||Nymphadora ELoise ULey.

Genietend van het waterige zonnetje had ik mij voor de beek gezet. Mijn voeten bungelde in het frisse heldere blauwe water. De wind liet mijn goudblonde lange golvende haren dansen. In de stroming van het water, leek het water door één snelle beweging verstoord te worden. De stroming met mijn ogen volgend, zag ik in de hoek van de beek bij de waterval een schaduw.
Verscholen tussen wat hoge puntige scherpe rotsen.
Langzaam, geruisloos, stil trok ik mijn voeten uit het heldere frisse blauwe water, kroop over het gras richting de puntige hoge rotsen waar ik de schaduw zag bewegen. Het probeerde zich te verschuilen. Eerst dat ik dat het mijn neef Seth of mijn nicht Leah zou zijn. Maar in plaats mijn neef of nicht aan te treffen, trof ik een meisje, aan.
Vuurtoren rood gekleurd golvend lang haar, gifgroene haast zeegroen gekleurde ogen met lange gekrulde rode wimpers en wenkbrauwen. Als ik verder keek naar het gestalte van het meisje in het water, leek ze een grote vin te hebben.
Een meermaid, ik had een zeemeermin gevonden!!
Voorzichtig liet ik mijn benen bungelen in het heldere frisse blauwe water, liet langzaam mijn lichaam in het water zakken. Een trilling van verplaats water, liet de meermaid schrikken. Plots was de roodharige zeemeermin verdwenen, alsof ze nooit geweest was.
Teleurgesteld liet ik mij tegen de rotsen zakken, nu had ik de kans iets tof's mee te maken en verknalde ik het.
Kon ik met iemand contact maken, misschien wel een vriend, liet ik de persoon schrikken.
"Ik wilde je niet bang maken" piepte ik fluisterend, een trillerige zucht verliet mijn mond.
Keek rond mij of ik ergens nog maar een glimp kon opmaken van de zeemeermin, maar ik had het mis. Ze was verdwenen als sneeuw voor de zon.

Onder mij voelde ik het water verplaatsen, een paar golven voelde ik tegen mij aanslaan. Op een paar centimeter van mij vandaan kwam het roodharige meisje langzaam met haar hoofd boven water.
Ze keek mij onderzoekend, achterdochtig, geschrokken aan. Verplaatste zich, hield haar hoofd wat schuin en liet haar ogen afdwalen naar het heldere frisse blauwe water.
"Het is erg ongewoon, menselijk. We mogen ons niet tonen aan de sterfelijke menselijke, vader zegt ze zijn wreed en cruël, verboden" weerklonk de muzikale warme melodieuze heldere stem.
Ik knikte met rood aangelopen kaken, kon het gewoon haast niet geloven wat ik zag.
Maar zien was geloven, dus ik kon niet anders dan het te geloven!!
Voor mij op enkele centimeters van mij vandaan hing de meermin in het water.
"Het spijt me, dat u nu toch een sterfelijke menselijke bent tegen gekomen" fluisterde ik verlegen, licht fronsend met mijn wenkbrauwen.
"Ondanks uw vader het u verbied" fluisterde ik nog zachter.
Maar de meermin leek het gehoord te hebben. Ze keek mij glimlachend aan, "kan het niet helpen, ben zo nieuwsgierig naar de mens" sprak ze met haar muzikale warme melodieuze heldere stem. Ze zwom sierlijk een rondje door de beek en dook weer naar boven op z'n drie centimeter van mijn neus vandaan. Ik kon haar tale tegen mijn voet voelen zwiepen.
"Ik ben Ariël", lachte ze een rondje rond mij zwemmend.
Voor mij neus hield ze halt na de zoveelste ronde, "Nymphadora" glimlachte ik, grinnikend.
"Aangenaam kennis met u te maken, Ariël" lachte ik verder.

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen