Foto bij 372. Yasmin Evans

Op het moment dat ik weer enig besef had, en ik ging er vanuit dat er toch iets van tijd verstreken was, kon ik meteen beginnen met een beginnende paniekreactie de kop in te drukken. Ik was niet echt bang omdat ik me niet kon herinneren wat er gebeurd was dat ik op de grond lag, en slechts deels omdat ik me in een behoorlijk benarde situatie bevond maar mijn voornaamste reden voor paniek was voor het kleintje dat ik moest beschermen. Zo weerloos als ik op de grond leek te liggen, kon ik mijn kleintje niet beschermen als iemand me nu zou aanvallen. Ik probeerde me te draaien om een manier te vinden om mijn buik veilig te stellen, maar bewegen ging niet helemaal fantastisch. Ik kon een lichte kreun niet onderdrukken toen iemand bedacht de situatie nog beter te maken door op mijn wang te gaan klappen. Geen mannenhand. Niet Severus. Shit. Gelukkig herkende ik vrij snel de -licht gealarmeerde- stem van Minerva Mcgonnagall die mijn naam riep. Ze zat naast me op de grond, half over me heen gebogen. Severus zat aan mijn andere kant als een gespiegelde variant.
Mijn hoofd was nog steeds lichtjes troebel, desondanks het feit dat ik niet het idee had dat ik mijn hoofd gestoten had, -dat zou meer pijn gedaan hebben-, waardoor ik de grote meerderheid van het gesprek niet echt meekreeg. Ik had wel door dat Minerva nogal.. vijandig reageerde op Severus. Ik probeerde haar tegen te houden, al ging dat niet echt goed. Ik kon amper mijn arm opheffen, dus kon ik haar wand ook niet echt wegslaan.
Uiteindelijk moest ik Severus dan maar om hulp vragen. Hij leek nogal voorzichtig te zijn, voorzichtiger dan anders. Mocht je Severus Snape alleen kennen als leerkracht dan kan ik snappen dat zoiets vreemd over kwam, maar ik kende hem als een vrij zachtaardig en voorzichtige man. Maar een man met een reputatie die hij eigenlijk niet eens meer probeerde te weerleggen.
Minerva hield ons strak in de gaten, alsof ze leek te wachten op een teken van mij om aan te vallen of zo. Haar armen waren strak over elkaar geslagen maar haar wand had ze in de aanslag; ik kende die pose. Haar wenkbrauw ging lichtjes de lucht in toen ze merkte dat Severus me in de Headmaster Chair neerzette. Zelf stond hij achter de veel te grote stoel. Wat moet Dumbledore dit leuk gevonden hebben; zijn eigen troon. Hetgeen hij altijd stiekem wou.
Ik was verzonken in gedachten, waardoor ik bijna Minerva's niet al te subtiele knik miste. Severus liep voorzichtig naar de andere kant van het bureau, niet meer achter mij, en legde zijn wand voor zich op de tafel. Mijn oud professor kon haar verbazing niet verbergen, maar maakte geen opmerking.
"Severus staat aan onze kant." vertelde ik haar, helemaal op haar gericht, en hoewel ik me wel bewust was van waar Sev stond, schonk ik hem voor het moment geen aandacht. Minerva snoof en leek haar mond open te willen doen. Ik wou er geen gewoonte van maken, maar ik hield mijn hand op om mijn transfigurations professor het zwijgen op te leggen.
"Severus heeft altijd aan onze kant gestaan. Alles wat hij ... sinds de eerste wizarding war gedaan heeft, is in opdracht van Dumbledore geweest." herhaalde ik mijn eerdere statement. Haar ogen dwaalden tussen Sev en ik, duidelijk met wantrouwen in haar hoofd.
"Mijn opdracht voor de orde om Severus in te palmen heeft me nooit enige moeite gekost, Minerva, want Severus en ik..." ik wist niet helemaal hoe mijn zin af te maken. Dat leek haar nog meer te shockeren, desondanks de eerdere mededeling dat Severus en ik samen een kind verwachtten.
"Jullie twee..." ze keek van mijn grijns naar Severus' blozende gezicht. Severus blozend. Ik durfde er mijn halve fortuin op verwedden dat Minerva zoiets nooit eerder had gezien, zelf niet toen Severus hier rondliep als een leerling. Ze leek even niets uit te brengen.
"Dat dus." mompelde Severus van zijn deel van de kamer. Ik grinnikte om zijn verschrikkelijk gegeneerde toon. Minerva leek volledig uit het lood geslagen.
"En hoelang.... " ze knikte maar wat in onze richting. ik keek haar vragend aan. Hoelang wat?
"De baby, sinds een maand of 3.. misschien 4. Yasmin en ik..." Severus richtte zijn aandacht even op mij. "van vrijwel het begin van het schooljaar, neem ik aan." gaf hij toe, met een poging om weer kort en zakelijk te klinken. Poging tot, hij klonk nog altijd heel erg vertederd.
Minerva knikte kort, bleef knikken en richtte daarna een strenge blik op mij.
"Je kan me veel proberen te vertellen, maar er zijn meerdere dingen die we niet zomaar over het hoofd kunnen zien." Heel even vloog een beschuldigende blik richting Severus, maar ze leek vooral van mij de antwoorden te verwachten.
"Dumbledore, Harry...." hintte Minerva terwijl ik stil bleef in de hoop mijn antwoorden zelf op een rijtje te zetten voor ik te incoherent klonk.
"Alles was in opdracht van Dumbledore en zijn grootse plannen." sneerde Severus er tussendoor. Minerva leek aanstoot te nemen aan zijn toon.
"Dumbledore had een of ander groots plan om Riddle aan te pakken; Severus moest ... gehoorzamen om Riddle's vertrouwen te winnen." probeerde ik uit te leggen. Minerva leek niet te weten wat te moeten zeggen.
"Dumbledore was al stervende. Ik heb het zoveel mogelijk proberen te rekken maar sommige magie kan niet ongedaan gemaakt worden. Dumbledore leed onder een Dark Curse: hij ging snel achteruit. Hij wou op zijn minst gebruik maken van zijn dood om ons een voorsprong te geven." Severus probeerde de sitatie uit te leggen zonder Minerva teveel van de details uit te leggen. Het was duidelijk dat ze dat ook wel door had maar liet het zijn voor wat het is.
"Ik had op zijn minst gehoopt dat een van jullie twee me genoeg vertrouwde om me op zijn minst een deel hiervan uit te leggen." zei ze met een scherpe blik op mij.
"Yasmin en ik hadden geheimhoudingsplicht opgelegd gekregen van Dumbledore. Als teveel mensen er van wisten zouden de reacties verkeerd zijn geweest, dan zou het opgevallen hebben." sprong Severus voor me in de bres.
Het bleef een hele tijd stil, tot Minerva uiteindelijk met een diepe zucht knikte. "Okay dan maar. Ik geef hem het voordeel van de twijfel, maar één stap buiten de lijnen en ik beschouw je als een deatheater die een groot gevaar vormt voor de hele omgeving en ik zal er naar handelen." bracht ze uit. Het was een zwaar dreigement, maar Severus knikte alleen maar. Blijkbaar had hij dat er voor over. Het maakte me alleen maar bezorgder over wat er ons te wachten stond.
"Maar nu moet Yasmin weg hier, en snel. Ik weet niet wanneer de Carrows terugkomen of wanneer ik bezoek krijg van anderen." bracht Severus ons terug naar de orde van zaken. Ik knikte bedroeft. Minerva knikte, half opgelucht dat ze me zonder veel problemen buiten zou krijgen.
Ik liep nog even naar Severus toe, sloeg mijn armen om hem en probeerde in zijn armen te kruipen. Hij kuste me voorzichtig op mijn hoofd en kuchte even toen hij ervan uit ging dat het tijd was voor ons om te vertrekken. Ik gaf hem nog snel een kusje op zijn neus dat me een meer dan vreemde blik van Minerva en een heel erg blozende Severus opleverde. Ik knipoogde even naar Sev en maakte een portkey om me hier weg te halen.


als dit deeltje wat vreemd leest, is het omdat ik dit stuk een beetje vergeten was en wat later er weer tussen moest zien te schrijven... ^^

Reacties (2)

  • Shibui

    SO cuteeee!!!!

    En er is toch niks met de baby gebeurt?:|:(:O

    3 jaar geleden
  • Vanamo

    Aw so cute.....:DSeverus en Minerva zouden echt betere vrienden moeten worden.... i think it's cute hoe beschermend ze allebei zijn tegen over haar:)

    XXXXX

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen