Foto bij Season 10 - Chapter 9 - Season Finale

DE SEASON FINALE VAN SEASON 10

ENJOY

Lisley Loneglow

De stilte die heerste in New Northwick was om te snijden en alle ogen op de muur waren gericht naar de horizon.
Daar waren inmiddels de eerste duistere wolken verschenen en ik wist dat het niet lang ging duren voordat de eerste duistere ridders zouden verschijnen.
Op de muur stonden om en om Doublefalls en Loneglows en de spanning was van hun gezichten af te lezen.
Naast mij stonden Jaïro en Brox en ergens verspreid in de stad stonden Iris, Malcolm en Cliffin.
De duistere wolken waren inmiddels dichterbij gekomen en de eerste duistere ridders kwamen in een hoge snelheid richting de muren van New Northwick.
Ik keek toe hoe steeds meer ridders verschenen aan de horizon en ik wist zeker dat het er meer dan duizend moesten zijn.
Ik hief mijn armen en de eerste bliksemschichten kwamen neer op de ridders en alle Loneglows volgde mijn voorbeeld door allemaal bliksemstralen af te vuren.
Alle Doublefalls sprongen van de muren af, vermenigvuldigden zichzelf een aantal keer en een reusachtig leger rende de ridders tegemoet.
De eerste duistere ridders waren inmiddels door de muren heen gekomen en ik vocht met alle kracht die ik in me had.

Rhys Wolfmoon

Vanaf een afstandje tuurde we richting de grottentoren en beetje bij beetje kwamen we dichterbij.
De bomen rondom ons werden steeds kleiner en kleiner totdat we door geen enkele boom meer omringd waren en we in het zicht kwamen van de grottentoren.
Op dat moment viel mijn mond open van de hoeveelheid duistere ridders die ook hier klaar stonden om ons te bevechten.
‘Shit’ fluisterde Layla.
Plotseling schoten er verschillende pijlen onze kant op en zag ik hoe de 3 duistere magiërs bovenin de grottentoren stonden in een opening.
De zwarte pijlen werden gecreëerd door hun zelf en mijn wolven begonnen allemaal de grommen en de huilen.
Gabriël kwam direct in actie en vormde een schild rondom ons heen en even was ik het overzicht van de situatie kwijt.
Plotseling hoorde ik achter me iemand kreunen en toen ik me omdraaide zag ik dat Myra getroffen was door verschillende pijlen.
‘MYRA!’ riep ik direct en net voordat ze op de grond viel, ving ik haar lichaam op.
‘Rhys’ fluisterde ze terwijl er verschillende bloedstroompjes uit haar lichaam kwamen.
De duistere ridders waren inmiddels in actie gekomen en de Droneports begonnen te teleporteren en bevochten de ridders waar ze konden.
Ook Layla en Adam spoten zoveel mogelijk schichten en Gabriël was inmiddels het gevecht aangegaan met de 3 magiërs.
‘Myra, verlaat me niet’ jammerde ik terwijl ik met mijn hand door haar haren ging. ‘Ik heb je pas net in mijn leven’.
Myra kreunde en keek mij toen nog één keer aan.
‘De weken die ik met jou heb gehad, waren de beste weken van mijn leven’ fluisterde ze. ‘En nu wordt het tijd dat ik mijn moeder ontmoet, daarboven’.
Haar hand ging langzaam omhoog en ze wees richting de hemel, waar verschillende schichten afkomstig van Layla en Adam vandaan kwamen.
Toen zakte haar hand langzaam en ademde ze haar laatste adem uit.
Mijn lichaam begon te beven en ik voelde het verdriet en de woede in me naar boven komen.
Ik had nu al zoveel momenten meegemaakt dat ik afscheid moest nemen van iemand van wie ik onvoorwaardelijk veel hield, dat ik hoopte dat ik vandaag zou sterven in het gevecht.
Terwijl ik langzaam opstond, zag ik dat de rest in moeilijkheden zat en ik besloot om in actie te komen.
Alle wolven kalmeerde van de schrik en verzamelde zich achter mij.
Ik sprong op de rug van Baryn en met z’n allen rende we de verschillende ridders tegemoet en kregen de andere weer ruimte om zelf ook te vechten.
Boven ons was het gevecht tussen de magiërs los gebarsten en ik keek toe hoe de eerste duistere magiër het had begeven en als een zak zout naar beneden viel.
Met de honderden wolven om me heen stormde ik de grottentoren binnen, waar verschillende duistere schimmen mij direct aanvielen.
Naast me rende Adam en Layla en met alle kracht die ze in zich hadden, bevochten ze de duistere schimmen en ridders.
Adam verloor zijn evenwicht al ontwijkend tussen de schimmen door en werd in zijn borst getroffen door een zwaard van een duistere ridder. Layla schreeuwde het uit en verschillende explosies aan bliksem spoten uit haar lichaam.
‘ADAM!’ schreeuwde ze, maar veel tijd om bij haar overleden zoon stil te staan was er niet, want een nieuwe golf aan ridders kwam op ons af.
Hier en daar verschenen de Droneports tussen de ridders door, maar plotseling viel mijn oog op het lichaam van Max die vanuit de lucht kwam gevallen en recht voor onze neus neerkwam.
Layla slaakte een gil en het lichaam van Max werd bedolven onder de voetstappen van de duistere ridders.
Af en toe stuurde Gabriël een golf lichte magie naar beneden waardoor de weg vrij werd gemaakt tussen de duistere ridders door richting het monument, waar ik inmiddels het lijk van Earthquake zag liggen.
Isador was de enige duistere magiër die nog over was en vocht met alle kracht die ze in zich had tegen Gabriël.
Layla en ik waren inmiddels bij het monument aangekomen en vochten tegen de duistere ridders die nog over waren gebleven.
‘Gabriël!’ riep ik.
Gabriël had inmiddels haar evenwicht verloren en was naar beneden gekomen en vocht nu voor onze neus tegen Isador, de enige duistere magiër die nog over was.
‘Jullie zullen allemaal sterven!’ riep Isador terwijl ze honderd pijlen creëerde en allemaal afvuurde op Gabriël.
Gabriël werd vastgegrepen door de duistere schimmen om haar heen en meer dan 50 pijlen vonden zich een weg door haar lichaam.
De laatste magiër van het licht stierf in de armen van de duisternis en Isador draaide zich om.
Layla was inmiddels in actie gekomen en vocht nu tegen Isador terwijl ik wanhopig nadacht hoe dit gevecht te winnen.
Plotseling hoorde ik de stem van Gabriël door mijn hoofd.
‘Ik denk dat het verstandig is om daar een bot neer te leggen van mij, aangezien jullie gaven zich ontwikkeld hebben uit onze krachten. Dit betekent waarschijnlijk wel dat ik daar zal sterven, maar daar bereid ik me al jaren op voor’.
En toen haalde ik de steen der gaven uit mijn lichaam en realiseerde me dat deze steen dezelfde krachten bevatte als de magiërs van het licht.
‘RHYS!’ scheurde de stem van Layla door mijn ziel en ik keek toe hoe Layla koelbloedig onthoofd werd door Isador met een levensgroot mes.
Alle lucht die zich bevond in mijn longen perste ik eruit en ik schreeuwde van woede.
Isador liet het lichaam van Layla zakken op de grond en kwam nu langzaam op mij afgelopen, terwijl de duistere ridders stil stonden.
Met alle kracht die ik nog in me had, stond ik op, greep het bot van Earthquake vast en gooide het richting zijn skelet.
‘Wat doe je?’ hoorde ik Isador achter me zeggen.
Ik pakte met mijn andere hand de steen der gaven vast en reikte daarmee richting het monument.
‘NEE!’ riep Isador en ze gooide het mes waarmee ze Layla had vermoord richting mij en op dat moment wist ik dat ik ging sterven.
Plotseling hoorde ik een gegrom achter me en zag ik dat Baryn het mes met zijn lichaam had opgevangen en tegelijkertijd bereikte mijn hand met de steen der gaven erin het monument en liet ik de steen in de opening vallen.
De grond onder mijn voeten begon te trillen ik deed een paar stappen achteruit.
Isador was de eerste die opging in het niets, gevolgd door alle duistere ridders achter haar en de schimmen die tussen de ridders hadden gestaan.
Het monument spatte uit elkaar en ik voelde een aantal stenen tegen mijn rug aan.
Maar ik voelde helemaal niets meer. Echt helemaal niets meer.
Geen emotie, geen pijn, geen vreugde, geen opluchting.
Ik voelde letterlijk niets meer.
Ik keek naar het dode lichaam van Baryn en Layla en probeerde tranen over mijn wangen te laten stromen, maar zelfs dat lukte niet.
Ik was slechts nog een leeg omhulsel rondom mijn eigen lichaam en het geluid van instortend steen was afgenomen.
Plotseling voelde ik een hand op mijn schouder en toen ik me omdraaide stond Yura achter me, de enige Droneport die het gevecht samen met mij overleefd had.
Achter haar stonden ongeveer nog 20 wolven die het gevecht ook overleefd hadden.
‘Het gevecht is over’ zei ze. ‘We hebben de duisternis verslagen’.
Ik bleef Yura aanstaren en probeerde iets terug te zeggen, maar helaas mislukte dat.
‘Laten we maar terug gaan naar New Northwick, dat lijkt me het beste. Ik zorg dat alle lichamen terug komen’.
En op dat moment werd ik meegetrokken in de kolk van vuur en verlieten we de plek waar ik mijn ziel verloren voorgoed verloren was.

Reacties (1)

  • katl1

    NEEEEE!
    Myra(huil)
    Layla(huil)
    Baryn(huil)

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen