemand wist van mijn vermomming," legde Cerice uit.
      "Cerice Devon, ik wil dat jij Ceraro Ivarsen op dit slagveld achterlaat. Ik wil dat jij de mensen vertelt dat Ceraro is overleden en dat hij jou als vervanger heeft benoemd. Vanaf nu ben jij Cerice Ivarsen, zus van Ceraro Ivarsen. Ik zal zorgen dat er genoeg kleding en wapenuitrusting is voor je. Je zal mijn lijfwacht blijven, je hebt je plicht altijd goed gedaan, dus je geslacht zou niks uit moeten maken. Ook je familie baart mij momenteel geen zorgen, want ik heb nooit iets slechts over jou gehoord van Roden."
      "Ik ben u eeuwig dankbaar, heer Antor." Cerice knielde voor Antor en boog haar hoofd naar de grond.
      "Heer Antor! Heer Antor! Er is nieuws voor u!" riep iemand buiten de tent. Antor verliet de tent en Cerice luisterde naar wat er werd gezegd.
      "Heer, de slag is bijna gestreden. Het paleis van Zerdras is bestormd en de koninklijke familie is gevangengenomen. De manschappen zijn al bezig aan de terugkeer! De strijd van de troepen aan deze kant is bijna ten einde. Het lijkt erop dat ze zich terugtrekken!" riep een boodschapper enthousiast. "We kunnen binnenkort ook Zerdras bij het Sylicaanse Rijk voegen!"
      "Dat is geweldig nieuws," zei Antor en Cerice wist dat hij knikte. "Laten we een feestmaal opdienen voor de rustende soldaten. De andere mannen zullen verwend worden zodra zij terugkeren van de strijd."
      Niet veel later rook Cerice een overheerlijke lucht vanbuiten de tent. Ze besloot tijdelijk haar korset nog aan te trekken en begaf zich weer onder de mannen. Er hing een groot varken aan een spit boven een vuurtje en er werden meerdere flessen likeur rondgegeven. Vrolijk mengde ze zich in de gesprekken en dronk ze met de barbaren mee. Het varken werd opgesneden en verdeeld onder de soldaten en onder de donkere hemel, met het geschreeuw van de strijd in de verte vergat Cerice even al haar zorgen.

Enkele nachten later keerden alle levende soldaten terug naar het kampement en begonnen ze aan de reis terug naar Astra. Cerice en Antor kwamen als laatste en reden helemaal achteraan de groep. Vrolijk liep de stoet naar het Astraanse paleis, wat een stuk dichterbij leek dan op de heenweg.
      Eenmaal gearriveerd bij het paleis werd het leger feestelijk onthaald. Overal stonden mensen langs de weg, maar niet iedereen was blij. Sommige vrouwen stonden te huilen, omdat hun man of zoon was gesneuveld in de strijd. Cerice reed op haar zwarte hengst achter Antor en hoorde de mensen verward fluisteren. Ze wist wat ze zich afvroegen: wie was dat meisje en waarom leek ze zo op Ceraro Ivarsen?
      Inmiddels was Antor het paleis ingelopen en had hij zijn strijdros aan een paleisknecht afgegeven. Cerice volgde zijn voorbeeld en haastte zich achter hem aan. Ze liepen een wenteltrap op die naar een balkon leidde waarop Antor eens in de zoveel tijd de stad toesprak. Ook nu was dit zijn plan.
      "Beste mensen, ik heb goed en slecht nieuws voor iedereen. Het slechte nieuws is dat mijn lijfwacht, Ceraro Ivarsen, is gesneuveld in de strijd met Zerdras. Hij heeft echter zijn zusje, Cerice Ivarsen, voorgesteld aan mij en zij zal vanaf nu zijn plicht vervullen. Verder is iedere vrouw die haar man kwijt is geraakt vanaf morgen welkom in het paleis. We zullen samen een oplossing proberen te zoeken. Ik verwacht de eerste vrouwen na het ontbijt. U kunt u melden bij de paleiswachten, zij zullen u verder begeleiden richting het gesprek," sprak Antor toen hij op zijn balkon stond. Beneden juichte het publiek en werd haar naam gescandeerd. Cerice zwaaide naar de menigte en glimlachte vriendelijk voordat ze terug het paleis in liep. Antor volgde haar niet veel later en gebaarde haar mee te komen. Tezamen liepen ze richting een kleine studeerkamer waar precies genoeg ruimte was voor het bureau, een kast en twee stoelen. Antor streek neer op de majestueuze fauteuil.
      "Zit," beval hij Cerice. Ze schoof de stoel naar achter en nam aarzelend plaats.

Reacties (1)

  • katl1

    Snel verder please!!!!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen