Foto bij Hoofdstuk 7

Joyce Anna Collins

Ik word uit mijn gedachten verstoord doordat mijn telefoon trilt. Ik kijk naar het scherm. Daar verschijnt de enige naam die ik nu niet wilde lezen; Jesse.

Jesse: Hey! Is alles goed? Je wilde gisteren bellen?

Hij doet gewoon alsof er niks aan de hand is. Hij was met iemand anders dan ik. Hoe durft hij? Ik begin weer te shaken. Ik weet niet wat ik moet doen. Negeer ik hem? Confronteer ik hem? Dan besluit ik een berichtje terug te typen.

Joyce: Lizz heeft me verteld wat je gisteren hebt gedaan.

Nog geen drie seconden nadat hij het berichtje heeft gelezen, trilt mijn telefoon. Hij belt. Ik druk op het rode telefoontje. Ik wil hem helemaal niet spreken. Mijn telefoon trilt weer. “Jesse belt…” Weer druk ik op het rode telefoontje. Dit gaat nog drie keer zo door. Dan belt hij weer. Ik besluit nu maar op te nemen. Ik ben boos. Ik ben verdrietig. Het laatste wat ik nu wil, is met hem praten, maar ik ontkom er niet aan. Ik neem op. ‘Wat wil je?’ vraag ik. Ik voel te tranen alweer ontstaan in mijn ogen, maar ik probeer te onderdrukken. Ik wil niet dat Jesse me hoort huilen. Ik wil hem niet laten voelen hoe erg hij me hier pijn mee heeft gedaan. ‘Wat heeft Lizz gezegd?’ Hij gaat gelijk over in zaken doen. ‘Ik denk dat je dat wel weet,’ antwoord ik. Hij wil proberen om het om te praten. ‘Lizz weet helemaal niks,’ antwoord hij boos. ‘Ik was gewoon op een feestje en ik heb me gewoon vermaakt.’ Hij probeert er gewoon onderuit te komen. Hij doet alsof er niks aan de hand is. ‘Hou op!’ roep ik uit. ‘Ik weet dat je met iemand gezoend hebt. Ik weet dat je met haar mee naar huis bent gegaan. Doe niet alsof je niks hebt gedaan.’ Ik hou het niet meer. Ik barst in snikken uit. ‘Joy,’ mompelt hij. ‘Je weet niet hoe kut ik me hier voel. Hoe alleen ik ben geweest. Ik vind het helemaal niks dat je helemaal in Ierland zit.’
‘Hoe denk je dat ik me voel?’ roep ik uit. ‘Jij hebt tenminste je vrienden nog. Ik heb hier helemaal niemand. Ik ben toch ook gewoon trouw gebleven.’
‘Joy, alsjeblieft. Geef me nog één kans. Ik beloof je dat ik niks meer zal doen.’ Dit gesprek slaat om. Daarnet was hij nog boos, nu smeekt hij me om nog een kans. ‘Jesse, je hebt mijn vertrouwen gebroken. Je hebt helemaal geen moeite voor me gedaan in de korte tijd dat ik hier ben geweest. Ik ben hier amper een week en jij voelt je al alleen. Je hebt het niet eens geprobeerd!’ Het blijft stil aan de andere kant van de lijn. ‘Jesse…’ de volgende worden blijven in mijn keel hangen. Tranen blijven uit mijn ogen rollen. ‘Ik kan dit niet. Het is voorbij,’ breng ik met moeite uit. Ik hang op. Ik kan niet meer met hem aan de telefoon zijn. Ik wil hem niet spreken, ik wil hem niet zien. Dat tweede gaat lastig. Ik kijk naast me naar het lijstje met een foto van ons. Ik pak het op en gooi het tegen de deur aan. Het glas spat uit elkaar en het lijstje valt met een harde smak op de grond. Ik val op de grond neer en verberg mijn hoofd in mijn handen. Ik ben zo hard aan het huilen, dat ik niet merk dat Niall de kamer binnen komt. Ik merk het pas als ik twee armen om me heen voel. Ik kijk op en zie dat hij naast me op de grond is gaan zitten. Hij houdt me stevig vast en laat niet los. ‘Het komt goed,’ probeert hij me te sussen. Hoe kan hij dat nou zeggen? Hij weet niet eens wat er is gebeurd. ‘Jesse is vreemd gegaan,’ breng ik uit tussen mijn snikken door. Hij blijft me vast houden en wiegt me zachtjes heen en weer. ‘Ik ben hier. Alles komt goed,’ zegt hij.
Na een tijdje ben ik weer een beetje gekalmeerd. ‘Jij hebt afleiding nodig,’ zegt Niall dan. ‘Het is nu niet goed voor je om hier in deze kamer opgesloten te zitten. Je wordt er niet beter van. Het herinnert je alleen maar aan alle nare dingen in je leven. Hoe mooi de kamer ook is.’ Ik knik. Ik weet dat hij gelijk heeft. ‘Ik neem je mee naar Londen. Je mag bij mij wonen. Ik vertrek over twee dagen. Wat zeg je ervan?’ Het klinkt als een mooi aanbod. Misschien helpt het me wel in dit proces van helen. Het enige ding is dat ik Niall pas gisteren heb ontmoet. Kan ik zomaar met hem mee gaan? Kan ik hem wel vertrouwen? Aangezien ik nog geen antwoord heb gegeven, vraagt Niall nog een keer: ‘Dus, ga je mee?’


Wow! Gisteren stond ik op de tweede plaats bij 'Top Creaties Vandaag' met zeven kudo's. Dit betekent echt veel voor me. Jullie zijn awesome.
Ik hoop dat jullie dit hoofdstukje weer leuk vonden.
Zal Joyce mee gaan naar Londen? Wat denken jullie?
Ik wens jullie een fijne zondag toe! <3

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen