||Rosemary Tyler Ahotley

'Pardon?' Ik kan mijn oren niet geloven: verhuizen? Naar een verlaten reservaat in Amerika? Hoe komen ze erbij?
      'Jullie wisten dat het er aan zat te komen, meiden, en als ik het me goed herinner waren jullie er enthousiast over, nietwaar?' mengt Mary, mijn moeder, zich in het gesprek. Mijn moeder is klein en een beetje mollig, maar ze straalt de moederliefde uit - tenzij we onze was of kamers niet hebben opgeruimd, dan kunnen we maar beter gaan rennen. Maar ze staat altijd aan mijn vaders kant.
      'Ja, Houston, zeiden jullie. Of Florida, niet ergens in the middle of nowhere,' kaatst Fleur, mijn zusje, direct terug. Fleur is te lief en te goed voor deze wereld, maar als ze het ergens niet mee eens is dan kan ze vliegensvlug van nul naar honderd gaan.
      'Bovendien spreek jij niet eens Engels, mam!' val ik mijn zusje bij.
      Mijn moeder haalt nuchter haar schouders op. 'Waar kan je beter een taal leren dan in het land zelf?'
      'Wij,' Fleur wijst van haar naar mij en weer terug voor het effect. 'kunnen niet fatsoenlijk Engels spreken en ik neem aan dat we wel naar school moeten.'
      'Ja, Fleur, jullie gaan daar naar school. En je weet dat wat je zegt, niet waar is. Jullie hebben beide drie jaar tweetalig onderwijs gevolgd en jullie spreken vloeiend Engels,' zegt mijn vader. Hij slaat zijn armen over elkaar en kijkt mij en mijn zusje aan met een blik vol overtuiging van zijn zaak. Een blik die zegt dat we dit keer niet onze zin kunnen doordrammen. 'Komt dat nu eens even mooi van pas.'
      Ik probeer hard na te denken voor een tegenargument, een reden om in Nederland te blijven. 'En onze vriendinnen dan? Oma? Sport? ' ratel ik ten einde raad op. Daar kan hij geen weerwoord op hebben, toch?
      'Jullie zullen daar vast en zeker net zulke goede vrienden maken en we zullen vast zo nu en dan een keer overvliegen om bij oma een weekend te blijven,' zegt mijn moeder nonchalant.
      Wow, ze hebben het echt helemaal uitgedacht. Wat betekent dat het menens is. Een golf van ongeloof overspoelt me. Ik heb zestien jaar in hetzelfde huis in Nederland gewoond en nu willen mijn ouders midden in een schooljaar verhuizen? Dat betekent dat ik op een High School in het midden van een semester moet instromen, bij mensen die al twee jaar bij elkaar op school zitten. Alle groepjes zijn al gevormd. Hoe moeten Fleur en ik daar in vredesnaam tussen passen?
      'En het allermooiste is nog: jullie gaan trainen bij een sportschool in Seattle die erg bekend en populair is omdat veel grote namen daar zijn begonnen,' zegt mijn vader vrolijk en duidelijk opgetogen.
      Dat prikkelt mijn interesse, want ik zit namelijk al drie jaar op Thaiboksen: een van de hardste sporten op de wereld. Na anderhalf jaar trainen begon ik met wedstrijden en dat ging geweldig, tot ik mijn knie brak en dat resulteerde in een langdurige blessure. Het zou dus geweldig zijn als ik weer wedstrijden zou kunnen doen bij een nieuwe school.
      'Thorn, droom niet zo! Je trapt in zijn omkoperij,' sneert Fleur zachtjes en ze port me pijnlijk tussen mijn ribben. Fleur doet dezelfde sport als ik, maar ze is lang niet zo ambitieus. Het verbaast me dan ook niets dat de school in Seattle haar niet kan deren.
      'Ik koop niemand om, Fleur,' zegt mijn vader met een toon van beslistheid. 'De dingen zijn zoals ze zijn. Over een week vertrekken we.'
      Geweldig...

Reacties (3)

  • Ravenmeisje

    Geweldig, leest als een trein, je hebt er een abo bij:D

    3 jaar geleden
  • Spunlay

    Wauw, wat een geweldig plan dit. Lol.

    3 jaar geleden
  • EvaSalvatore

    MOREEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEE

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen