Foto bij Chapter 02

Wrijvend door mijn ogen, probeer ik wakker te worden. Ik moest vandaag naar de college, wat waarschijnlijk niet leuk gaat worden. Ik moet dan naar Finn toe maar ik heb het niet zo op hem. We waren beste vrienden op de middelbare school, maar hij ging de verkeerde kant op en kreeg de verkeerde vrienden. Toen ik hoorde dat hij mijn klasgenoot zou zijn op de college, was ik geschokt. Dat was ook de dag dat ik George heb leren kennen. Hij zat dan wel een klas lager maar hij kwam me altijd opzoeken met tussenuren of pauzes.

“ Cecilia! Kom nou is van je luie kont af. ” Hoor ik George roepen van achter de deur. Ik lach en stap uit mijn bed, waarna ik richting de badkamer loop. Ik kleed me om, poets mijn tanden en doe een beetje make up op. Mijn haar zat in een slordige knot, wat best wel bij mijn outfit past. Met een zucht loop ik mijn kamer uit en loop de trap af. “ Dat werd tijd, Cecil. Het is al half tien en om kwart over tien moeten we op de college zijn. “ Ik knik en wapper met mijn hand. “ Komt wel goed, ik eet wel een appel als ontbijt. “ George propt zijn boterham in zijn mond en drinkt snel zijn koffie op. “ Ik ga even snel mijn tandenpoetsen! “ Schreeuwt hij vrolijk als hij de trap op rent. Soms is het net een klein kind. Ik loop de keuken in, pak een appel uit de schaal en spring boven op het aanrecht. Eigenlijk mag dat niet, Jake en Iris vinden dat vies. Op dit moment boeit het me vrij weinig. Ik neem een hap uit de appel en sluit mijn ogen van genot. Ik hou van appels, daar kan je me altijd mee blij maken.

“ Wil je alsjeblieft met je achterwerk van het aanrecht af gaan, ik wil mijn brood maken voor werk. “ Hoor ik iemand zeggen, waardoor ik mijn ogen open. Jake staat met een slaaphoofd in de deuropening, in zijn joggingsbroek. Jake slaapt altijd zonder shirt en ik geef toe, hij heeft een goed lichaam. Ik spring van het aanrecht en ga op één van de keukentafelstoelen zitten. “ Danku, mevrouw Visser. “ Zegt hij netjes. Jake komt uit een net gezin. Zijn ouders zijn allebei hoge zakenmensen en zijn zus is een eigen bedrijf begonnen. Jake daarin tegen is helemaal niet zoals zijn ouders, hij wilt de sport kant op. Hij studeert nu ook voor gymdocent. Klarissa studeert in de zorg en Iris, George en ik studeren voor Toerisme. We hebben allemaal verschillende studies, maar we zitten wel allemaal op dezelfde college. George en ik hebben meestal altijd dezelfde tijden maar dat vervalt wel eens.

“ Doeg jongens, tot straks! “ Schreeuw ik naar binnen als ik de deur dicht trek. George stond al als een idioot heen en weer te springen, hij vind het namelijk heel leuk om terug te gaan studeren. We hebben een zomerstop gehad van vier weken, dus iedereen heeft niks gedaan. “ Kan je alsjeblieft doorlopen? Ik wil niet te laat komen. “ Ik zucht en versnel mijn stappen. George daarin tegen is al de hoek om terwijl ik nog ergens achteraan loop. “ Kan die jongen dan nooit normaal doen? “ Zucht ik terwijl ik de hoek om loop. Helaas bots in tegen iemand op waardoor ik omval, met mijn achterwerk op de grond. “ Auw! Kan je niet uitkijken?! “ Roep ik hard, terwijl ik naar boven kijk. Een jongen met roze haar kijkt me bezorgt aan. “ Het spijt me, ik letten niet op. Heb je pijn? “ Ik zucht en schud mijn hoofd. “ Valt wel mee, alleen ben ik wel lelijk op mijn achterwerk gevallen. “ Zeg ik zonder pardon, waardoor de jongen met verbaast aan kijkt. Hij steekt zijn hand uit en ik neem hem aan. Hij tilt me omhoog en ik kan zien dat hij best wel spieren heeft. “ Weet je zeker dat het gaat? “ Ik knik en lach. Hij geef me een zenuwachtige glimlach terug. “ Ik moet gaan, ik heb college zo en mijn beste vriend is al verder gelopen. “ Ik stap langs hem heen en loop richting de college.

“ Hey! Kan je misschien helpen? Ik weet niet waar ik heen moet. “ Ik draai me om en kijk de onbekende jongen aan. “ Ik heb zo ook college maar ik ben nieuw hier. Volgens mijn beste vriend moest ik naar de stad lopen, maar ik weet ook niet waar dat is. “ Ongemakkelijk kijkt hij naar beneden en ik lach. “ Hoe heet je college, misschien kan ik je de weg wijzen. “ Snel pakte hij een briefje uit zijn broekzak en gaf hem aan mij. Ik lees wat erop staat en tot mijn verbazing is het mijn college. “ Volg mij maar, je zit op dezelfde college als mij. “ Hij knikt en samen lopen we naar de college. Het is akelig stil voor een tijd, maar dat werd verbroken door hem. “ Ik ben Jimin, ik moest me nog voorstellen. “ Ik knik en kijk hem aan. “ Ik ben Cecilia, maar je mag Cecil zeggen. “ Hij knik en geeft me een glimlach. “ Waar kom je vandaan Jimin? Hier uit Japan? “ Hij schudt zijn hoofd en deed zijn vest dicht. “ Ik kom uit Busan, maar ben hierheen verhuist met mijn beste vriend. Zijn ouders konden een baan hier in Tokyo krijgen. “ Ik knik en bekeek hem een beetje. Hij had een piercing boven in zijn oor, wat eigenlijk wel bij hem past. Zijn haar was licht roze, zijn kleding style was opzich nog wel oke. Hij had een donker blauwe trui aan, zwarte broek met gaten en Doctor Martens in de kleur zwart.

De bel ging net af op het moment dat wij binnen stapte. “ Nog net optijd, George zou me echt vermoorden als hij wist dat ik niet optijd was. “ Jimin lacht en loopt naar de bali toe. “ Zoek me straks maar op in de pauze, je kan bij ons komen zitten. “ Hij knik en ik stap door naar mijn lokaal. Iedereen kijkt me aan alsof ik een moord heb gepleegd. Met mijn hoofd naar beneden loop ik het lokaal in, waar ook iedereen me aankijkt. “ Ah! Mevrouw Visser, welkom. “ Ik knik en loop naar George toe. “ Waar was je ineens? “ Fluisterde hij naar mij maar ik schudde mijn hoofd. Als hij eens wist waarom ik laat was zou hij me zeker vermoorden. De les begon en ik lette al gelijk op. Ik wil niks missen op mijn eerste dag college.

De tijd ging best snel voorbij toen ik merkte dat het al weer pauze was. George was een boterham een het halen in de kantine terwijl ik wachtte op Jimin, die naar ons toe zou komen. Ergens in de verte zie ik een roze pluize balletje om zich heen kijken. Nog niet eens een secocnde erna zag hij me en kwam hij naar me toe. “ Hey pluizeballetje, hoe vind je het hier? “ Hij keek me raar aan bij zijn bijnaam maar vertelde met trots dat hij het hier best leuk vind. “ Heb je leuke mensen in de klas? “ Hij knikte en pakte een appel uit zijn tas. Hij hielt hem naar voren als in teken dat ik hem mocht pakken. Met een glimlach pak ik hem aan en nam een hap. “ Hm, ik hou echt van appels. “ Zei ik met mijn ogen dicht. Zachtjes hoor ik iemand naast me lachen terwijl ik nog een hap neem. “ Ik neem altijd appels mee als ik ergens heen ga. Beter een appel eten dan een boterham naar binnen werken. “ Ik stemde er meer in, een appel is toch wat gezonder.

“ Wie is dit? “ Hoor ik George naast me zeggen, terwijl hij gaat zitten. Zijn boterham had hij al half op, maar dat was niks nieuws. “ Dit is Jimin. Ik kwam hem vanochtend tegen en hij vroeg waar de college was. Ik had hem uitgenodigd om bij ons te zitten in de pauze. “ George knikt en steekt zijn hand uit. “ Ik ben George, Cecil haar beste vriend. “ Jimin knik en stelt zich nog een keer voor.

De bel ringt, wat betekend dat ik Gym heb met de zorg klas. Ik sta op en neem afscheid van George en Jimin. George heeft Spaans nu en wat Jimin heeft is nog de vraag. Met mijn rugzak op mijn rug loop ik naar het gymlokaal, waar ik me snel in de dameskleedkamer omkleed. Met mijn hand in mijn haar loop ik de zaal in en zie ik al gelijk Elisa staan. Elisa is het meisje waar Vincent mee had, voordat hij met mij kreeg. “ Ik hoorde dat Vincent je heeft gedumpt, hij heeft het eindelijk een keer door. “ Met rollende ogen loop ik langs haar heen en ga op de bank zitten. “ Oke klas, vandaag gaan we in tweetallen werken aan onze conditie. Zoek een partner. “ Iedereen heeft al een partner gevonden en ik zit nog steeds op de bank. De deur van het lokaal gaat open met een zwaai en ik zie dezelfde lichtroze haren het lokaal binnen stappen. “ Ah! Nog een verdwaalde leerling. Welkom! Ik ben Meneer Johnson. “ De docent steekt zijn hand uit en Jimin pakt hem aan. Hij vertelde dat hij nieuw is en dat hij het lokaal niet kon vinden. Meneer Johnson vond het niet erg en liet hem nog binnen. “ Jimin, jij bent Cecilia haar partner. Aangezien ze niemand heeft. “ Nog steeds verbaast liepen we naar elkaar toe. We kijken elkaar aan en beginnen te lachen. “ Volgende keer mag je best zeggen dat je in deze klas zit. “ Hij knikt en lacht om het feit dat we samen gym hebben.

Het sporten ging opzich nog wel goed. Jimin had alles boven het verwachtte, wat ook niet anders kon. Man, wat heeft die jongen spieren. Nu moesten we gaan touwtje springen en aangezien ik al een kluns ben met lopen, gaat dit waarschijnlijk ook niet goed. Ik spring een aantal keer en het gaat nog goed. Met een glimlach op mijn gezicht spring ik vrolijk door. Helaas, het ging dus toch fout. Mijn enkel klapt dubbel en ik een raar geluidje. Met pijn val ik op de grond en grijp naar mijn enkel. “ Auw! Ugh heb ik weer. “ Roep ik boos door de zaal. Iedereen kijkt me aan en sommige lopen naar me toe. “ Gaat het? “ “ Heb je pijn? “ “ Altijd jij weer hé. “ Hoor ik een aantal zeggen. Jimin knielt naast me neer en kijkt me bezorgt aan. “ Mag ik? “ Vraagt hij als hij naar mijn enkel wijst. Ik knik en voel een hand om mijn enkel. Hij beweegt het een beetje en trek, maar bij alles wat hij doet roep ik auw. “ Jimin, breng Cecilia maar naar de verpleegster. “ Zegt Meneer Johnson, alsof het de normaalste zaak van de wereld is.

Jimin tilt me op, met gemakt blijkbaar, en loop de zaal uit. “ Ik kan ook gewoon lopen hoor. “ Zeg ik droog en kijk hem aan. Hij zucht en zet me neer. Hij loopt een stukje door en ik hinkel er achter aan. De pijn is af te lezen op mijn gezicht, maar ik ben zo eigenwijs dat ik door loop. “ Ja, dat wordt hem dus niet. “ En met die woorden wordt ik weer opgetild. Dankbaar kijk ik hem aan en probeer ik mijn voet te bewegen. “ Uhm, waar moet ik eigenlijk heen? “ Ik lach en wijs hem de weg. “ Hier links, dan rechts en dan de gang helemaal uitlopen. “ Hij knikt en loop de route die ik hem gaf. “ Gebeurd dit wel eens vaker? Want Meneer Johnson deed alsof het niks was. “ Ik knik en bijt op mijn lip. “ Ik ben nogal eigenwijs en lomp af en toe. “ Hij lacht en kijkt naar mijn enkel. “ Dat is te merken, Cecil. “ Lacht hij en zet me neer.

Hij klopt op de deur en gelijk wordt de deur open gegooid. “ Cecilia, nu al weer terug in de ziekenzaal? “ Lacht Joyce, de school verpleegster. Ik knik beschaamd en hinkel naar binnen. “ Ga maar op het bed zitten ik kom eraan. “ Ik spring op het bed en zucht. “ Je bent hier dus heel vaak, volgens haar. “ Ik kijk Jimin aan, die in de deuropening staat. “ Ja, zoals ik al zei; Ik ben eigenwijs en lomp. “ Hij knikt en kijk om zich heen. Getril vult de kamer, waardoor we allebei opkijken. Het was zijn mobiel. Hij pakt hem uit zijn broekzak en kijkt wie het is. Met een lach op zijn gezicht, typt hij iets terug. “ Het was blijkbaar erg grappig. “ Zeg ik als ik naar hem kijk. Hij knik en geeft zijn mobiel aan me. Het was een berichtje van een vriend van hem. Hij zei dat hij een meisje was tegen gekomen en dat ze sprekend op zijn ex leek. Ik lach en geef zijn mobiel terug. “ Is toch grappig? “ Lacht hij waardoor ik ook moet lachen. Zijn lach is ook al zo schattig.

Ik eindigde met een gekneusde enkel, zwaar gekneusd had ze gezegd. Met een drukverbandje zou het wel snel overgaan, maar de komende dagen kon ik moeilijk lopen. Nu zit ik bij Duits. Ik kan echt niet volgen wat die man allemaal zegt. Duits is net Chinees voor mij. Ik woon dan wel in Japan, maar zo goed kan ik dat ook weer niet. Een aantal woorden kan ik wel en als ik op straat ben kan ik me makkelijk redden met de woorden. Gelukkig is George meestal met me mee en kan hij het voor met vertalen en uitleggen. Hij heeft namelijk een cursus Japans gedaan. Super cool toch?!

“ Dames en heren, de les is voorbij. Ik verwacht dat jullie morgen het huiswerk af hebben en inleveren. Zo niet dan ben je niet welkom in de les. “ Iedereen zucht en roept van alles door elkaar. Met een zucht hinkel ik het lokaal uit, naar de uitgang. George was al klaar maar hij zou op me wachten. “ Hey Cecilia, ik wou je wat vragen. “ Hoor ik iemand achter me vragen. Ik stop met lopen en draai me om. “ Vertel het is. “ Zeg ik met een lach op mijn gezicht. “ Uhm, vind je het misschien leuk om mee te gaan naar mijn huis? “ Vraagt hij zenuwachtig. “ We gaan niks bijzonders doen toch? “ Plaag ik hem. Zij wangen worden rood en hij schud gelijk zijn hoofd. “ N-nee natuurlijk niet, gewoon als v-vrienden. “ Ik schiet in de lach en hij kijkt me verbaast aan. “ Ik plaag je, Jimin. Niet zo serieus doen joh. “ Ik hoor ongemakkelijk een klein lachje bij hem vandaan komen. “ Maar als antwoord op je vraag. Ja, tuurlijk, lijkt me leuk. “ Hij knikt opgelucht en lacht. “ Ik was echt bang dat je nee zou zeggen. “ samen lopen we naar buiten, waar ik al gelijk George aantref. “ Oh dat is waar ook. George zou op me wachten. “ Ik hinkel naar hem toe, waardoor ik bijna uitglij door de sneeuw. Dit gaat nog wat worden.

Gelukkig had George er geen probleem mee dat hij een uur op me heeft gewacht voor niks. Hij vond het goed dat ik een keer buiten kwam en met andere mensen ging optrekken. De heen weg naar Jimin’s huis was een hell. Ik gleed steeds uit, waardoor ik of viel of Jimin vast hielt. Hij daarin tegen lachte zich helemaal krom. Hij kon het op een gegeven moment niet meer houden en viel samen met mij op de grond. We stoppen voor een groot wit huis, met een poort erom heen. “ Wow, is dit jou huis? “ Hij knikt en opent de poort. “ Het is eigenlijk het huis van mijn beste vriend zijn ouders, maar die zijn er nooit. “ Ik knik en kijk met verbazing naar het huis. Wow, dit is echt groot.

Hij opent de voordeur en de warmte van binnen voel ik al gelijk op me af komen. “ Hm, warmte. “ Zeg ik heel charmant als ik mijn ogen dicht knijp. Ik voel een hand me naar binnen trekken waardoor ik mijn ogen open. Mijn enkel komt tegen de rand van de deur aan waardoor ik pijnlijk naar mijn voet grijp. “ Auw, moest dat nou zo hard? “ Vraag ik boos aan Jimin, die me schuldig aankijkt. Ik doe voorzichtig mijn schoenen uit en doe mijn jas ophangen op de kapstok. “ Ga maar alvast op de bank zitten. Ik roep hem even en zet wat thee. “ Ik knik en loop rustig naar de bank. Ik hoor Jimin iets schreeuwen naar boven en dan wat gerommel en gestrompel in de keuken en boven. Luide voetstappen rennen de trap af en de deur wordt geopend met een zwaai.

“ Hi ik ben Suga! “ Schreeuwt hij vrolijk, maar wanneer hij mij ziet veranderd zijn gezicht. “ Cecilia?! Zegt hij verbaast. “ Uhm, hi. “ Zeg ik ongemakkelijk en kijk naar mijn handen. Dus Jimin zijn beste vriend is Suga. Ik had het kunnen weten bij het horen dat dit huis van zijn ouders zijn, die zijn namelijk nooit thuis. Well damn…

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen