||Nymphadora ELoise ULey.

De heerlijke geuren van gebakken aardappeltjes met worteltjes en een dikke speklap vulde mijn neusgaten. Mijn buik reageerde er gelijk op met commentaar om te gaan grommen en rommelen. Leah keek met een nors, chagrijnig gezicht, ze had haar armen over elkaar heen geslagen.
"Het valt vast wel mee, Leah" was de warme tinkelende moederlijke stem van mijn tante Sue.
Ze haalde haar roestbruin getinte hand door de wat korte haren van Leah. Een grauwend geluid verliet haar keel, in de zelfde snelheid dat Sue haar hand door de haren van haar dochter haalde, sloeg Leah die ruw, hard weg. Ze drukte zich recht en stormde via de keukendeur het huis uit, naar het bos.
Verbaasd keek ik met een opgetrokken wenkbrauw en een vragend gezicht mijn tante aan.
"Leah voelt zich vandaag niet zo lekker" verklaarde ze, alarmbellen diep in mijn lichaam voelde ik beginnen rinkelen. Ze rinkelde wanneer er een leugen vertelt werd. Tante Sue schepte twee grote bakken vol en zette het op het aanrecht. Daarna schepte ze mijn bord vol en als laatste het hare.
Ik mompelde een 'eet smakelijk' en begon daarna gretig aan mijn warme maaltijd. Sue keek lichtjes verontrustend, bezorgd.
Maar zodra ze doorkreeg dat ik haar zat aan te staren begon ze moederlijk te glimlachen.
Ze zat er duidelijk mee dat Leah zich zo rot en naar naar haar toe uitte.
Misschien was het opnieuw niet de avond om over mijn conditie te praten. Uitleg te geven, te vertellen wat er precies loos was met mij. Ik was allang blij dat ik wat meer vrijheid gekregen had, dat mijn tante me wilde vertrouwen. En mij dus die kans bood, het te bewijzen.

Na het avondeten hielp ik mijn tante met de afwas. Het was stil alleen de handelingen van het afwaswater en het afdrogen was te horen. Een zucht ontglipte mijn lippen, zette het afgedroogde servies in de kast en in de la.
"Dankjewel, Nymphadora, maar je had echt niet hoeven helpen" glimlachte mijn tante, ze fronste kort haar wenkbrauw op "wil je een warme kop thee" vroeg ze even later. Ik grinnikte kort, begon te knikken op haar vraag en legde de theedoek over de kachel. Op het moment dat ik de keuken uit stapte, vulde het geluid van het borrelende water, uit de waterkoker mijn gehoor.
Sue zette de televisie aan en zapte bepaalde kanalen zo vlot mogelijk weg. Op een of ander nieuwszender liet ze hem staan.
"Het dodenaantal loopt nog altijd op, de vermissingen blijven volgen. Ga niet zonder dat het echt moet na de avondklok de deur uit" weergalmde er een stem op de spreekbuis. De vrouw van het nieuws keek erg verontrustend, tante Sue keek bezorgd, en zapte zo vlot ze kon het nieuws af. Op een andere zender, waar een of andere film gedraaid werd liet ze hem staan.
"Zijn er problemen in de stad" vroeg ik niet begrijpen, ze had het nieuws namelijk weggezapt op het moment dat het juist spannend werd.
Mijn tante keek op van de buis, "al een tijdje, vast en zeker gangsters" glimlachte ze, bedenkelijk. Opnieuw voelde ik de alarmbellen rinkelen diep in mijn lichaam.
De volgende leugen had ze uitgesproken, twee leugens op één en de zelfde avond. "Maak je geen zorgden, ze komen niet in z'n afgelegen reservaat" sprak mijn tante zachtjes verder. Ze vestigde haar ogen weer op de televisie en begon de film te volgen.
Echt een gesprek met mijn tante was niet aan te knopen.
Ze was echt vriendelijk, aardig en deed me doen denken aan een echte moeder. Ze was vooral met bepaalde verwoordingen erg mysterieus, zo begon ze te fluisteren of kapte ze ineens een gesprek af wanneer ik binnen kwam zetten. Alsof er dan niets aan de hand was, ging ze verder met haar handelingen. Een zucht ontglipte opnieuw over mijn lippen.
"Drink je thee maar uit, Seth komt zo thuis en dan is de badkamer bezet" sprak mijn tante blikkend naar de klok aan de wand.
Ik wist waar ze op doelde: Bedtijd, kinderbedtijd.
"Ja tante Sue" mompelde ik, met een diepe pruillip.
Ik begon mij te vervelen, Leah en Seth leken zich niet zoveel van mij aan te trekken. Ze hadden het maar druk en als ik dan vroeg of ik ze kon helpen met hen verplichte taken, begonnen ze te lachen. Schudde ze beide hen hoofd en mompelde dan iets van 'ga maar met leeftijdsgenootjes spelen, werken dat is niets voor z'n klein meisje' en liepen dan weg.
Het stak, geloof me maar, ik zat vast in een kinderlichaam.

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here