Foto bij 012 • Een kansje


Eleanors arm werd losgelaten toen ze op de gang kwamen en de deur achter haar dicht viel. Ze draaide zich om naar Snape, aangezien ze verwachtte een preek te krijgen. De man bleef even stil, maar uiteindelijk keek hij haar aan. 'Wat is het dat je hier houd, Eleanor?'
      Dat was de eerste keer dat hij haar met haar voornaam aansprak. Ze had het idee dat hij toenadering zocht. Eleanor fronste kort en bracht haar gezicht toen vlug weer in plooi. 'Wat houd u hier, professor?' vroeg ze.
      'Dit gaat niet over mij nu. Er staan grootse dingen op het spel en jij waagt je leven hier, voor wat?'
      'Voor het enige leven dat ik nog heb,' antwoordde ze koeltjes. 'Anders dan u, kan ik geen kant op. Maar dat is wat we doen toch? Overleven in deze wereld?' Ze ging op een bank zitten die in de hal stond. Ze begreep goed waarom niemand wist wat haar doel hier was, dat wist ze zelf ook niet zeker. Ze was hier voor Draco, dat wist ze wel. En ze moest sterk blijven voor hem. Ondanks wat de duistere heer straks met haar zou gaan doen. Rillingen liepen over haar rug bij die gedachte.
      Toen de deur open zwaaide keek ze op. Fenrir Greyback stond grijnzend in de deuropening en keek neer op de brunette. 'Wat een teleurstelling dat De Heer zelf met jou wil afrekenen.' Achter hem langs liepen de Dooddoeners de gang in, elk van hen met een vuile, genietende grijns op hun gezicht.
      Eleanor vond Draco tussen de menigte, hij leek doodsbenauwd, maar deze keer niet voor zichzelf, maar voor haar. Eleanor glimlachte bemoedigend naar hem, hopend dat dit de zorgen van zijn hart zou halen, maar toen zijn moeder hem ferm aan de schouders meetrok, zag ze dat haar boodschap niet bij hem was binnengekomen.
      Toen de Dooddoeners de kamer een voor een hadden verlaten, stond ze op. Ze liep achter Snape aan de kamer in en keek achterom, waar Greybacks scherpe tanden het laatste was dat ze zag voordat de deur dichtviel. Stilte overmeesterde de echo van de dichtvallende deur. Een rilling kroop over haar ruggengraat toen ze de kilte in de kamer proefde en ze voelde hoe haar buikspieren zich aanspanden. De atmosfeer was verstikkend, maar ze probeerde haar gevoelens te verbloemen.
      Een plotselinge sensatie overviel haar lichaam, alsof ze droomde en toen plots weer ontwaakte. Alleen stond ze nu niet meer op haar plek, maar zat ze op haar knieën op de grond, voor Voldemort. Hij had haar op haar knieën gedwongen, realiseerde ze zich.
      'In de tijd dat jij hier onder ons hebt geleefd, heb ik jou een kans gegeven om jezelf te bewijzen. Na het zien van jouw Crusio-spreuk heb ik een besluit gemaakt. Je zal mij vergezellen in de missie.'
      Eleanor keek met grote ogen op naar de tovenaar en liet toen haar hoofd eerbiedig zakken. 'Als u dat wenst, mijn heer,' sprak ze gedempt, 'ik zal mijn staf gebruiken naar uw wens.' Ze wist niet of de woorden zich vormden door haar angst, maar dit was haar enige kans. Deze moest ze aanpakken. Anders zou ze nooit haar huidige titel als verstekeling ontsnappen.
      'Draco zal jou vergezellen en jouw taak zal het lokaliseren van Potter worden. Ik ben van plan jouw kennis te gebruiken. Jij kent de jongen het beste en ik verwacht dat je niet schroomt hem aan te wijzen. Kun je dat aan?'
      Eleanor hief haar hoofd en knikte. 'Ik zal u niet teleurstellen.'
      'Goed,' sprak de tovenaar en keek toen opzij naar Snape, 'breng haar naar de kerker. Laat haar daar vannacht en sluit haar dan op in haar kamer. Ik reken erop dat ze gestraft zal worden voor haar brutaliteit.'
      Eleanor slikte. Ze wist dat dit eraan zat te komen, maar toch voelde haar lichaam onaangenaam beangstigd. Ze herinnerde zich de pijn die Bellatrix haar had toegeworpen en kromp ineen.
      'Zoals u wenst,' klonk Snape's stem. Zijn hand wond zich om haar bovenarm en dwong haar te gaan staan. Eleanor ontweek de blik van de duistere tovenaar en liet zich door haar professor de kamer uitvoeren.
      De gangen leken in een waas aan haar voorbij te gaan, tot ze bij de trap naar de kerker aankwam. Daar staarde ze de donkere diepte in, waar de treden leken te worden opgezogen door de duisternis. Ze tilde haar voet op en liep de eerste treden af naar beneden.
      'Eleanor!' klonk het plotseling achter haar en zij en Snape keken om. Draco rukte haar uit zijn handen en richtte zijn staf op de professor. 'Blijf bij haar vandaan!' riep hij en trok haar dichter tegen zich aan.
      Warmte vloeide door Eleanors lichaam, maar ze wist dat hoe graag ze ook met Draco mee zou willen, ze niet onder haar straf uit kon komen. Ze stapte bij hem vandaan. 'Het is goed, Draco.'
      'Wat?' Hij keek van haar naar Snape, maar liet zijn staf niet zakken. 'Hij zal je pijn doen, Eleanor, ik laat dat niet gebeuren.'
      'Dat ben je te laat mee, Draco,' zei Snape kalm. 'De anderen zijn mij al lang voorgegaan.'
      Verschrikt keek Draco om naar Eleanor. 'Waar heeft hij het over?'
      Eleanor zuchtte diep. Het liefst had ze het zo lang mogelijk voor hem verborgen. Vroeg of laat zou hij er achter zijn gekomen, maar als hij wist dat het zijn tante was die haar pijn had gedaan, dan zou hij er iets over gaan zeggen en dat zou voor hem gevaarlijker worden dan voor haar. 'Een paar dagen terug heeft Bellatrix me aangevallen met de crusiatus-curse en sindsdien vaker.'
      'Wat? Waarom weet ik hier niets van? Eleanor, waarom heb je het me niet verteld?' Zijn stem trilde van woedde en zijn ogen spiegelde zowel angst als onbegrip af.
      'Omdat ik niet wilde dat je jezelf in problemen zou brengen door een roekeloze actie!' Ze pakte de hand vast waar hij de staf in hield en keek hem aan. 'Ik weet dat je mij wil beschermen, maar datzelfde wil ik ook voor jou. De Dooddoeners hebben het op mij gemunt, niet op jou. Jij bent veilig. Laat mij dit zelf doen, Draco. Ik kom er niet onderuit.'
      Draco slikte en keek haar aan. Zijn hand trilde zo hard haast mee op het ritme van Eleanors razende hart. 'Ik kan hen jou toch niet laten martelen en niks doen?'
      'Je moet,' zei ze vastberaden, 'anders overkomt jou straks hetzelfde. Wees er voor me als het afgelopen is, steun me dán, maar laat mij dit zelf ondergaan.'
      Een stilte overviel gang. In Draco's gedachten woedde een tweestrijd. Zijn ogen schoten van Snape naar Eleanor en weer terug naar zijn staf. Uiteindelijk liet hij zijn arm met een ruk zakken en drukte zich met zijn rug tegen de muur. Eleanor liet zich door Snape naar beneden leiden. Ze keek nog een keer om en zag de jongen ineen zakken op de grond, terwijl hij zijn tranen probeerde te verbergen achter zijn armen.



Reacties (7)

  • GossipGirl21

    Ahww man toch.

    2 jaar geleden
  • ProngsPotter

    Awhh Draco toch! Je kunt het wel, wees sterk voor haar!

    3 jaar geleden
  • Altaria

    O no... o nooooo. WHY DID YOU MAKE HIM CRY?!

    3 jaar geleden
  • BOOKWURM

    Poor baby Draco

    3 jaar geleden
  • DieEneSaar

    Arme draco

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen