Tell me why everything turned around
Packing up shacking up's all you wanna do
If I could baby I'd give you my world
Open up everything's waiting for you

- Fleetwood Mac

Louis maakte een gek gezicht toen Harry de deur uitging. Hij fronste en vroeg zich af wat Grimshaw van hem zou willen. Hij hoorde Harry de trap afgaan. Hij haalde zijn schouders op en boog zich over zijn kom muesli. De cornflakes waren wat papperig geworden, maar dat kon Louis niets schelen. Niet wanneer hij nog drie reviews moest lezen.

Briljante vertoning van concertmeester Louis Tomlinson... een echte ontdekking... en zijn unieke talent werd de vorige drie jaar niet opgemerkt, terwijl het zo uitgesproken was op de eerste rij van de violensectie van het LSO...


Louis stak zijn neus in de lucht.
"Het werd tijd, wijsneuzen." Hij grijnsde terwijl hij met de krant naar de zetel slofte, ook had hij een kom mee met wat hij 'ontbijt dessert' noemde. Honey Loops gemixt met Tesco Choco Snaps en nog Frosties. De melk was al modderig bruin en de suiker droogde op langs de zijkant.
"Perfect." Hij zuchtte en liet zich neerploffen in Harry's zachte sofa. Hij zette de tv aan en verspreidde zijn reviews op de salontafel zodat hij ze nog eens kon lezen tijdens de reclame.
Louis knabbelde in vreedzame stilte. Zijn volledige lichaam ontspande. Het was niet gewoon de ontspannen spieren of de post-orgasme endorfines, het was iets dat dieper ging tot in zijn botten. Louis was helemaal tevreden over zichzelf en met zijn optreden. Het gevoel was zo onbekend, dat hij het eerst niet kon identificeren.
'Ik ben echt goed, dacht hij en hij glimlachte zo breed dat hij bijna niet meer kon knabbelen. De mensen vinden me echt leuk. Ze vonden het leuk wat ik speelde. Het was echt goed.
De eenvoudige zinnen zorgden bijna voor tranen in zijn ogen. Traag, ademde hij in en probeerde zo zijn hevig kloppend hart te kalmeren. Hierdoor stikte hij bijna in een Honey Loop. Hij klopte een paar keer op zijn borst, zijn ogen stonden wijd door de paniek. Uiteindelijk kwam het ding toch los en schoot het tussen de kussens van Harry's zetel.
"Shit!" Hij snakte naar adem en zette zijn kommetje op de salontafel. "Dat zou zonde geweest zijn..." Hij begon bijna te giechelen bij de gedachte dat de dood verscholen zat in een onschuldige doos Honey Loops, voor hij met zijn hand tussen de kussens begon te voelen naar het half-opgegeten stukje gesuikerde ontbijtgraan. Wat hij uiteindelijk vond, was geen Honey Loop, maar een enveloppe. "Huh. Vreemde plaats om post te bewaren, Hazza." Louis fronste en bekeek het adres op de achterkant van de enveloppe. Het was een té net geschreven adres in de linkerbovenhoek. Het was gescheurd, maar Louis had geen moeite om te lezen waar de brief vandaan kwam. Het Berliner Philharmoniker.
"Oh." Louis stopte snel de enveloppe terug tussen de kussen. Hij stak hem diep weg en ging erop zitten. Natuurlijk zou hij het niet gaan lezen. Dat zou schending van privacy zijn. Waarschijnlijk ook schending van het briefgeheim. Het zou gewoon een misdaad zijn. Louis had er onlangs nog iets over gelezen in The Sun. Als hij nu Harry's brieven zou lezen, zou hij binnen de kortste keren carjackings doen en belastingfraude plegen.
De cartoon ging verder in de achtergrond, maar Louis hoorde het niet. Hij had een vreemd gevoel in zijn buik. Een gevoel dat zich naar boven probeerde te werken en hem bang maakte. Hoe langer hij op het kussen zat, hoe dichter het gevoel kwam.
Het is waarschijnlijk gewoon een sponsorformulier. Overtuigde hij zichzelf. Hij zit daar in het systeem en krijgt zoiets automatisch.
Het was duidelijk, Louis zou stoppen met erover na te denken. Nu.
Maar waarom verstopt hij hem dan in de sofa?
Louis kruiste zijn benen gespannen en staarde naar de televisie. Hij was er zo gewend aan geraakt dat Harry hem alles vertelde. Elk onbenullig klein ding waar hij aan dacht vertelde hij.

Hij heeft bijvoorbeeld vorige week een hele tijd gefilosofeerd over stepperollers, zomaar uit het niets.
"Stepperollers" zei hij op zijn eigen trage weldoordachte manier. "is een symbool voor iets negatiefs, een vreemde soort stilte, weet je.. het is net alsof je een grap vertelt en het de bedoeling is dat mensen lachen, maar dat gebeurt niet." Er was een lange stilte na die zin. Alsof hij mij erin vertrouwde dat ik niet met hem zou lachen, dacht hij. "Het is meer een concept geworden dan een fysisch ding. Jij zegt 'stepperoller' en de mensen denken automatisch 'saai', 'nutteloos'." Harry stopte voor nog een dramatische stilte, zijn gezicht helemaal serieus. "En dat is mijn theorie voor waarom het nog geen trend geworden is in de binnenhuisarchitectuur." Louis is toen in lachen uitgebarsten, hij kon zichzelf niet in de hand houden, ookal waren ze in een chique restaurant. Andere mensen keken hem afkeurend aan.
"Jij," zei hij en probeerde zich te concentreren op het warme gevoel op het midden van zijn borst. "hebt de slechtste theorieën, Harold." Maar de manier waarop hij het gezegd had, was de manier waarop hij wist dat Harry zou weten wat hij bedoelde. Hij wist dat Harry wist dat hij verrukt was met hem. Constant opgewekt.
Hij had die nacht tegen Harry's huid gemompeld: "Mooie, mooie, mijn mooie jongen." Opnieuw en opnieuw. Schuddend door alle sensatie die het met zich mee bracht. En Harry had ook dingen naar hem gefluisterd. Dingen waarvan hij wist dat hij die nog nooit tegen iemand anders had gezegd, dingen die hij voor zichzelf gehouden had, tot nu. Hij had ze bewaard om dan te kunnen zien hoe Louis' ogen ervan oplichtten.

"Wist je dat apen bananen afpellen van onder naar boven?" "Er zou een boysband renaissance moeten zijn." "Wist je dat vleermuizen het grootste aantal homoseksuelen hebben van alle zoogdieren, Louis? Denk je dat dat komt omdat ze ondersteboven slapen?" "Ik denk dat houthakkers het tegengestelde zijn van vampieren.

Al die dingen. Al die nonsense dat geen nonsense was, of toch niet helemaal. Niet wanneer het van Harry kwam. Een altijd durende vloed van die dingen. Maar niet "Ik heb een brief gekregen van de Berliner Philharmoniker vandaag." Nope. Dat was niet belangrijk of opvallend genoeg, blijkbaar. Of, Louis slikte rond een droge brok in zijn keel, Misschien vindt hij het gewoon niet relevant om één of andere reden.
Louis maakte een verontwaardigd geluid en gooide zichzelf bijna van de sofa toen hij in de kussens dook om de brief op te vissen. Hij vond hem en hoorde het papier kreuken. Hij haalde de brief uit de enveloppe en meteen voelde hij zich schuldig.
"Ik ben een verschrikkelijk persoon." fluisterde hij. "Een complete idioot en een verschrikkelijk persoon." Hij vouwde het open met trillende vingers.

Afspeellijst
+ Go your own way - Fleetwood Mac

Oeps!
Ik was dit stukje gisteren vergeten te activeren. Sorry daarvoor.
Vandaag dus twee stukjes.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen