Foto bij Slow Mornings || Severus Snape

Fandom: Harry Potter
Taal: Nederlands
Personage: Severus Snape
Vorm: Severus Snape x Valerie Savarin (excerpt)
Samenvatting: Fluff. Tooth-rotting, pure fluff.

“Goedemorgen.” De geur van warme koffie en versgebakken koffiekoeken vulde Severus’ neus en bijna automatisch verspreidde er zich een glimlach over zijn gezicht. “Hmm, goedemorgen.” De matras zakte een klein beetje in aan zijn rechterkant waardoor zijn hele lichaam naar rechts helde. Een zacht, heldere lach, als kleine, tinkelende windklokjes tijdens de zomer, klonk vlak naast hem. “Opstaan slaapkop.” Severus gromde even en probeerde, zonder zijn ogen te openen, Valerie naast hem neer te trekken. Het lukte, al verdacht hij er haar wel van dat ze gewoon meewerkte. Voorzichtig sloeg hij het deken over haar heen en trok haar nog iets dichter tegen zich aan. “Sinds wanneer ben jij zo vrolijk ‘s ochtends?” Er volgde geen antwoord.

“Severus?” Ik humde even kort om aan te geven dat ik luisterde. “Ik zou voor eeuwig zo kunnen blijven liggen.” Glimlachend drukte ik een kus op haar haren. “ik ook.” Het was warm en gezellig in de kleine cottage. De muren hadden een warme rode tint en het hemelbed lag heerlijk zacht. De kleine cocon aan dekens die ze die nacht gecreëerd hadden, zat even strak om hen beide heen gewikkeld als Severus’ armen rond Valerie’s middel. Het was hun eigen kleine hemel op aarde.

“Valerie?”
“Hm?”
“De koffie wordt koud.” Tegendraads draaide Valerie zich om zodat ze Severus kon aankijken. “En dan?” Hij lachte zachtjes. “Ik drink niet graag koude koffie.” Ze drukte haar gezicht in de holte tussen zijn hoofd en schouder. “Nou, boehoehoe, jammer dan. Ik weiger hier weg te gaan.” Vertederd streek Severus een aantal keer met zijn hand over haar haren. Gefrustreerd keek Valerie op. “Doe je dat om me te pesten? Want dan kan ik je nu al vertellen dat het niet gaat werken. Je zet maar verse koffie.” Severus gooide zijn hoofd naar achteren en liet een luide lach horen, zo hard dat het hele bed ervan schudde. “Wat ben je toch een draak.” Het maakte hem enkel harder aan het lachen. “En jij bent schattig ‘s ochtends.”

Verontwaardigd schoot Valerie recht in het bed. “Oh, mag ik nu wel koffie gaan drinken?” Het glimlachje dat zich over valerie’s gezicht verspreidde maakte dat Severus nattigheid voelde. “Val… Wat ben je van plan?” Met een luide kreet gooide ze haar ene been over hem heen en begon hem te kietelen op iedere plaats die ze maar bereiken kon. Hij spande zo goed en zo kwaad als het kon zijn buikspieren op en deed zijn best om geen kik te geven tot ze zich terug naast hem liet vallen. “Jij gunt me ook niets he!” Severus glimlachte enkel voor hij zich op haar stortte, er zich terdege van bewust dat zij wel gevoelig was voor kietelen. “Nee! Nee! Stop!” Lachend probeerde Valerie van onder hem uit te geraken. “Alsjeblieft!? Ik smeek het je, oh Geweldige Severus.” Tevreden met die smeekbede leunde Severus naar voren en drukte een kus op haar lippen. En dan nog één en nog één. “Severus?”
“Hm?”
“Ik hou van je.” Verbaasd keek Severus op. Het was de eerste keer dat hij Valerie zoiets ooit had horen zeggen, hij was er altijd van uitgegaan dat ze er gewoon nog niet klaar voor was maar hier lag ze dan. Even overwoog hij om er een grapje over te maken maar één blik in haar ogen vertelde hem dat ze dat niet zou appreciëren. Ze stelde zich kwetsbaar op, iets wat ze waarschijnlijk nog nooit gedaan had en hij was degene die ze genoeg vertrouwde om het aan te laten zien. Nee, dit was geen moment voor grapjes. “ik ook van jou.” Ze glimlachte en het leek wel alsof dit de eerste keer was dat hij haar echt zag glimlachen. Haar ogen fonkelden zelfs.
“Voor altijd?”
“Voor altijd.”

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen