“Ben je wel in orde Harry?” de vraag rolde onzeker over haar lippen, alsof ze het oorsponkelijk voor zichzelf wilde houden maar de nieuwsgieriheid gewonnen had. Een zwak, onzeker glimlachje sierde haar gezicht waardoor ik enkel maar kon grijnzen. Ze was mooi, wist het enkel niet van zichzelf. En dat maakte haar naar mijn mening nog zoveel mooier. Ik besloot rustig te knikken, als teken dat ze zich geen zorgen moest maken. Dat alles in orde was. Erin had genoeg aan haar hoofd, mijn problemen hoefde ze er niet bij te hebben. Toch leek ik het niet voor mezelf te kunnen houden en glipte een zucht uit mijn mond. God, wat kwam hij van diep. “Enkel, ik ben zo eenzaam. Iedereen rond mij is zijn leven aan het leven en ik ben nu al een poosje ter plaatsen aan het trappelen. Het is rot.”
Ze knikte lipbijtend, leek naar de juiste woorden te zoeken terwijl ze haar materiaal weer in haar tas wegstak.
“Heb je al nagedacht om je eigen liedjes te schrijven? Liedjes die voortvloeien uit deze ervaring, maar net zo goed uit je fantasie. Vroeger schreef ik ook over de de dromen die ik had. Wilde ik bij wijze van spreken op een onbewoond eiland zitten, dan begon ik er over te fantaseren en had ik al gauw liedjes over blauwe zeeën en verlaten stranden.”
“Nee maar je bent ook een songwriter? Meid, wat kan jij niet?” vroeg ik overdreven. Ze begon te blozen en zei al snel dat wat ze schreef niet goed was hoor, maar dat ze het wel graag deed.
“Erin, je hoeft jezelf niet steeds af te kraken. Wie weet hoe goed waren de liedjes die je schreef. Zing je ook of speel je een instrument?”
Meteen schudde ze haar hoofd, nee ik schreef enkel maar. “De laatste tijd was het minder, maar zo nu en dan schreef ik over mijn relatie. Het hielp te relativeren.”
Ze stond op en nam haar tas stevig in de hand, “Goed Harry, zal ik straks nog even langs komen als ik bij iedereen ben langs geweest? Nu moet ik even verder doen. Ik kom gauw weer binnenspringen, voor ik de cliniclown uit ga hangen. Zou je nog een keertje mee willen?”
Enthousiast zette ik me rechter op het bed, “graag, ik heb echt niets beters te doen en het is zo fijn om een glimlach te kunnen toveren op die schattige snuitjes. Als ik me goed voel later vandaag, ga ik zeker met je mee.”
- “Fantastisch, ik zie je straks. Rust nog maar goed!” Dat laatste riep ze wat, doordat ze de kamer uit aan het gaan was.

Zodra de deur achter haar was dicht gevallen, zette ik de televisie op. Uiteraard was er op dit uur van de dag niets te zien. Het was het moment van herhalingen. Een geirriteerd zucht rolde over mijn lippen en ik staarde een tijdlang gewoon naar de plafond boven me.
Hierna kreeg ik het idee om me nog eens op Twitter te begeven. Ik besloot niet rond te scrollen gewoon te laten weten dat ik nog leefde en alles wel goed met me ging. Hiera kreeg ik enkele meldingen op de tweet, die ik toch besloot te lezen. Er was er eentje van een zekere Evelyne. Ze vroeg of ik haar wilde volgen zodat ze me een DM kon sturen.
Wat ik met heel veel plezier deed. Vrijwel meteen ontving ik een DM van de jonge vrouw.
Ze liet me weten dat ze nog veel aan me dacht en ik nog lang niet uit het hart verdwenen was. Ook had ze een vriendin die vandaag in het zelfde ziekenhuis als mij onder het mes ging. De vriendin had ontzettend veel stress en Evelyne vroeg me dat als ik me sterk genoeg voelde, ik de vriendin misschien een bezoekje wilde brengen. Dat klonk fantastisch. Ik beantwoorde haar direct message met dat ik dat zeker wilde, stelde voor om samen met Evelyne in de cafetaria te wachten tot de vriendin weer in haar kamer lag. Iets wat zij een geweldig idee vond.
Hierdoor verliet ik de kamer nog een keertje richting cafetaria. Wellis waar met een angstig gevoel, bang dat het weer zwart rond me zou worden.


Reacties (1)

  • Seasons

    Oh, oh, Harry.
    So selfless.
    Beter is Erin er om hem op te vangen, zoals hij haar! ^^

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen