Foto bij Season 10 - Chapter 10 - Story Finale

Lieve allemaal,

Met dit hoofdstukje neem ik niet alleen afscheid van Gifts of Houses, maar ook nog eens van heel Quizlet.
Ik wil jullie bedanken voor alle leuke reacties die jullie hebben gegeven en heel trouw elk hoofdstukje hebben gelezen.
Maar één iemand in het bijzonder heeft zonder twijfel het meeste gelezen van LordFantasy en het meeste gereageerd en dat is Katl1.

Katl1, dit laatste hoofdstukje is voor jou.

Bedankt allemaal en héél misschien tot in de toekomst.

LordFantasy/Loek

Rhys Wolfmoon

Eenmaal aangekomen in New Northwick, stond ik op het balkon en keek ik naar de ruïne waar het gevecht had plaats gevonden. De meeste huizen waren verwoest en hier en daar liepen wat mensen die begonnen aan te restauratie van de stad.
‘Rhys’ hoorde ik achter me en ik zag Lisley met verschillende verwondingen staan.
Ze kwam op me af en omhelsde me stevig en keek me toen vragend aan.
‘Waar is de rest?’ vroeg ze. ‘Waar zijn Layla en Adam?’
Ik sloeg mijn ogen neer en kreeg geen enkel woord uit mijn strot.
‘Mijn hemel’ fluisterde ze terwijl er direct tranen over haar wangen stroomde.
‘Hier ben ik ook de enige overlevende’ zei ze met een trillende stem. ‘Cliffin, Iris, Malcolm, Jaïro, Brox, niemand van onze generatie heeft het overleefd’.
Op dat moment verscheen Yura achter ons, samen met Emily, Amira en Judith.
‘Rhys, Lisley’ zei Emily terwijl ze ons alle drie omhelsde.
‘Ik weet dat jullie een zware strijd achter de rug hebben en jullie dierbaarste hebben verloren, maar wij zullen de nieuwe gaven naar een betere toekomst moeten leiden. Uiteraard zullen we eerst een tijd van rouw in gaan, maar ook dat doen we met elkaar’.
Ik had sinds de dood van Myra, Layla en Baryn nog geen woord gesproken en had geen enkele emotie meer in mijn lichaam.
‘Ik wil eventjes alleen zijn’ zei ik en ik liep weg van het balkon en liep richting mijn kamer.
Daar plofte ik neer op mijn bed en viel ik in een diepe, lange slaap.

De uren werden dagen en de dagen werden weken. Mijn emoties waren nog steeds niet terug en ik at zeer slecht. De wereld werd opnieuw opgebouwd en we hadden besloten dat Emily, Judith en Amira de drie nieuwe wereldleidsters zouden worden.
Lisley was kapot van het verlies van Layla en Adam en besloot om zich op de achtergrond te houden van de opbouw van het nieuwe Northwick.
Op de kroning van Emily, Amira en Judith, was ik lichamelijk wel aanwezig, maar mijn ziel had mijn lichaam helaas nooit meer terug gevonden. Ik had erbij gezeten en ik had gekeken hoe de drie kronen schitterde op hun hoofden, maar het deed me helemaal niets. Er waren flink wat gaven die het gevecht overleefd hadden en de mensen hadden het geloof weer terug in een betere wereld. Hier en daar klonk zelfs al muziek en de mensen hadden hun lach weer terug gevonden na de duistere tijden die onze planeet had gekend.
Ik besloot om de feestende mensen even te verlaten en om een plekje voor mezelf op te zoeken.
Ik liep weg van het paleis richting een plek waar het mooiste uitzicht was van heel Northwick.
Ik vond een plek bovenop een berg die uitkeek op een dal en dacht na over alle momenten dat ik stukjes van mijn ziel was verloren en weer terug had gevonden.
De zon was langzaam onder aan het gaan en ik dacht terug aan alle momenten waar ik op mijn gelukkist was.
Aan tafel met mijn ouders, broers en zussen, in de armen van Jake, de ontmoeting van Layla, de overwinning van het gevecht met de Lord of Black and White, de fijne momenten die ik met alle leiders van de verschillende huizen had gehad en uiteraard de momenten die ik gedeeld had met mijn trouwe vriend Baryn.
Iedereen die iets voor mij betekende was er nu niet meer en ik voelde zelfs mijn eigen aanwezigheid niet meer.

Het laatste wat ik me kon herinneren, was mijn nagel die zich uitklapte uit mijn klauw, die vervolgens zijn weg vond door mijn slagader in mijn nek en hoe ik vervolgens naar beneden viel, de diepe afgrond in van de klif.

En eindelijk vond ik mijn welverdiende, lang verlangde rust.

The end

Reacties (1)

  • katl1

    ... en dit is zowat de eerste keer dat ik echt niet weet wat zeggen...

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen