Foto bij Hoofdstuk 6

Joyce Anna Collins

Ik kijk naar Niall. ‘Ik denk het. Ik kreeg op zich wel goede feedback terug van de mensen die mijn filmpjes bekeken.’
‘Wat vind je zelf?’ Ik kijk hem even verward aan. ‘Het is belangrijk als zanger dat je goed kritisch naar jezelf kan luisteren,’ zegt hij met een serieuze blik. ‘Zo heb ik er nog niet echt over nagedacht,’ beken ik eerlijk. ‘Ik hou er niet zo van om naar mezelf te luisteren. Ik trek me meer aan wat anderen van me vinden.’
‘Ik kan je wel helpen!’ zegt Niall. ‘Ik kan je leren hoe je goed naar jezelf kan luisteren en hoe je je zang en ademhaling kan verbeteren. Ik heb het zelf natuurlijk ook allemaal moeten leren,’ glundert hij. ‘Kom een keer naar Londen. Daar zijn we nu toch druk bezig in de studio om ons derde album op te nemen. We kunnen vast wel een keer een extra studio in hetzelfde complex reserveren. Dan kun je daar zingen.’ Hij klinkt heel enthousiast. Eerlijk gezegd lijkt het mij ook wel wat om een keer in een echte studio te kunnen zingen. Ik heb zelf wel wat opnameapparatuur, maar het is niet van een super goede kwaliteit. Ik heb alles van mijn zakgeld een beetje bij elkaar moeten schrapen. ‘Dat lijkt me leuk,’ antwoord ik dan. Ik probeer een gaap te onderdrukken, maar Niall ziet het. ‘Kom het is al laat. We praten er morgen wel over verder. Laten we nu eerst maar gaan slapen.’ Ik knik. ‘Welterusten Niall.’
‘Welterusten Joyce.’ Met die woorden lopen we weer naar binnen, naar onze eigen slaapkamers. Ik plof op mijn bed neer en omhul me met het warme deken. Ik ben blij dat Niall is bijgetrokken. Ik denk nog even terug aan het gesprek dat we zojuist gevoerd hebben, maar mijn ogen worden dan heel zwaar en ik val in een diepe slaap.
Ik word wakker van het gerinkel van mijn telefoon. Gedesoriënteerd kijk ik om me heen. Het duurt even voordat ik me realiseer waar ik ben. Voordat ik tijd heb om daar over na te denken, bedenk ik me dat ik mijn telefoon moet opnemen. “Lizz belt…” staat er op het scherm. Ik veeg naar rechts over mijn scherm zodat ik het telefoontje kan opnemen. ‘Hallo?’ Dat kwam er slaperiger uit dan ik zou willen. ‘Oh, sorry. Bel ik je wakker? Dat stomme tijdsverschil ook,’ hoor ik mijn beste vriendin door de telefoon. ‘Nee, het is niet erg,’ mompel ik, terwijl ik de slaap uit mijn ogen probeer te wrijven. ‘Joy, ik moet je echt iets vertellen en je gaat het niet leuk vinden,’ zegt ze. Ik hoor een bezorgdheid in haar stem. Meteen zit ik rechtop. Als Lizz zoiets zegt, meent ze het ook echt. ‘Wat is er?’ vraag ik gelijk. ‘Ik was gisterenavond op een feestje. Jesse was er ook. En – eh - …’
‘Lizz, wat?’ vraag ik. ‘Joy, het spijt me zo. Hij – hij heeft gezoend met iemand anders en daarna is hij met haar naar huis gegaan. Ik weet niet wat er verder is gebeurd.’ Mijn handen trillen, mijn hart gaat sneller slaan, mijn maag draait zich om. Ik laat mijn telefoon uit mijn handen vallen en tranen rollen over mijn wangen. Ik had al het gevoel dat er meer afstand tussen ons was, maar ik dacht dat het door de letterlijke afstand kwam. ‘Joy?’ hoor ik uit mijn telefoon komen. Ik pak de telefoon weer op met mijn slappe, trillende handjes. ‘Ja, ik ben er.’
‘Joy, het spijt me zo.’
‘Het is niet jouw schuld. Het is die van hem.’
‘Het spijt me dat je het zo moet horen, maar ik kon dit niet verzwijgen voor je.’
‘Ik snap waarom je het hebt gedaan. Ik zou hetzelfde doen. Ik – eh – ik heb even tijd nodig om na te denken. Mag ik je later terug bellen?’
‘Natuurlijk. Hou je taai. Ik ben er voor je, oké? Altijd.’
‘Dank je wel, Lizz. Je bent de beste. Ik mis je,’ zegt ik, terwijl ik mijn snikken probeer te onderdrukken. ‘Ik mis jou ook. Bel me maar wanneer jou het uitkomt. Ik blijf bereikbaar.’ Met die woorden nemen we afscheid en hang ik op. Ik kan niet geloven dat dit me overkomt. Wanneer je denkt dat het niet erger kan, komt er nog een schepje boven op. Ik dacht dat ik Jesse kon vertrouwen. Ik dacht dat hij wel een half jaartje op me kon wachten. Dat we daarna weer samen verder konden gaan.
Ik staar een tijdje voor me uit. Dan loop ik naar mijn raam en kijk naar buiten. Ik zie Bobby en Maura in de tuin op een bankje zitten. Bobby slaat een arm om haar heen. Samen lezen ze de krant en genieten van een kopje koffie. Dit, dit is het leven wat ik ook in gedachten had voor Jesse en ik. Ik dacht echt dat we samen uit konden worden.


Hallo!
Mijn schooljaar is ook weer begonnen. Ik ben nu een derdejaars student. Mijn vakken zijn gelijk alweer super druk, dus doordeweeks heb ik niet heel veel tijd om te schrijven. Ik wil nog steeds wel blijven uploaden. Daarom heb ik besloten dat ik even ga aankijken hoe ik vind om op zaterdag en zondag te uploaden. Als dat me niet bevalt verander ik de dagen weer naar woensdag en zaterdag.
Ik hoop dat jullie het verhaal blijven lezen en dat jullie dit hoofdstuk ook weer leuk vinden.
Nogmaals bedankt voor alle kudo's die ik van jullie mag ontvangen en die enthousiaste, meedenkende reacties.
Lots of love! <3

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen