Foto bij H.9.

Laatste stuk van het vorige hoofdstuk:
'Ik weet dat er iets aan de hand is. Denk je echt dat ik dat niet al lang door heb? Vertel me nou maar gewoon wat het is.' zegt Evan, haast smekend.
'Wat kan jóú dat nou weer schelen?' snauw ik.
Heel lang zwijgt hij en kijkt mij emotieloos aan.
'Zeg het maar als je de juiste keuze durf te maken.' zegt hij.
Ik wil zeggen dat ik dat doe, want anders zal Ammay in gevaar verkeren, maar ik zwijg, want ik wil hem niet eens de kleinste hint geven.
Hij staat op en loopt weg.
Ik zak een beetje in elkaar en hou een snik binnen.
Nu heb ik de enige persoon op Ammay na die aardig tegen mij deed, ook weggejaagd.
Wat een topvakantie.

Die avond, na het eten, wordt Ammay teruggebracht van haar vriendin Ashley.
De deurbel gaat en ik open hem.
Ze rent glimlachend naar mij toe en knuffelt mij.
Ik knik glimlachend naar Ashley's moeder.
'Dankjewel voor het brengen.' zeg ik, maar de blondine wuift het weg en kijkt mij haast met medelijden in haar donkerbruine ogen aan.
Zou ze iets doorhebben?
Nee, dat kan niet.
'Ze is heel druk', zegt ze met gespeelde spijt in haar ogen,' Iets te veel suiker. Oeps.'
Ik probeer niet opgelucht te zuchten.
Ze heeft niets door.
'Geen punt. Nogmaals bedankt', zeg ik,' tot de volgende keer.'
'Dag!'
Ik sluit de deur en draai mij om naar Ammay.
De glimlach om mijn lippen vervaagt.
Ze huilt.
Paniekerig ga ik op mijn hurken zitten en pak haar handen in de mijne.
'Ammay, lieverd', stopt ik uit, en mijn stem beeft,' Wat is er aan de hand? W-was het niet leuk?'
Ze knikt en haalt haar neus op.
'Jawel, maar', zegt ze met verstiktet stem en pauseerd even,' lijk ik op mama?'
Dat zag ik niet aankomen en ik ben even stil, sta met mijn mond vol tanden.
Ze heeft inderdaad hetzelfde haar, huidskleur en ogen.
Ze hebben zelfs allebei een moedervlekje schuinboven hun oog, zij het op een iets andere plek.
Maar lijken ze op elkaar?
'Natuurlijk niet. Hoe kom je daarbij!?' Verzeker ik haar en druk de zijkant van haar hoofd tegen mijn borstkas, mijn rechterhand op haar achterhoofd en mijn linker over haar rug.
Ze duwt zich los en kijkt mijhaast boos aan, totaal in de knoop met zichzelf.
'Ashley's moeder zei het. En ze heeft toch gelijk?! We hebben dezelfde ogen, hetzelfde haar!' haar onderliep trilt en door de tranen heen kijkt ze mij gefrustreerd aan.
Ik pak haar kleine, slanke handen in die van mij en kijk haar indringend aan.
Ze zou hier helemaal niet zo mee bezig moeten zijn.
'In zekere zin lijk je op haar', zeg ik en ze weigert mij aan te kijken,' Maar niet qua innerlijk.'
Ik prik in haar borstkas en nu vestigt ze haar blik wel in mijn ogen.
'Jullie ogen zijn allebei bruin, ja, maar de jouwe zijn warmer, liefdevol, onschuldig.'
Ze glimlacht voorzichtig en ook ik forceer mijn mondhoeken omhoog.
'Dat bedoel ik', ga ik verder en probeer opgewekt te klinken,' Jullie lippen zijn allebei lichtroze, met een beetje van bruin erin gemixt. Maar jouw glimlach is puurder, echter, vriendelijker. In zekere zin heeft ze ge...'
De motor van een auto onderbreekt mij en ik trek wit weg.
Dat is mama's wagen.
Ammay herkent het geluid ook.
We springen overeind.
'Ga naar de kelder.' zeg ik en ze begint te rennen.
Ik ga achter haar aan.
Ze gaat naar beneden en voordat ik ook wil gaan, hoor ik de voordeur openen.
Nu heb ik geen tijd meer.
Snel maar stil sluit ik de deur en loop snel weg, want als ik in de buurt blijf, weet mijn moeder waar ik ben.
Ik hoop dat ik kan verdwijnen in het behang, maar dan galmt haar stem al door de ruimte.
'Gioa!' roept ze met dikke tong.
Ik draai mij versteend naar haar om.
'Hallo Monique.' probeer ik op normale toon te zeggen, maar ze kijkt mij minachtend aan.
'Ik ben nog steeds je moeder. Niet "Monique.'
Ja, ze is een moeder. schiet er door mij heen. En wat voor een.
'Waar is Ammay?!' gaat ze door en ze spuugt de woorden uit. Zonder op antwoord te wachten spreekt ze verder', Laat maar. Ik zocht alleen jou.'
Ik slik.
'Waarom?' vraag ik en stal achteruit.
'Kom mee. Ik moet een pakketje afleveren en ik vertrouw die gast niet, dus jij moet het doen. Ik rij je er wel naartoe.' zegt ze.
Ik vertrouw het niet.
Absoluut niet.
Maar als ik met haar mee ga, is ze wel uit de buurt van Ammay en is zij dus veilig.
'Oké.' zeg ik en mijn stem beeft.
We lopen naar de voordeur en ik trek mijn schoenen en jas aan.
Waar begin ik aan?
Waar laat zij me aan beginnen?
Ik ga in de passagiersstoel zitten en ze legt een wit pakketje op mijn schoot.
Ze begint weg te rijden en ik kan niet meer terug.
Plots stopt ze de auto.
'O, er zit een scheurtje in.' zegt ze en ik blijf verstijfd zitten.
Ze geeft mij een rol lichtgele tape en met haar nepnagel wijst ze naar een klein scheurtje in het witte papier.
'Dicht dat even, wil je?' zegt ze kortaf en omdat ik voel dat het geen vraag is, knik ik.
Voordat ik een stukje van de plakband-achtige tape erop plak, wordt er iets van de inhoud uit de scheur geduwt omdat mijn elleboog per ongeluk druk zet op een ander deel van het paket.
Mijn hart slaat een slag over.
Lieve god... het is cocaïne.

Reacties (4)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here