'Denk eraan dat je je niet te veel inspant.' Ik rolde mijn ogen maar glimlachte daarna wel naar haar.
      'Esma, ik weet het. Ik leef al lang genoeg met deze kut-heup.'
      'Ja duh, kan ik me nooit zorgen om je maken zonder dat je erover klaagt?' Ook zij glimlachte. 'Veel plezier in ieder geval, hoe laat ben je thuis?'
      'Vier uur of zo, hele dag les,' antwoordde ik terwijl ze achter mij aan naar de deur liep.
      'Oké. Tot dan.' Ze gaf me een kus op mijn wang, en zodra ik de deur uit was gestapt, sloot ze deze. Ik haalde even diep adem, en ging daarna zo voorzichtig mogelijk de trap naar de voordeur af. Traplopen was na al deze tijd nog steeds een probleem. Als ik dit te snel deed, was een pijnscheut door mijn bekken vrijwel altijd onvermijdelijk. Dit keer kwam ik er gelukkig zonder vanaf.
      Ik liep naar het tramstation om de hoek van de straat, waar ik nog even moest rennen om de wachtende tram te halen. Deze arriveerde binnen 10 minuten bij mijn bestemming. De Universiteit van Sarajevo. Het gebouw stond statig, perfect symmetrisch en keek met haar voorkant uit over de Miljacka rivier. Een prachtige locatie voor een prachtig gebouw, vond ik dan.
      In een golf van andere studenten liep ik het gebouw binnen, waar ik in de grote hal opnieuw het papiertje met mijn rooster uit mijn zak haalde. Eerste les: Russisch. Lokaal: het auditorium. Begane grond: geen trappen. Gelukkig.
      De stroom met studenten leidde me vanzelf in de juiste richting, naar een kleine deur die ons een grote ruimte in bracht, waar honderden tafels en stoelen oplopend naar de achterkant van de zaal waren opgesteld. Beneden, in het midden, stond één groot bureau, met daarachter een beamer scherm en een whiteboard. Er was voor zover ik kon zien nog geen professor aanwezig.
      De zaal was al aardig volgestroomd, maar in een oogopslag zag ik al dat er helemaal onderaan nog een plekje was, dat ik snel inpikte. Dan hoefde ik al die andere trappen ook niet meer op. Terwijl ik bezig was om pen en papier uit mijn tas te halen, sprak de jongen die naast me zat mij al aan.
      'Hey.' Ik draaide me naar hem om en gaf hem een beleefde glimlach.
      'Hoi.' Ik wilde me eigenlijk gelijk weer over mijn tas heen buigen, maar hij bleek nog niet uitgepraat te zijn.
      'Ik ben Dragan.' Hij stak zijn hand naar me uit, dus deed ik maar hetzelfde.
      'Ana.' Ditmaal wachtte ik maar met me weer van hem afwenden; uiteindelijk had hij inderdaad nog meer te zeggen.
      'Uhm, ja sorry... Ik kom uit een klein dorpje in de buurt van Tuzla, ik ben hier helemaal alleen naartoe gekomen en... M'n moeder heeft erop gehamerd dat ik zo snel mogelijk nieuwe vrienden maak, omdat ik niemand in Sarajevo ken.' Hij lachte een beetje ongemakkelijk en verontschuldigend, maar ik vond het ergens eigenlijk wel lief. Ik glimlachte.
      'Wat goed van je moeder. Ik kom uit Sarajevo, ik ken veel mensen hier. Als je wil kan ik je wel een keer de stad laten zien.' De lach die ik daarvoor terug kreeg was zo spontaan gelukkig dat ik het bijna aandoenlijk vond.
      'Thanks.' Na een laatste glimlach focuste hij zich weer op zijn eigen spullen, precies op tijd voor de professor die binnen kwam. Snel boog ik me weer over mijn tas om de laatste spullen te pakken, maar toen... Toen brak er koud zweet in me uit.
      'Goedemorgen, klas.' Die stem... Ik kon me niet vergissen. Ik moest me vergist hebben. Maar dat kon niet. Pas zodra ik vanuit mijn ooghoek zag dat hij zijn tas op zijn bureau had neergezet en zich bezig hield met wat spullen uitpakken, durfde ik op te kijken.
      Het was hem echt.
      Dit kon niet waar zijn.
      Jaren had ik gedacht dat die nietszeggende blik toen hij en de anderen ons achterlieten het laatste was geweest dat ik ooit van hem zou zien. Maar hier stond hij voor me, in levende lijve, op een paar grijze haren na niets veranderd, nog steeds met diezelfde, nietszeggende blik...
      Darius.
      Mijn hartslag ging tekeer. Mijn handen begonnen te tintelen. Mijn maag keerde zichzelf om. Mijn onderlip begon te trillen. En dat alles terwijl hij me nog niet eens had opgemerkt. Hij stelde zichzelf voor als Professor Kovacevic, maar de rest van het begin van zijn les kreeg ik niet mee. Duizeligheid nam toe.
      Ik moest hier weg. Maar ik kon hier niet weg. Als ik nu zomaar op zou staan en naar buiten zou stormen zou iedereen denken dat er wat aan de hand is. En dat was er ook. Maar dat mocht niemand weten. Ik zou het nooit kunnen uitleggen. Ik zou het nooit mogen uitleggen.
      'Ana.' Dragan gaf me nu een kleine por. Blijkbaar had hij al drie keer mijn naam gesist, maar had ik hem niet gehoord. Ik keek hem aan.
      'Heb je...' hij pauzeerde even.
      'Wat?'
      'Heb je een pen voor me?' Hij keek me vreemd aan. Zonder na te denken gaf ik hem de enige pen die ik bij me had, die al op mijn tafeltje lag.
      'Gaat het wel?' Nog meer paniek sloeg toe. Hij had het door.
      'Prima... Ik... ben gewoon een beetje duizelig, ik ga even naar de WC.' Dat was de enige optie. Uit alle macht probeerde ik zo kalm mogelijk op te staan en richting de deur te lopen, maar ik ging niet onopgemerkt. Darius pauzeerde zijn verhaal.
      'Sorry, waar ga je naartoe?' Hij had me nog steeds niet herkend. Ik stond met mijn rug naar hem toe. Tergend langzaam draaide ik me om, mijn ogen naar de grond gericht.
      'De WC.' Hij bleef net iets te lang stil. Ook hij wist nu dondersgoed met wie hij te maken had.
      'Oké, ga maar.' Nadat hij die woorden had uitgesproken wist ik niet hoe vluchtig ik de deur moest open duwen en naar buiten moest gaan. De hal was leeg. Zodra de deur achter me dicht was geslagen rende ik zo snel als ik kon naar de toiletten. Ik kon mijn tranen nog net binnen houden tot nadat ik de meisjes-wc binnen was gegaan, waar ik hysterisch boven de wastafels uithuilde. Pas na enkele minuten durfde ik mezelf weer in de spiegel aan te kijken. Mijn gezicht was nat van tranen, mijn ogen waren rood, maar ik kon nu niet weg. Mijn tas stond nog in het auditorium. Ik kon sowieso niet weg. Als ik hier nu van zou wegrennen, zou ik hier iedere Russisch-les van wegrennen. Dat kon niet...
      Na mijn gezicht te hebben gewassen met water, durfde ik het aan om terug te lopen, maar met iedere stap die ik richting het auditorium zette leek de steen die ik in mijn maag voelde zwaarder te worden. Mijn hand lag zeker 20 seconden op de deurklink voordat ik deze naar beneden duwde om naar binnen te gaan, waarna ik weer netjes op mijn plek ging zitten en de rest van de les slechts voor me uit staarde. Ik had geen pen.

Reacties (2)

  • xxJennyxx

    Arme meid

    2 jaar geleden
  • Heronwhale

    WAAH OMG HOE HOU JE HET VOL ANA? Waarom besluiten al die kerels bij haar opnieuw in de buurt te komen? Hadden ze niet in alaska kunnen wonen ofzo? Mooi stukje! Gaan we meer van Dragan horen?_O_

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen