Foto bij 057 • Going home




      Avery trok een van de jurkjes aan die de vriendinnen van Tinkerbell voor haar hadden gemaakt. Het was een donkergroen jurkje, dat mooi stond bij haar rode haren. Ze kon zien dat het van blaadjes gemaakt was, maar het was zo subtiel dat het haast niet opviel. Ze wierp nog een korte blik rond het huisje en bedacht zich wanneer ze weer terug zou zijn. Misschien eerder, misschien later dan ze dacht, maar het zou zeker niet lang duren.
      Buiten stond Peter al op haar te wachten, samen met het wolvenjong. Fawn had haar uitgelegd hoe ze het beste voor hem konden zorgen en trainen. Het was immers een wolf en dat was toch anders dan een hond, maar het elfje had er de volste vertrouwen in dat het Avery zou lukken.
      Samen met Peter vloog ze richting Pixie Hollow Tree, waar alle elfjes zich hadden verzameld voor een toespraak van Koningin Clarion. Avery en Peter namen plaats bij Tinkerbell en Terrence, die dicht tegen elkaar op een boomwortel zaten. Lyria kwam aan de andere kant naast Avery zitten en pakte haar hand. Ze had erg veel zin om mee te gaan naar de mensenwereld en nieuwe dingen te ontdekken. Voor haar was dit een groot avontuur.
      De koningin verscheen en er steeg een gejoel op onder de elfjes. Avery klapte mee, totdat de koningin haar handen hief en daarmee de menigte tot stilte maande. 'Dank jullie wel dat jullie hier allemaal aanwezig zijn,' begon ze. 'Vandaag nemen wij afscheid van een paar goede vrienden, Avery en Peter,' ze hield een hand op naar de twee, 'en ook een van ons, Lyria.'
      Geroezemoes steeg op. Er waren blijkbaar veel elfjes die nog niets wisten van Lyria's vertrek, maar de koningin gaf hen de uitleg die ze verlangden. 'Lyria zal onze gasten vergezellen naar het Hoofdland en zal daar bij Avery blijven. Tijdens hun bezoek aan ons zijn beide meisjes er namelijk achtergekomen dat zij met elkaar verbonden zijn. Avery's lach schonk leven aan Lyria en nu zal zij haar Geboortekind vergezellen in haar reis naar volwassenheid.'
      Opnieuw klonk er een daverend applaus, waarin zich verbazend geroep mengde.
      'Wij willen onze gasten laten weten dat zij hier altijd welkom zijn. Jullie zijn een van ons, Peter en Avery, een van de elfjes van Pixie Hollow.' Ze hield haar hand op en een elfje met een paars hoedje en een rood gewaad kwam dichterbij. Op haar handen droeg ze een kussentje met twee medailles. De koningin nodigde Avery en Peter uit te gaan staan en legde bij ieder een medaille om de nek. 'Als blijk van onze eeuwige dankbaarheid, schenk ik jullie deze medailles. Moge jullie reis naar huis goed verlopen.'
      Een orkaan van applaus barstte kost in Pixie Hollow Tree, terwijl Avery haar medaille optilde en kort bekeek. Ze vond het raar dat ze zo geprezen werd. Dat werd ze normaal nooit en nu zelfs voor iets dat ze nooit in haar eentje had kunnen volbrengen. Toch leek iedereen haar hier te bedanken, terwijl zij zelf net zoveel hadden gedaan om Neverland te redden.

      'Ben je er klaar voor?' Avery ging achter Peter staan en omarmde hem. Ze drukte haar wang tegen zijn rug en bleef even zo staan.
      Ze voelde Peter knikken. 'Ik denk het wel.' Hij draaide zich om en nam haar gezicht in beide handen. 'Zoveel heb ik niet nodig,' zei hij glimlachend en drukte een kus op haar voorhoofd.
      Ze nam hem bij de hand en leidde hem naar buiten, waar Tinkerbell en haar vriendinnen klaar stonden om hen naar huis te begeleiden. Alleen Lyria en Tinkerbell zouden meevliegen naar Londen.
      Het blonde elfje kuste Terence gedag en ging bij Peter staan. In haar handen droeg ze een bundeltje. Tinkerbell glimlachte naar Peter en Avery kon zien dat ze hem zou missen. 'Het gaat je goed,' zei ze en strooide het poeder over beide heen. Ze omarmde Peter voor de laatste keer en toen hij te groot werd om vast te houden, liet ze los.
      Nu was Avery weer zichzelf, groot en menselijk, maar voelde het bevreemd nu haar vriendinnen zo klein waren. Ze was er zo aan gewend om klein te zijn dat ze zelfs even moest wennen aan haar gewicht dat haar evenwicht af en toe van zijn stuk bracht. Voorzichtig pakte ze het wolvenjong van de grond en aaide hem over zijn hoofd. 'Ga je mee, kleintje.'
      Fawn verscheen voor haar gezicht en legde haar hand kort op zijn neus. 'Hoe heb je hem genoemd?' vroeg ze.
      Avery glimlachte. 'Aangezien Peter zijn tweede naam niet meer zal kunnen gebruiken in mijn land, heb ik besloten de welp Pan te noemen.'
      Fawn grijnsde breed. 'Een perfecte naam! Heel veel plezier bij de mensen, Pan!' Ze kuste het beestje op zijn neus en ging weer bij haar vriendinnen staan.
      Avery keek kort naar beneden. 'Dank jullie wel voor alles dat jullie hebben gedaan! We komen snel weer een keer langs!'
      Lyria faldderde boven Avery met haar vleugels, waardoor glimmend elvenstof over haar heen viel. Het elfje nam plaats op haar schouder en glimlachte.
      Avery zette af en vloog de de lucht in. Ze zwaaide nog een keer naar beneden en volgde Peter terug naar Londen. Het eiland werd steeds kleiner onder haar voeten en ze zuchtte. Oh, wat zou ze het missen.

      De tocht was lang, maar uiteindelijk veranderde de lucht en zag ze plotseling onder zich Londen verschijnen. Ze zag de Big Bang, wiens grote klok nog net geen middernacht sloeg en ze zag de Londen Eye met zijn prachtige lichten. Haar hart fladderde kort toen ze in de gate kreeg dat ze weer thuis was. Ze pakte Peters hand vast. Kon ze dit gevoel maar met hem delen.
      De straten vlogen onder hun langs en af en toe kierde Lyria enthousiast in Avery's oor bij het zien van een auto of een groot gebouw. Avery vertelde het elfje zo veel als ze kon, om ook haar een idee te geven van de wereld waarin zij vanaf nu zou wonen. 'En dat is mijn school. Het is daar niet zo heel leuk, maar je leert veel.'
      'Zou ik mee kunnen?' vroeg Lyria verwonderd en Avery knikte. 'We vinden wel een manier, maar je mag niet gezien worden.'
      En uiteindelijk bereikten ze het huis, waar het raam nog open stond. Binnen brandde haar nachtlampje. Avery vloog naar binnen en werd direct verwelkomt door het zachte gemiauw van Maggie.
      Ze gaf de pup over aan Peter en stortte op de grond om haar katje gedag te zeggen. 'Ik heb je zo gemist!' Het diertje snuffelde aan haar neus, verward door de onbekende geur, maar drukte uiteindelijk haar kopje tegen Avery's kin.
      Avery liep met Maggie naar Peter toe en ging vlak bij Pan staan. 'Ik heb iemand meegebracht,' zei ze en bracht haar poes dichter naar het welpje toe. 'Dit is Pan. Lief zijn.'
      Maggie snuffelde voorzichtig aan het wolvenjong en schrok op toen ze een tong over haar gezicht kreeg. Avery lachte en zette haar katje op de grond. 'Nou dat komt vast wel goed.' Ze keek Peter aan en glimlachte voorzichtig. 'Hier zijn we dan.' Ze wist niet zo zeer wat ze moest zeggen. Ze had geen idee hoe hij over de omgeving dacht.
      'Het is zo anders nu,' zei hij, 'anders dan de eerste keer dat ik hier kwam.' Hij keek de kamer even rond en schrok toen de twee aanwezige diertjes voor zijn voeten langs renden.
      'Ik begrijp wat je bedoeld, antwoordde Avery. Ze had er zelf nog niet zo naar gekeken, maar nu ze om zich heen keek, voelde de sfeer in de kamer anders. Voor het avontuur in Neverland was dit haar veilige haven, waar ze zichzelf kon zijn, maar ook waar ze alleen was. En nu ze hier met Peter was, voelde het fijner, warmer en net als in Neverland.
      'Dan zal ik je straks maar moeten voorstellen aan mijn ouders denk ik,' zei ze. 'En maak je geen zorgen, je zal ze toch niet zo heel vaak zien. Ze zijn druk met werk.'
      Voorzichtig pakte hij haar hand vast en kneep er een keer zachtjes in. 'Dat is hun verlies, Avery.' Zijn glimlach gaf haar moed, misschien zelfs genoeg om naar beneden te lopen en haar ouders te gaan zien.
      'Avery?'
      Het meisje draaide zich om. In de deuropening stond haar moeder, maar niets aan haar uiterlijk leek op de vrouw waarmee zij haar associeerde als haar ouder. Haar eens in een strakke staart gebonden haren zaten in een pluizige, losse knot en het dure mantelpakje was ingewisseld met een huispak. Ze had dikke wallen onder haar ogen en het leek alsof ze in geen dagen meer fatsoenlijk had gedoucht. Haar ogen waren nat van de tranen toen ze die op haar dochter richtte en ze rende naar Avery toe. 'Oh god zij dank! Je bent thuis en je bent veilig!' Ze drukte Avery zo dicht tegen haar aan dat ze nog moeite had met ademhalen. Avery was verbaasd, nee overdonderd dat haar moeder haar zo gemist had. Ze vroeg zich af of zij de schuld was van haar moeders eigen verwaarlozing. Nooit, nooit had ze gedacht dat zij haar zo zou missen. Tranen prikten in haar ogen en ze drukte zich dichter tegen haar moeder aan. Ze had niet gedacht ooit zo blij te zijn om thuis te zijn.
      Haar moeder pakte haar gezicht vast en keek haar doordringend aan. 'Waar ben je geweest?' Maar toen zag ze Peter en trok Avery verdedigend bij hem weg. Ze omarmde het hoofd van haar dochter, die uit verbazing niks kon uitbrengen en liep zo ver van de jongen vandaan dat ze beide de muur van de kamer raakte.'Jij! Blijf bij mijn dochter vandaan!'
      'Liefje? Wat is al die ophef..-' Ook Averys vader kwam binnen, ongeschoren en in een badjas met konijnenpantoffels en een gebruikte soeplepel in zijn rechterhand. De man keek verbouwereerd de kamer binnen, het bezoek haast ontkennend.
      'Harrold! Dat is hem!' gilde Avery's moeder toen ze zag dat haar man geen aanstalten maakte om te helpen. 'Hij heeft Avery ontvoert!'
      Alsof Avery's vader wakker werd geschut, sprong hij op en ging breed voor zijn familie staan, terwijl hij een vieze soeplepel op Peter richtte. 'Blijf staan! Lilly, bel de politie.'
      'Mam! Pap! Laat me los!' Avery wurmde zich uit haar moeders wurggreep en ging bij Peter staan. Ze sloeg haar armen om zijn rechterarm en keek haar ouders aan. 'Ik was niet ontvoert. Ik ben vrijwillig meegegaan.' Ze keek kort op naar Peter en glimlachte, maar de jongen kon zijn aandacht niet van haar ouders afhouden.
      'Vrijwillig?' bracht haar moeder moeizaam uit. 'Wij hebben stad en land afgezocht. We waren zo bezorgd om je. Je was opeens verdwenen en nu zeg je dat je vrijwillig bent meegegaan? Wie is deze jongen?'
      Avery glimlachte alleen maar en pakte haar moeders hand vast. 'Ga hier maar even voor zitten, mam, want het is een lang verhaal.'





Reacties (9)

  • Slughorn

    Ben benieuwd wat ze geloven (':

    2 jaar geleden
  • BOOKWURM

    I just legit lolled at this. 😂 It's hilarious

    2 jaar geleden
  • Butterflygirl

    That moment when your home alone, and you clearly hear noises in da house...
    (Ik ben serieus it freaks me out)

    2 jaar geleden
    • Laleah

      Misschien is het Peter :')

      2 jaar geleden
  • Butterflygirl

    Ik keek met een glimlach naar Avery terwijl ze haar dieren met elkaar kennis liet maken. Wat was ze toch een lieve schat en wat voelde hij zich gelukkig dat hij haar zijn schat mocht noemen.
    “Hier zijn we dan.” Zei ze tegen hem terwijl ze hem aankeek. Ik keek de kamer even rond en schrok van Pan en Maggie die langs me renden. “Het is zo anders nu, anders dan de eerste keer dat ik hier kwam.” Zei ik maar. En dat was ook zo. Het voelde anders voor mij, nu ik wist dat ik hier welkom was en hier meer tijd zou mogen besteden. Vroeger was ik hier altijd stiekem, om naar haar verhalen te luisteren, waardoor ik haar kamer als een soort heilig gebied was gaan beschouwen. Een ruimte die ik niet mocht betreden en waar ik niet gezien mocht worden. “Ik begrijp wat je bedoeld.” Antwoordde Avery. Eerlijk gezegd betwijfelde ik dat, maar voor haar zou het misschien op een andere manier verandert zijn.
    Ze keek me aan. “Dan zal ik je straks maar moeten voorstellen aan mijn ouders denk ik,” zei ze, “en maak je geen zorgen, je zal ze toch niet zo heel vaak zien. Ze zijn druk met werk.”
    voorzichtig pakte ik haar hand vast en kneep er troostend in. “Dat is hun verlies, Avery.” Ik schonk haar een glimlach, hopend dat zij de golf aan emoties die door me heen schoot niet opmerkte.
    “Avery?”
    Ik schrok, Avery draaide zich snel om. In de deuropening stond haar moeder. Ik had haar pas een keer eerder gezien, toen ze tussen haar werk door even thuis kwam om te eten. Toen zag ze er heel strak en netjes uit, met een strakke staart en een mantelpakje. Op dit moment zag ze er niet uit als een chique volwassene, eerder een beetje slobberig, met wallen onder haar ogen en heel onverzorgd. Ik keek toe terwijl ze naar haar dochter toerende en haar omarmde. Bezorgde vuurde haar moeder een aantal vragen op haar af, tot ze mij zag. Beschermend trok ze Avery achter zich en ik kon niet anders dan vertederd toekijken. Wie had ooit kunnen denken dat de ouders die er nooit voor hun dochter waren zo konden veranderen? “Jij! Blijf bij mijn dochter vandaan!” riep ze me toe.
    “Liefje? Wat is al die ophef…-“ Ook Averys vader kwam binnen, ongeschoren en in een badjas met konijnenpantoffels en een gebruikte soeplepel in zijn rechterhand. De man keek verbouwereerd de kamer rond, het bezoek haast ontkennend.
    “Harrold! Dat is hem!” gilde Avery’s moeder terwijl ze naar mij stond te wijzen. Verbaasd keek ik naar de vrouw, wat Avery’s vader aanleiding gaf om beschermend voor zijn familie te gaan staan en zijn pollepel op mij gericht hield. “Blijf staan! Lilly, bel de politie.” Ik kon niet anders dan glimlachen om dit vertederende schouwspel, maar tegelijkertijd baarde het me zorgen. Zorgen, omdat ik bang was dat haar ouders mij nu al niet accepteerden, maar ik bang was om zonder Avery terug te moeten. Maar vertederd, om de liefde die klaarblijkelijk groot was. Ik kon het niet helpen me af te vragen of Avery en ik later ook zo’n lief gezinnetje zouden vormen.
    “Mam! Pap! Laat me los!” Avery stapte bij haar ouders vandaan en kwam naar mij toegelopen. Ze pakte mijn arm vast en sprak haar ouders toe. “Ik was niet ontvoert, ik ben vrijwillig meegegaan.” Zei ze. Ik keek naar haar ouders en zag de achterdocht die duidelijk in hun ogen te lezen waren. De zorgen begonnen het langzaam over te nemen van het gelukzalige gevoel dat ik gevoeld had toen ik hier aankwam en besefte dat we hier samen zouden blijven.
    “V-Vrijwillig?” Zuchtte haar moeder. “Wij hebben stad en land afgezocht. We waren zo bezorgd om je. Je was opeens verdwenen en nu zeg je dat je vrijwillig bent meegegaan? Wie is deze jongen?” Ik hoorde de beschuldigende toon in haar stem en mijn hart kromp even samen. Oh nee he, daar zou je het krijgen.
    Maar Avery deed alleen een stap naar voren en begeleide haar moeder naar een stoel. “Ga hier maar even voor zitten mam, want het is een lang verhaal.”
    En op dat moment wist ik het weer. Dat was mijnmeisje, zij nam het voor me op, dus het kwam wel goed.

    2 jaar geleden
    • Butterflygirl

      ik hoop dat je het leuk vind! Ik heb er eigenlijk veel te veel tijd aan besteed...oeps

      2 jaar geleden
    • Laleah

      Hahaha ahhhww super leuk! En passende reactie voor toch bijna het laatste hoofdstukje!! ^^ (heart)

      2 jaar geleden
    • Butterflygirl

      Ik weet niet of je het door had, maar ik heb bewust omschrijvingen van reacties een beetje anders gemaakt, omdat ik denk dat iedereen dat anders intrepeteert, zo ook peter:)

      2 jaar geleden
    • Laleah

      Jaa dat merkte ik! Nice one! ^^

      2 jaar geleden
  • Butterflygirl

    Wacht wacht wacht...staat peter naar haar ouders te staren omdat het volwassenen zijn en omdat hij dat ook zal worden als hij bij Avery blijft?🤔 maar dan is er de kans dat hij schrikt en niet meer wil...of juist wel, zo van beter 1 leven met avery dan een lang leven zonder...hmmmm inspiration struck again

    2 jaar geleden
    • Laleah

      Hahaha meer zo van, ze bedreigde hem en hij is nieuwsgierig naar hun volgende actie, maar plankenkoorts is ook een leuke wending hahaha

      2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen