‘Daarom was ik uiteindelijk ook niet mee naar buiten gegaan. Ik moest nog dingen uitpraten met Luke.’
Het beetje daglicht dat nog door de kleine ramen scheen in de gang, is nu vervangen door het flikkerende licht van de kaarsen die aan de muren hangen. Het creëert schaduwen die over Draco’s gezicht dansen. Zijn blik heeft hij in de tijd dat ik mijn verhaal deed, geen een keer van mij afgeslagen. Het maakte me nerveus, net zoals dat het nog steeds doet. Want zal hij me geloven? Hij had het me al lastig gemaakt met alle antwoorden die hij eiste op zijn vragen. Ik heb hem verteld dat Luke het lastig heeft met de break-up en het hierdoor nog wat stroef kan lopen tussen ons, wat zacht uitgedrukt is natuurlijk. Luke zal het me lastig maken, maar voor de andere moet dit lijken alsof hij me gewoon terug probeert te winnen. Niet alsof hij me probeert te breken om mij terug in zijn macht te trekken.
‘Maar het blijft uit.’ Het zou als een vraag klinken, als de jongen die naast mij zit niet Draco was.
Een lach rolt over mijn lippen. ‘Ja, ja. Het blijft uit hoor Malfoy. Je hebt al gezegd dat het zo beter is. Ik zou je natuurlijk nooit tegen spreken.’
Zijn mondhoeken rijzen een stukje omhoog, een glinster schiet door zijn ogen voordat hij me opnieuw doordringend aankijkt. Zijn blik serieus. ‘Je was een ander mens tijdens hem. Je was niet jezelf.’ Zijn ogen boren opnieuw in die van mij. ‘Waarom?’
Ik moet wegkijken van zijn intense blik. Draco is altijd iemand geweest die het van iedereen eist dat ze zichzelf zijn. Geen maskers, geen gedoe. Oprechtheid vindt hij belangrijk, net als trots. Zo kan hij makkelijk bepalen of je hem waardig bent of niet. Nooit had ik moeite om aan dit rijtje te voldoen, want ik was net zo als hij. We leken op elkaar, wat vaak botsingen creëerden, maar er ook voor zorgde dat we elkaar goed begrepen. We waren echt goede vrienden, maar dit veranderde. Ik veranderde en natuurlijk was dat niemand ontgaan, vooral Draco niet. Ik werd waar hij juist een hekel aan had. Ik besteedde zelfs nauwelijks tijd aan hem, of wie dan ook, behalve Luke. Natuurlijk wilt hij antwoorden.
Ik forceer een glimlach op mijn gezicht en kijk Draco terug aan. ‘Liefde laat je dingen doen, voelen, die je normaal niet zou doen. Het verandert je en ik was blijkbaar een wat meer intense patiënt. Het deed me vergeten wie ik echt was.’ De waarheid dat mijn woorden spreken, doet me voor de laatste keer deze avond beseffen in wat voor een relatie ik zat. Een wat meer intense patiënt was nog steeds zacht uitgedrukt. Ik was blind. Liefde maakte mij daadwerkelijk blind. Hoe heb ik twee jaar lang alles kunnen pikken? Hoe heb ik kunnen toelaten dat ik zo veranderde? Verandert in een meisje dat een masker moet dragen, om te verbergen hoe gebroken ze is. Maar niet voor lang meer. Ik ga weer veranderen, maar dan de goeie verandering. Ik zal het meisje worden met het heetste vuur, eentje dat nooit gedoofd kan worden. Niemand zal ooit meer de macht over mij hebben.

Reacties (2)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen