Foto bij 005. Yasmin Evans

Heden

Merlin, ik had slecht geslapen. Ik woonde het hele jaar door op Beauxbattons, in zoverre dat ik er niet eens meer gewoon raakte om in mijn eigen bed te slapen. Mijn appartement had meer geheimen voor me dan gelijk welke school waar ik ooit lesgegeven had. Wel, ik had nooit les gegeven op Hogwarts, maar daar had ik wel gestudeerd. Toegegeven, mijn Durmstrang-avontuur was aan de korte kant. (Gelukkig maar) Na twee jaar was ik daar vertrokken om in Beauxbattons les te geven. Daar gaf ik nu al bijna negen jaar les... nadat ik een paar maanden had rondgezworven, gestudeerd en .. niets doen. Ik zuchtte en sloeg de dekens van me af. Ik zou er ooit aan moeten wennen; geschiedenis is iets dat niet te veranderen valt.
Toen ik mijn woonkamer binnenkwam, wierp ik even een blik op mijn reusachtige klok aan de muur; 7 uur 's morgens. Het was nog maar de eerste week van de vakantie, ik was nog niet gewoon dat ik mocht uitslapen zonder dat een van de leerlingen, een huiself of -een stuk schrikwekkender- Madame Maxime me wakker kwam maken.
Ik passeerde langs het kastje dat in 12 jaar nog niets veranderd was. De Witches en Wizards in de foto's zwaaiden enthousiast nu ze wat aandacht kregen. Dat gebeurde niet veel. Het waren vooral oude foto’s. Lily en James, bijvoorbeeld, een paar dagen voor hun huwelijk. Mijn zusje was een prachtige bruid, een fantastische echtgenote en een nog veel betere moeder. En dan had je de rebelse James Potter. Tjah, wat kon ik over hem zeggen? Ik had me heel lang aan hem geïrriteerd, maar minder lang dan Lily; James en ik waren al eerder "vriendelijker" tegen elkaar, dankzij zijn beste vriend. Ik streek met mijn hand over het fotokader van mijn verloofde. Wel, ex-verloofde, ik moest mezelf nog steeds verbeteren. Sirius Black zal al 12 jaar in Azkaban. Alsof Sirius hen ooit zou durven verraden. Hij was echt geen Death Eater. En Harry dan. Je had Sirius moeten zien, ik denk niet dat ik ooit zo'n trotse Godfather gezien. Hij was gek op Harry... op kinderen in het algemeen.
Zuchtend zette ik fotokaders iets rechter. Ik koesterde eigenlijk geen hoop meer dat mijn verzoek voor een bezoek aan Sirius in Azkaban ooit zou ingewilligd worden. Ik had het idee dat Fudge er voor iets tussen zat. Misschien was het beter zo. Misschien wou ik niet zien hoe Sirius gek geworden was door de Dementors, hij herkende me vast niet meer, en het zou mij ook niet goed doen met al die Dementors.
Ik schrok meer dan een beetje toen de deurbel afging -en daarmee mijn ontbijtje naast de pan deed belanden. Die bel ging nooit; er maar 4 mensen waren die wisten waar mijn appartement was: Ikzelf, Sirius Black -als Secretkeeper-, Dumbledore en Remus Lupin. Blijkbaar had hij hen nog net op tijd kunnen zeggen waar ik was. Het kon alleen maar Lupin of Dumbeldore zijn, en eerlijk gezegd had ik geen zin om gelijk wie van hen te zien op dit moment. Hoewel, toch liever Remus dan Dumbledore.

Let me know what you think? Als je opmerkingen of vragen hebt zijn ook die meer dan welkom ^^

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen