Foto bij Shock

Rip

Ik zuchtte en liet mijn hoofd geërgerd in mijn handen vallen. Het was dinsdag en we waren op school opeens onverwachts in de plaats van onze les astronomie naar ons mentorlokaal gestuurd, met het bericht dat mevrouw Ghimon met ons wou praten. En een hoop losgeslagen tieners in één lokaal, zonder leraar los te laten was een situatie waar je niet graag bij wou zijn. Iedereen gilde en lachte door elkaar heen, en de gesprekken werden steeds luider om boven elkaar uit te komen. Renz en zijn vriendin zaten openlijk te zoenen en weet ik veel wat allemaal te doen en Raons blik die ik op mijn huid (Omg vraag me niet waarom maar ik schreef weer per ongeluk kruis) kon voelen branden maakte me er ook niet gelukkiger op. Meteen toen onze mentrix het lokaal binnenstapte viel de klas doodstil. Renz en zijn vriendin lieten elkaar los en staarde naar de vrouw. Ze zak líjkbleek, ze trilde en ze zag er uit alsof ze elk moment in tranen uit kon barsten. 'Klas.', zei ze trillend. 'Er is iets.. iets wat ik moet medendelen.' Als een soort geruis klonk er zacht geroezemoes door de klas. En mevrouw Ghimon moest haar stem verheffen. 'Er is vannacht iets verschrikkelijks gebeurd. Ik snap het als jullie misschien moeite zouden hebben met het verwerken, en jullie zijn altijd welkom bij de leraren om er over te praten.' Ik kreeg een erg bang voorgevoel. Wat was er vanacht gebeurd?! Waarmee zouden we moeite hebben het te verwerken?! 'Yamada is vanacht overleden.' Het was doodstil. Yamada was overleden. Yamada was dood. Yamada was er niet meer. We zouden Yamada nooit meer zien. De klap begon eindelijk langzaam tot iedereen door te dringen. 'Wát?', fluisterden wat kinderen. Toen staarde de hele klas naar Allicia, Yamada's vriendin. Ze keek levenloos voor zich uit met tranen in haar ogen en fluisterde: 'Ik wist het al.' Voor me zakte Yamada's beste vriend ineen en bedekte zijn ogen met zijn hand om niet te laten zien dat hij huilde. Ik had wel suizende keren Yamada uit mijn leven gewenst, stiekem gehoopt dat hij onder aan auto terecht zou komen of vermoord zou worden door een seriemoordenaar, maar nu er werd verteld dat hij er werkelijk niet meer was voelde ik niets. Niet het geweldige geluk, geen op,uchting, geen bevrijd gevoel, maar ook geen verdriet. Ik voelde me hol. 'H-hoe is hij gestorven?', vroeg iemand. 'Daar kan ik niks over zeggen.' 'Alstublieft!', riep iemand. 'Ik weet het ook niet, zijn lichaam wordt nog onderzocht en voor de rest weet is mij ook niks verteld.' Nog iemand begon te huilen. Ik probeerde te verwerken wat er gebeurde, maar het leek gewoon niet tot me door te dringen. Yamada was er echt niet meer, ik zou hem werkelijk nooit meer zien. Ik was verlost, maar voelde me eigenlijk niet vrolijk. Er was iemand gestorven, en al was het Yamada, iemand had zijn leven verloren. Iemand had alle kansen in het leven niet meer kunnen grijpen, en al had hij mij het leven zuur gemaakt, niemand verdient de straf van de dood. 'Ik snap dit dit verlies erg heftig voor jullie is, jullie mogen daarom naar huis.' Zonder iets te zeggen pakte iedereen hun spullen en liep het lokaal uit. Op de gang barstte het kabaal los: 'Waarom is het mij niet eerder verteld?!' 'Hoe is dit gebeurd?!' 'Is hij vermoord?' 'Natuurlijk is hij vermoord!' 'Wie zal er achter zitten?' 'Wat zouden zijn laatste woorden zijn geweest?' 'Heeft hij een hartaanval gehad?!' Stil liep ik naar huis, niet in staat iemand aan te spreken of aan te kijken. Ik was alleen thuis en besloot Yusaku te bellen en te vertellen over wat er gebeurd was. 'Wát?!', had hij geroepen. 'Wat is er met hem gebeurd? Was hij al ziek of zo?' 'Nee, zomaar uit het niks. Ik weet zeker dat ik hem gisteren nog heb zien roken op het schoolplein.' 'Heeft hij een hartaanval gehad?' 'Dat weet ik niet, er is niks verteld over hoe hij is gestorven.' Yusaku zuchtte en zei: 'Ik snap het als dit erg traumatisch voor jullie klas is en dat het hele erg als er iemand is overleden, maar om eerlijk te zijn ben ik blij dat áls er iemand dood moest gaan, het die Yamada is geweest. Ik wil niet zeggen dat hij het verdient, maar eigenlijk verdient hij het wel.' Ik zuchtte en zei: 'Je hebt gellijk denk ik, de dood heeft hij niet verdiend, maar als ik íemand dood had gewild was het Yamada.' 'Het komt wel goed.' Ik vertelde mezelf dat ook, maar toch was ik behoorlijk in shock.

???

Yamada was dood. Ondanks al het verdriet van iedereen, was dit de perfecte situatie. Alle aandacht was geheel op hem gericht, iemand zou ook nog maar naar mij of die jongen omkijken. De ogen en gedachten zouden allemaal op die arme jongen gedicht zijn, en ik had de Wisselaar voor mezelf alleen. Gelukkig was ik laatst gered door die stomme homo van een Raon toen ik hem achtervolgde. Ik kon nog net snel wegglippen en de Wisselaar dacht dat hij degene was geweest die hem had achtervolgd. Door alle chaos die veroorzaakt werd, al het verdriet en alle shock, kon ik misschien eindelijk richting mijn plan gaan werken. Mijn handen jeukten al verlangend als ik er aan dacht... Iemand kon die arme jongen nu nog redden...

Reacties (2)

  • Snapple

    Yes hij is dood💪🏻😂
    Ben ik nu slecht?😂

    3 jaar geleden
  • DeNaamIsGideon

    Whuuuuuuuuu
    Plottwist.
    Aka sneeeeeel veeerrrdeeerrrr

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen