Zoals Cerice zichzelf had beloofd stond ze de volgende dag na haar dagelijkse plicht en het diner voor het graf van haar vader. De grafsteen was somber en kil, alsof zijn dood niemand iets kon schelen. In scheef gehouwen letters stond de naam, geboortedatum en sterfdatum. Op andere grafzerken vond Cerice soms nog wat opschriften zoals 'geliefde vader, zoon en echtgenoot' of 'hier rust', maar de steen van haar vader was kaal. Niks moois, niks extra's, want hij was een verrader geweest en mocht blij zijn dat hij een graf had gekregen.
      Ze zakte op haar knieën neer en sloot haar ogen. Ze voelde de tranen opwellen en probeerde ze te onderdrukken. Een stuk verderop was het graf van Roden en daarnaast dat van Axel, maar nu kon dat haar niks schelen. Haar lieve vader, die ondanks zijn traditionele principes tegen een vechtende dochter was, maar toch altijd achter haar had gestaan en had geholpen - lag daar in de grond voor haar en door haar. De strijder voor gelijkheid, die stiekem opstanden organiseerde in de steden. Haar vader was tegen de scheiding tussen arm en rijk. Hij vond het niet kunnen dat de technologie die was uitgevonden alleen beschikbaar was voor het leger en de rijke families. Camera's om familiemomenten vast te leggen, microfoons om opnames te maken van getalenteerde zangers, koelkasten om eten in te bewaren, alles was enkel bedoeld voor de bovenste laag van de bevolking.
      Honderd jaar geleden, rond het jaar 17N, ontstonden de eerste koelkasten in Astra, een techniek die was overgenomen uit een streek in het noorden van Uerte. In de wintertijd was het koud genoeg om voedsel buiten te bewaren in een kist, maar 's zomers werd het zo heet dat alles bijna direct verrotte. Zij hadden na het uitvinden van een energiebron een koelkast gebouwd die werkte op deze energiebron. Niemand wist precies wat voor kracht er schuil ging in de bron, maar het werkte goed. Zo hadden ze de eerste koelkast ontworpen en gebouwd. Niet veel later werd dit concept in heel Uerte gebruikt en konden ook de andere koninkrijken niet achter blijven. Door het kennistekort werd de productieprijs echter een stuk hoger dan deze in Uerte was geweest en werd de verkoopprijs zo hoog dat alleen de mensen van adel en belangrijke instellingen zoals het leger zich een koelkast konden veroorloven.
      Een paar jaar later werden de eerste camera's uitgevonden in Matrice en werd deze techniek ook doorgespeeld naar andere landen. De camera - en later ook microfoon - werd echter verboden voor privégebruik. Het was een voorwerp dat het leger mocht gebruiken en zij die spioneerden, maar de gewone burger had geen recht het te gebruiken. Er werd beweerd dat het te gevaarlijk zou zijn, dat er meer problemen zouden ontstaan vanwege fotografisch bewijs. Alles kon vastgelegd worden en zou vast voor onnodige problemen zorgen.
      De vader van Cerice had gestreden voor gelijkheid. Hij wilde dit verbod laten verdwijnen, hij wilde dat ook de werkende laag van de bevolking een koelkast konden kopen zonder een fortuin uit te moeten geven. Inmiddels was de productieprijs teruggedrongen, dat wist iedereen, maar de verkoopprijs bleef stijgen.
      Met een snelle beweging van haar arm veegde Cerice de tranen van haar gezicht om vervolgens op te staan. Ze legde een bloem op het graf van haar vader en verliet het kerkhof. Met een leeg gevoel liep ze richting het huis waar haar moeder tegenwoordig woonde. Nadat Axel en Roden waren aangenomen in de hogere rangen werden hun ouders uitgenodigd in de bruisende hoofdstad te komen wonen. Het huis was veel te groot voor één persoon en Cerice wist zeker dat haar moeder niet stil zou zitten.
      Met een simpele druk op het knopje naast de deur hoorde ze een bel rinkelen, iets wat ze in hun oude huis nooit hadden gehad. De technologie in duurdere huizen en in steden was een stuk gevorderder dan in de kleine dorpen. Voetstappen lieten Cerice weten dat er iemand richting de deur kwam en niet veel later stond ze oog in oog met een onbekende man.
      "En wie mag jij wezen?" vroeg hij ongeïnteresseerd, maar zonder antwoord te geven beukte Cerice hem tegen de muur en passeerde ze hem. De lange hal bracht haar naar een enorme ontvangstkamer waarin de mooiste banken en tafeltjes stonden die haar moeder zich had kunnen veroorloven. Haar moeder lag op een sofa in een lange, witte jurk met gouden accenten. Haar lange haren waren opgestoken met een gouden speld en haar rode ogen boorden zich in die van Cerice.
      "Wat doe jij hier?" spuugde ze. "Girardo, waar ben je?"
      Vanuit de gang klonk er wat pijnlijk gegrom en wat gestommel wat duidde op het opstaan van de man. Cerice bleef haar moeder echter aankijken.
      "Ik kom om uitleg vragen," antwoordde ze kil. "Wat is er precies met pa gebeurd en waarom heb jij al een nieuwe man?"
      "Dat gaat jou helemaal niks aan," snoof haar moeder en ze draaide haar hoofd arrogant omhoog. "Je vader was een onnozele man. Altijd bezig met die stomme gelijkheid en wat heeft het hem opgeleverd? Zijn dood!"
      "Het is jouw verdomde schuld," brieste Cerice en ze pakte haar moeder vast aan de bovenkant van de witte jurk.
      "Heer Antor heeft Roden en Axel een geweldige kans gegeven en ons een kans op een beter leven. Je vader was achterlijk om van jou te blijven houden. Heer Antor heeft mij persoonlijk een beter huwelijk aangeboden als ik ervoor zorgde dat Chiaro zou overlijden. Hij heeft zichzelf echter de dood bezorgd, dus dat was weer een zorg minder van mij. Girardo is een echte man, hij heeft voor mij gezorgd sinds de dood van Chiaro, Roden en Axel. Zijn geld heeft ervoor gezorgd dat ik als een hertogin kan leven.
      Je bent een idioot, Cerice. Je had met een rijke man moeten trouwen in Emperya, dan had je nu een geweldig leven gehad, net zoals ik. Jij moest echter soldaatje gaan spelen, net zoals die stomme broers van je en kijk wat hen dat heeft opgeleverd. Ze zijn morsdood, liggen begraven in de sneeuw of in een kist. Ik hoop dat jij ook snel aan je einde komt, dan heb ik geen band meer met Chiaro op wat voor manier dan ook."
      Woedend liet Cerice haar moeder terug op de bank vallen en stampte ze het huis uit. Het voelde alsof haar bloed kookte en zonder ook maar iets te zeggen banjerde ze de kroeg tegenover het paleis in om haar woedde weg te drinken. De barman bleef inschenken en aan het einde van de avond was Cerice weer kalm en liep ze licht zwalkend terug naar het paleis. De trappen naar haar vertrek waren lastig, maar met veel inspanning bereikte ze haar kamer zonder te veel ongelukken. Vermoeid en aangeschoten spoelde ze zich af onder de warme stralen van de douche en plofte na het afdrogen in haar ondergoed op het bed neer. Zonder de deken over zich heen te trekken viel ze in een diepe, door drank gestuurde slaap.

Reacties (1)

  • katl1

    Wat een ***moeder
    SNEL VERDER PLEASE

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen