Het jaar 47O was bijna op de helft. Het warme weer was heerlijk, maar weerhield Cerice er niet van in de bibliotheek te zitten 's avonds. De frisse lucht die daar hing was beter dan de benauwde atmosfeer buiten. Ze had de missie in Sylican niet laten rusten na de terugkeer en had bijna iedere avond aan tafel gezeten op zoek naar iets wat nieuw was. Het enige dat ze had kunnen vinden dat er in het jaar 5C een oorlog tussen Matrice en Lycrima was die liep tot het jaar 64C.
      De opbouw van de jaarbenaming had ze nooit helemaal gesnapt. Iedere zeventig jaar veranderde er iets op de planeet, waardoor er een soort nieuw tijdperk ontstond, hoe klein deze verandering ook mocht zijn. Zo was 1A het begin geweest van het tijdperk van de negen koninkrijken, B was een tijdperk van vrede geweest, C was een tijdperk waar de gemiddelde temperatuur tien graden hoger lag dan het jaar ervoor, en L was het tijdperk van een ijstijd geweest. Zo had ieder tijdperk zijn eigen kenmerk en dit werd aangeduid met een letter. Waarom de bedenker dit zo vreemd en ingewikkeld had moeten maken wist Cerice ook niet.
      Het tijdperk O was een tijdperk van verraad en geheimen, wat Cerice wel kon bevestigen na bijna zeven jaar van oorlog, schokkende ontdekkingen, en verraders. Ze bladerde wat door een van de boeken die ze naar Sylican mee had genomen tot ze een envelop vond in het boek. Het was verzegeld met een zegel van het leger en op de andere kant stond haar naam. Voorzichtig brak ze de was en opende de envelop. Cerice haalde een elegant versierd briefpapier uit de envelop waarop in zwarte inkt een verhaal geschreven stond. Haar naam stond opnieuw op dit papier en snel keek ze even door de tekst heen. Helemaal aan het einde van het verhaal, drie papieren verder, zag ze de naam van de schrijver staan. Axel Devon.
      Geschokt begon ze te lezen. Hij was de brief begonnen met 'Lieve Cerice' en was snel ter zake gekomen. Hij wilde haar vertellen hoe hij met haar was opgegroeid. Hij was na een dag spelen en oefenen met vriendjes thuis gekomen waar hij zijn vader met een baby had zien staan. De baby was Cerice. Zijn vader had hem verteld dat het kind tijdelijk bij hen zou komen wonen, omdat de thuissituatie er niet op zou verbeteren de komende tijd. Het was te gevaarlijk in haar echte huis.
      Axel was niet blij geweest met het nieuws. Hij moest zijn ouders al delen met Roden en Ibis, en nu ook nog met een kind dat niet eens een bloedverwant was van hem. Hij leerde er echter snel mee leven. Na een paar jaar was het meisje uitgegroeid tot een kleine Axel, die achter haar "broers" aan liep met een houten zwaardje, in de modder sprong en diep in het bos verdween om met een hoop schrammen terug te keren.
      Toen Cerice acht jaar was geweest had hun vader Axel apart genomen en hem het echte verhaal verteld over de komst van Cerice. De ouders van Cerice waren goede vrienden geweest van de ouders van Axel en hadden gevraagd op hun dochter te letten vanwege dreigend gevaar. De omgeving was te riskant voor een kleine baby en de plichten van zowel de vader en de moeder waren zwaar naast het verzorgen van een baby. Ze wilden het kind echt terugnemen na een paar jaar, als het weer wat beter liep, maar dat was niet gemakkelijk. Inmiddels was de vrouw alweer een keer zwanger geweest en was ze in verwachting van de tweede. De achtjarige Cerice was gedwongen bij de Devons te blijven.
      Axel had toen nieuwsgierig gevraagd wat de ouders van Cerice in het paleis deden, maar had daar een lange stilte op gehad als antwoord. Diezelfde avond had zijn vader hem opnieuw apart genomen, omdat hij vond dat Axel het hele verhaal moest weten. De goede vrienden die hun baby aan de Devons hadden gegeven waren de koning en koningin van Astra. Cerice van Astra, de verdwenen troonopvolgster, had al die tijd bij Axel in huis gewoond als Cerice Devon, de dochter van de Devons.
      Cerice legde de papieren op de tafel neer. Zij was de verdwenen kroonprinses van Astra, de verdwenen dochter van de Astraanse heersers, en ze wist dit nu pas. De koninklijke status kon haar vrij weinig schelen, maar het feit dat haar vader haar dit nooit had verteld deed haar pijn. Met traantjes in haar ogen las ze de laatste paragraaf die Axel had geschreven. Hij schreef over hoe Chiaro Devon haar nooit had verteld dat ze Cerice van Astra was, omdat hij van haar hield als zijn eigen dochter en het haar wilde vertellen toen Axel hem had verteld dat hij Cerice gevangen had genomen in Emperya.
      Snikkend borg Cerice de spullen terug op. Haar vader was haar vader niet. Haar echte ouders zaten opgesloten in het paleis en waren Antors gevangenen. Ze pakte het tasje op en verliet de bibliotheek weer. Ze twijfelde even of ze nog wat zou gaan drinken. Haar emoties wonnen het van de vermoeidheid. Ze dumpte haar tas in haar kamer, trok iets fatsoenlijkers aan, en vertrok naar de kroeg. Ze nam plaats op een van de barkrukken en kreeg direct een driedubbele appelrieker voor haar neus gezet. De mannen naast haar lachten haar uit toen ze naar het glas greep. Door de emoties van de afgelopen twee dagen sloeg ze het glas in een keer achterover, wat voor de mannen naast haar nogal verbazingwekkend was. Ze maakten allemaal een vreemd geluidje waarna ze luid begonnen te klappen. Cerice gebaarde dat ze nog iets wilde en de barman knikte vrolijk. Al snel stond heel de bar weer vol met glazen drank en daarnaast lege glazen. Gezellig dronk Cerice met de mannen aan de bar mee. Flauwe grappen werden verteld, sterke verhalen gingen in het rond, en de alcohol vloeide rijkelijk. Na een paar uur werd het Cerice wat laat, maar het was nog te gezellig. Ze had inmiddels een stuk of dertig glazen leeggedronken en een aantal verhalen verteld zelf. De mannen herkenden haar als de lijfwacht van Antor, maar ze oordeelden niet. De meeste waren van mening dat Antor een eikel was en van de troon gestoten moest worden, maar hadden niet genoeg moed of geen goede strategie om zelf een opstand op touw te zetten. Cerice had geïntrigeerd geluisterd naar alle meningen en was blij dat ze niet alleen was.
      "Heren, het was me een genoegen. Zijn jullie hier morgen ook weer?" vroeg ze voordat ze vertrok.
      "Iedere avond, commandant," grijnsde een van de mannen.
      "Zijn er nog meer mannen die een hekel hebben aan Antor?"
      "Niet veel die wij kennen, we zullen ze morgen wel meenemen. Tijd om die blaaskaak van de troon te stoten!" De man hief zijn glas en er volgde een luid instemmend gebrul en het klinken van glazen. Cerice glimlachte en salueerde snel. Ze verliet de kroeg voor de tweede keer in een week tijd en begon aan haar weg terug naar het paleis. De nacht was donker, de maan was niet zichtbaar, maar de vlam die de mannen in haar lichaam hadden aangewakkerd brandde fel genoeg om haar weg te vinden naar de juiste kant en keuzes.

Reacties (2)

  • Butterflygirl

    Dat zag ik eerlijk gezegd wel allang aankomrn, dat ze die cerice van Astra was. Echt al dinds ze dat voor het eerst las. Wel grappig bedacht van de jaartallen!

    3 jaar geleden
    • Catmint

      Haha, thanks. Het was nogal obvious ja, was ook een beetje de insteek zo van De lezer weet het al, maar hoe heeft zij het nog niet bedacht

      3 jaar geleden
  • katl1

    Snel verder please!!!!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen