Foto bij 29. Iemand vertellen dat je hem/haar mooi vindt

Compleet rustig sluit ik mijn ogen. Van mijn nervositeit is niets meer over. Ik lig met mijn hoofd op Caspers schouder, terwijl hij zijn arm om mijn schouders heeft geslagen. Het voelt zo ongelooflijk goed en vertrouwd dat ik niet snap dat ik niet eerder doorhad dat hij meer dan een vriend voor me zou kunnen zijn. Ik zucht diep.
‘Wat is er?’ vraagt Casper zacht.
‘Het voelt zo fijn.’ Ik voel het bloed naar mijn wangen stijgen. Het is totaal nieuw voor me om zoveel te voelen en het ook toe te staan.
‘Je geeft je ook eindelijk eens helemaal over. Gewoonlijk bleef je altijd alert, gespannen vaak zelfs.’ Casper legt zijn hoofd tegen het mijne.
‘Dat had niets met jou te maken,’ mompel ik. Ook nu voel ik de spanning terugkeren in mijn spieren en ik ga rechtop zitten. ‘Dit ook niet.’ Ik draai me iets van hem af. De kamer lijkt plotseling te klein en vluchten lijkt de enige mogelijkheid.
‘Wat gebeurt er op zo’n moment met je?’
‘Niets.’ Ik klem mijn kiezen op elkaar en probeer mezelf er met zekerheid van te overtuigen dat het de juiste keuze is om te blijven zitten op de bank.
‘Je zou niet liegen toch vandaag?’ Caspers stem klinkt veel te scherp.
Ik dwing mezelf om naar hem toe te draaien en hem recht in zijn ogen te kijken. ‘Ik ken je nog niet goed genoeg.’ Ik bal mijn handen tot vuisten en ontspan ze weer, in een poging de spanning af te laten vloeien. ‘Ligt niet aan jou. Ik wil je niet van me wegduwen, want daar ben je veel te lief voor, maar toch doe ik het.’ Ik voel opnieuw het bloed naar mijn wangen stromen. ‘Als je op zo’n moment geen ruzie met me maakt, kan ik het je vast uiteindelijk uitleggen.’ Ik sla mijn ogen neer.
‘Met die uitleg kan ik iets, Sky. Maar niet als je zegt dat er niets is of niets gebeurt. Je hebt me beloofd me niet te behandelen alsof ik achterlijk ben.’
Ik knik langzaam. ‘Dat is ook niet mijn bedoeling. Het is alleen een automatisme.’ Ik probeer de juiste woorden te vinden. ‘Dat wil ik niet zeggen als een excuus trouwens. Meer als een verklaring. Het klinkt als een slechte smoes.’
‘Ik geloof je.’ Casper staat op en rekt zich uit, met gesloten ogen.
Er raakt een stukje van zijn heup ontbloot en ik glimlach kort. Voor het eerst voel ik me daadwerkelijk fysiek en mentaal tot iemand aangetrokken.
‘Zit je me aan te staren?’ Casper grijnst plagerig.
‘Zeker.’ Ik grijns breed. ‘Ik vind je knap. Nee, mooi zelfs. Meer dan het oppervlakkige.’ Mijn grijns gaat over in een verlegen glimlach.
Casper beantwoordt mijn glimlach. ‘Kom eens hier.’
Ik sta aarzelend op. Casper legt zijn handen om mijn gezicht en kijkt me recht aan. Ik bedenk me geen moment voordat ik een kus op zijn lippen druk, waarna ik mijn armen om hem heen sla en mijn hoofd tegen zijn hals laat rusten.
‘Doe dat nog eens.’ Zijn stem klinkt zacht en liefdevol.
Ik druk vlinderlichte kusjes op zijn lippen, waarna ik hem zoen. Dit wordt direct door Casper beantwoord.
‘Was dit ook een uitdaging? Een onbekende jongen voor je laten vallen?’ Hij zucht diep.
‘Nee, jij viel totaal buiten het plan.’ Ik grinnik zachtjes. ‘Jij was alles waar ik niet op zat te wachten. Ik wilde controle. Rust. Voorspelbaarheid.’
‘Sorry?’ Casper houdt zijn hoofd iets scheef.
‘Ja, excuses zijn wel op z’n plaats,’ zeg ik quasi serieus, terwijl ik met moeite mijn gezicht in de plooi houd.
‘Dan moet jij ook je excuses aanbieden. Ik heb een vrouw nog nooit zo frustrerend gevonden. Nog nooit. Je haalde het bloed onder mijn nagels vandaan.’
‘Jij ook bij mij, dus dat telt niet.’ Ik knik om mijn woorden kracht bij te zetten.
Casper schiet in de lach. ‘Soort zoekt soort hè? Weet je wat ik me afvroeg Sky? Of je me ooit echt niet leuk hebt gevonden. Ik weet dat dit arrogant klinkt, maar toch.’ Hij haalt zijn schouders op.
Ik kijk hem met open mond aan. ‘Dat is inderdaad enorm arrogant.’ Ik sla mijn ogen neer, waarna ik weer opkijk. ‘Ik vond je beangstigend, omdat je vasthield. Je leek je te hebben voorgenomen dat jij en ik elkaar zouden leren kennen, zonder dat ik daar invloed op had. Dus stootte ik je van me af. Maar je deed iets bijzonders. Je bleef.’ Ik merk dat ik begin te glimlachen. ‘Dat heb ik nog nooit meegemaakt. Je bent soms koppiger dan ik en dat is denk ik exact wat ik nodig heb.’ Mijn hartslag wordt steeds hoger en het voelt alsof het zweet me aan alle kanten uitbreekt. Het is eng om me kwetsbaar op te stellen tegen iemand die ik eigenlijk niet goed ken, al voelt het anders.
‘Ik kan daarin te ver gaan, daar mag je me best in corrigeren. Soms moet dat keihard. Je hoeft niet altijd lief voor me te zijn, onthoud dat.’ Casper kijkt me indringend aan. ‘Al zal dat waarschijnlijk de grootste uitdaging zijn die niet op je lijst staat: niet lief zijn. Zelfs als je bot deed, bleef je nog vriendelijk.’
‘Ik wil niet onaardig zijn. Ik vind het belangrijk om vriendelijk te zijn.’
‘Dat is ook één van de mooiste eigenschappen aan jou, vind ik. Alleen niet als dat ten koste gaat van jezelf.’
Ik knik. ‘Ik weet niet wat ik ervan vind dat je me zo goed lijkt te kennen.’
‘Dat vind je leuk. Want ik ga je alleen nog maar beter leren kennen. Mag ik een gokje doen trouwens welke opleiding je doet? Dat wilde je me toen niet vertellen namelijk.’
Ik haal mijn schouders op. ‘Ga je gang.’
‘Eerst dacht ik dat je bij de politie zou willen werken, omdat je een groot rechtvaardigheidsgevoel hebt en van betekenis wil zijn voor de maatschappij, maar toen bedacht ik me dat je vast aan de basis wil staan van goed gedrag, in plaats van het te moeten corrigeren. Dus je wilt vast juf worden.’
Ik stomp hem tegen zijn bovenarm. ‘Dit is zó verschrikkelijk oneerlijk, het is echt ongelooflijk.’ Ik schud mijn hoofd.
Casper schiet in de lach. ‘Echt?’
‘Ja. Hoe kan het dat je dat goed inschat? Zelfs je uitleg.’ Ik hef mijn handen.
‘Jij kunt dat ook bij mij. Mijn studie weet je al, maar je weet vast iets over me te vertellen wat je eigenlijk nog niet zou kunnen weten.’
‘Ik denk dat je het leuk vindt om te koken, omdat je dan voor anderen kunt zorgen op een indirecte manier. Je bent niet iemand die een ander wil sturen en beslissingen voor een ander wil nemen, maar je bent wel heel zorgzaam. En ik denk dat je altijd hoort dat je goed met kinderen overweg kunt, terwijl je zelf dat idee niet hebt.’ Voor hetzelfde geld praat ik complete onzin, maar aan Caspers gezichtsuitdrukkingen te zien, zit ik er niet ver naast.
‘Je hebt me goed geanalyseerd, dame.’ Casper knikt bewonderend. ‘Ik dacht dat ik de enige was die dat deed, maar eigenlijk had ik niet anders van je kunnen verwachten. Je hebt me zo vaak verrast.’ Hij kraakt zijn knokkels, wat mij ineen doet krimpen.
‘Sorry.’
Verbaasd kijk ik hem aan. ‘Weet je dat ik..?’
‘Ik zie dat je het vervelend vindt, maar blijkbaar zit er meer achter.’
Ik haal diep adem. ‘Ja. Maar de reden kan ik je nog niet vertellen.’
‘Weet dat je het altijd kunt vertellen aan me.’ Casper wrijft kort over mijn hand.
‘Dankjewel.’ Het voelt zo vertrouwd en oprecht dat ik me afvraag wanneer deze bubbel uiteen zal knappen.

Reacties (2)

  • tubbietoost

    als de bubbel knapt wil ik wel een nieuwe blazen??(A)
    Wat zijn het toch schatjes <3

    3 jaar geleden
    • xTrueStoryx

      Jaaa! Blaas jij eens een nieuwe bubbel ^^

      3 jaar geleden
  • Long

    Nooo die laatste zin is wel weer een beetje jammer dan. :c

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen