Ik ben nog steeds ziek, en veel beters dan dit heb ik toch niet te doen:P

Keyon

'Ja, uit eten. Ze denkt dat ze het op die manier 'goed kunnen maken', of zo. In ieder geval,', ik zuchtte diep. 'Mijn pleegzus heeft ze verteld dat zij een vriendje heeft en toen dachten ze dat het een goed idee zou zijn om samen met hun, Veronica, haar vriendje, jij en ik uit eten te gaan. Volgens mij zei ze ook iets met dat als ze je ontmoeten ze misschien een beter beeld van de situatie kunnen krijgen en vanavond willen ze dat we het met z'n drieën 'uit ga praten'. Mijn ouders en ik dus.' Opnieuw zuchtte ik. 'Ik wil ze best ontmoeten hoor. Wanneer hadden ze in gedachten?', zei Yusaku. Hij leek er dus helemaal niet tegen op te zien. 'Vanavond, als dat uit komt. Ze wouden ergens in een of ander restaurant in Akata eten, omdat het dan voor ons beiden niet er rijden is, ook voor jou op de terugweg.' Yusaku haalde zijn schouders op. 'Voor mij komt het uit.' Ik knikte. 'Oké dan, dan vertel ik ze dat het kan.' Ik opende mijn telefoon weer en stuurde via sms:

-Ik heb het Yusaku gevraagd en voor hem komt het uit. Maar ik wil maar op één voorwaarde gaan. Willen jullie alsjeblieft beloven beleeft tegen hem te zijn? Ik schaam me dood als jullie disrespectvol tegen hem gaan zijn, en dan wíl ik het niet eens meer uitpraten, oké?

Tot mijn verbazing kreeg ik meteen een berichtje terug.

-Oké prima, maar dan ben jij dat ook, jongeman. En zet ons niet té erg voor schut, wil je?

Ik knarste met mijn tanden en liet het bericht niet aan Yusaku laten zien. Ik schaamde me dood als hij het zou zien. 'Hoe laat hebben we afgesproken en waar?', vroeg Yusaku. Ik fronste. 'Aish, geen idee.' Ik pakte mijn telefoon (Vibrerend apparaat ( ͡° ͜ʖ ͡°) ) er weer gauw bij.

-Waar en hoe laat spreken we af?

-Om zes uur bij 'De oosterse zee'

'Nou nou, ze hebben wel een restaurant met stijl uitgezocht.' Geschrokken draaide ik me om. Yusaku zat over mijn schouder mee te lezen! 'Zes uur, hé? Dan moeten we over vijf minuten al weg, het is twintig minuten met de scooter.' Yusaku rende naar zijn kledingkast en deed die open. 'Wat ga je doen?' 'Omkleden natuurlijk, ik kan toch niet in deze kleren voor je ouders verschijnen?' Ik giechelde en kwam naast hem staan. Ik moest eerlijk toegeven dat de eerste indruk inderdaad niet fantastisch zou zijn als hij in zijn gescheurde spijkerbroek en StarWars t-shirt op kwam dagen. Opeens bedacht ik me iets. 'Hee Yu!' 'Wat?' 'Volgens mij had je de zelfde kleren aan als die je nu hebt toen ik je voor het eerst ontmoette.' 'Oh? Jemig Key, dat je dat nog weet.', lachte hij. Ik grijnsde terug. Yusaku pakte het overhemd die hij op de bruiloft aan had uit de kast. 'Deze?' Ik haalde mijn schouders op. 'Iets te netjes denk ik.' 'Maar ik wil er ook netjes uit zien.' Ik duwde het overhemd terug in de kast. 'Ja maar niet als een over. Is die niet iets?' Mijn hand greep een zwarte trui met pastelkleurige bloemen op de mouwen vast. (Je weet wel, zo'n zwarte trui met dan gekleurde mouwen) 'Oh ja, die heb ik ook nog. Goede keus, Key. En wat voor broek dan...' Hij pakte een lichte spijkerbroek. 'Dit?' Ik knikte. 'Prima.' Het bloed rees naar mijn gezicht en ik sloeg gauw mijn ogen af toen Yusaku zijn shirt en broek uit trok om zich te verkleden. Yusaku vond het blijkbaar erg conisch en moest er om lachen, maar ik vond niks grappigs aand Yusaku die opeens alleen in zijn boxers voor me stond. 'Oké, zullen we gaan?' Ik keek weer op en zag dat Yusaku verkleed was. Damn, hij zag er goed uit. 'En?' Yusaku had me zien staren. 'Je ziet er goed uit.', gaf ik toe.

Toen we op het punt stonden om het restaurant binnen te gaan was het overduidelijk dat Yusaku doodnerveus was. Hij haalde continu zijn hand door zijn haar en elk moment dat hij dat niet deed streek hij zijn trui glad, of plukte hij een pluisje van zijn broek. 'Je ziet er prima uit, doe nou eens relaxed.', fluisterde ik. Bij de balie zei ik: 'Ehm, een tafel voor zes, onder de naam Hiro.' 'Hiro?', fluisterde Yusaku toen de mevrouw door de computer ging om te kijken. 'Ja, dat is mijn achternaam, of ten minste, die van mijn pleegouders.' 'Coole naam, ik heet gewoon Bakker.', lachte Yusaku. Ik glimlachte. Automatisch schoot er Keyon Bakker door mijn hoofd. 'Ja, daar achterin.' De vrouw achter de balie wees naar een tafel achterin het restaurant waar ik ze al zag zitten. Een plotselinge haat kwam in me opborrelen toen ik hun lachende gezichten weer zag. Ze deden echt alsof er niks aan de hand was, hé? 'Kom.', zei ik tegen Yusaku die angstig bleef staan. 'Je hebt mijn moeder al een keer gezien, het is echt geen big deal hoor.', stelde ik hem gerust. 'Hoi.', zei ik opgelaten. 'Oh hallo Keyon.', groette Veronica me. Yusaku en ik namen plaats aan de lege stoelen en Yusaku stak zijn hand naar Veronica uit. 'Yusaku.', stelde hij zichzelf voor. 'Veronica.', zei ze terug, en vervolgens gleed haar blik weer naar de menukaart. Terwijl Yusaku zich beleefd aan mijn ouders voorstelde gleed mijn blik naar Veronica's vriendje. Hij was niet zo netjes gekleed als Yusaku, in een joggingsbroek en een zwart t-shirt, maar hij zag er aardig uit. Hij was wat aan de mollige kant. 'Kyle.' Hij stak zijn hand naar me uit. 'En jij bent toch haar pleegbroertje Keyon?' Ik knikte en schudde zijn hand. 'En wie is dat?', vroeg hij met een blik op Yusaku. 'Mijn vriend.' 'Je bent gay?' Ik keek naar mijn handen die ik op mijn schoot ineen had gevlochten. 'Ehm ja.' Hij knikte, haalde zijn schouder op, en leek er verder niet echt een mening over te hebben, of in elk geval niet eentje die hij wou delen. De ongemakkelijke stilte werd beëindigd toen er een ober langs kwam. 'Kan ik iets voor jullie inschenken?' 'Een rode wijn alsjeblieft.', zei mijn moeder. 'Voor mij ook.' Veronica en Kyle bestelden allebei een cola, Yusaku nam ijsthee en ik een glas water. 'Dus Yusaku, wat doen je ouders voor werk?', vroeg mijn vader zogenaamd geïnteresseerd. 'Mijn vader is een leraar op de universiteit in Fendi en mijn moeder maakt schilderijen en beeldjes die ze verkoopt, meneer.' Hij knikte en vroeg die zelfde vraag aan Kyle. 'Mijn pa is werkeloos en mijn ma werkt op kantoor.' Onder de tafel legde Yusaku even geruststellend zijn hand op mijn knie bij het zien van mijn nerveuze blik. Toen stond ik en op mompelde: 'Even naar het toilet.' Ik vroeg me af of hij echt moest, of dat hij gewoon de ongemakkelijke situatie wou ontsnappen. Maar aan de vaart waarmee hij liep was te zien dat hij dus echt nodig moest. Mijn ouders vroegen nog wat dingen aan Kyle, waarvan ik verwachte dat Yusaku die zo ook over zich heen zou krijgen. 'Hoe oud ben je?' 'Zestien.' 'In welke klas zit je?' 'De zelfde als Veronica.' 'Hoe lang hebben jullie al?' Dat vroeg mijn moeder aan Veronica. 'Iets meer dan een week.' Toen richtte ze zich op mij en vroeg alsof ze zojuist een verschrikkelijk scheldwoord had gezged: 'En jullie?' 'Sinds de eerste dag van de herfstvakantie.', mompelde ik. Het drinken werd op de tafel gezet en daarna kwam Yusaku ook weer terug. En zoals ik had verwacht vroegen ze die zelfde vragen ook aan Yusaku. 'Hoe oud ben je?' 'Zeventien, meneer.' 'In welk jaar van school zit je?' 'Ik zit in mijn examenjaar.' 'Is het lastig?' 'Nee hoor.' Hij nam een slok van zijn drinken en ik deed het zelfde. Onder de tafel voelde ik hoe zijn hand die van mij pakte en er even in kneep. Onbewust begon ik naar hem te staren. Hoe hij zijn linker-elleboog nonchalant op de tafel plaatste en opnieuw het glas naar zijn mond bracht. Hoe zijn roze lippen om het glas sloten en het gele stokje om de citroen mee te stampen tegen de rechter kant van zijn wang aan viel. Na een paar slokken zette hij het glas weer neer en veegde zijn wang af waar het gele dingetje koude druppels had achtergelaten. Op het glas dat beslagen was van de kou, was de afdruk van zijn natte lippen nog zichtbaar. Ik slikte. Opeens vonden Yusaku's ogen die van mij. Hij grijnsde en knipoogde. Ik glimlachte even terug en wendde daarna mijn blozende gezicht af. Mijn ouders hadden allebei vol walging toegeken, en ik was blij dat Yusaku de menukaart aan het bekijken was zodat hij dat niet zag. Ik leunde naar rechts zodat ik mee kon kijken naar wat er allemaal te eten was. Er was veel vis en schelpdieren. Ik lustte het wel, maar een erge fan van eten uit de zee was ik niet, dus besloot ik de vegetarische pasta te nemen, net als Yusaku. Het eten was lekker, maa toch was de hele sfeer nogal... ongemakkelijk. Niemand zei echt iets, behalve Veronica en Kyle die op zachte toon gesprekken hielen terwijl Kyle zijn arm om haar heen had. Ik was blij voor haar, ze verdiende het na wat ze de laatste dagen voor me had gedaan. Toen iedereen hun eten op had stak mijn moeder haar hand op en vroeg: 'Ober, mogen wij de rekening?' En opeens stonden we allemaal met onze jassen aan op de stoep. 'Kyle, rijd jij met ons mee?', vroeg mijn moeder aan de jongen. 'Nee hoor, mijn bus komt zo.' Toen keerde ze zich naar Yusaku en vroeg met tegenzin: 'En jij?' 'Ik kan zelf naar huis hoor, maar bedankt voor het aanbod.' Daarna bedankt hij mijn ouders voor het eten en liep naar zijn scooter. Automatisch liep ik mee. 'Sorry dat ze steeds zo bot zijn.', fluisterde ik meteen. 'Geeft niet hoor.', zei hij met een glimlach. Toen ik even weg keek zag ik dat Veronica en Kyle uitgebreid afscheid van elkaar namen met een Franse kus. (Ja ik weet dat het eigenlijk niet zo genoemd kan worden omdat Frankrijk daar niet bestaat, maar ik vind 'tongen' zo vies klinken) 'Dan zie ik je maar weer.', zei Yusaku. 'Ja.' 'Beloof je me te bellen of te appen als er iets is?' Hij klonk ongerust, maar ik drukte hem op het hart dat ik dat zou doen. Zijn hand streek langs mijn wang en hij boog naar voren om me een snelle kus op mijn lippen te geven. Toen ik hem weer weg voelde trekken stak ik mijn hand uit en legde die om zijn nek, de kus nog even iets langer te laten duren, het geen zak uit makend wat mijn ouders wel niet dachten. 'Tot gauw.' Mijn wangen kleurden opnieuw rood toen hij me weer zo'n knipoog gaf voordat hij op zijn scooter sprong en weg reed. Er ontsnapte een diepe zucht uit mijn longen en ik kwam weer bij mijn ouders staan. 'Schaam je je niet?', siste mijn moeder. 'Zo open op straat!' Ik keek even beschuldigend naar Veronica en daarna weer naar hun, alsof ik wou zeggen: En zij dan?! 'Dat is héél iets andersom jongeman! Dat is normaal!' Haar gesis had veel weg van een boze slang. Boos en beledigd wendde ik mijn hoofd af. Ik zag hoe mijn ouders Yusaku volgden hoe hij de straat uit reed. 'Wel een beleefde jongen.', gaf mijn vader toe, en ik grijnsde.

Reacties (3)

  • DeNaamIsGideon

    Het is een complot.
    Choice zegt het ene deel van de reactie die ik in gedachten had, en Aarsvogel de andere.
    *gaat in een hoekje mokken*

    3 jaar geleden
    • Snufkin_

      Stiekem heb ik Luna ingehuurd om in jou brein te kijken en heb in hun gevraagd om dat te zeggen >:-D

      3 jaar geleden
    • DeNaamIsGideon

      Poooah, vals :c

      3 jaar geleden
  • aarsvogel

    Hij houd niet an eten uit de zee.... lust hij dan wel zwemmende kinderen??? Want anders mist die gast echt iets!

    3 jaar geleden
  • Snapple

    Die ouders zijn echt raar, het ene moment doen ze poeslief en dan hebben ze opeens een uitbarsting.

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen