"Cerice Ivarsen, wat deed jij gisteravond bij Carlissa en Regyt van Astra?" Een woeste Antor stond voor haar toen ze zich had neergezet op de stoel.
      "Niets, heer Antor. Ik wilde weten hoe de bestorming van het Astraanse paleis was verlopen om het te kunnen vergelijken met die in Emperya. Misschien kunt u dat soort informatie gebruiken om de strategie te verbeteren." Cerice sprak luid en zelfverzekerd.
      "En welk bewijs heb jij om mij te overtuigen dat jij werkelijk daar bent geweest om informatie voor een nieuwe strategie te verzamelen?" vroeg Antor.
      "Ik heb geen bewijs, u zult mij op mijn woord moeten geloven. Is de eed die ik heb gezworen niet genoeg om te geloven dat ik het heb gedaan om u te helpen?" vroeg Cerice als antwoord op Antors vraag.
      "Waarom zou ik mijn eigen mensen moeten vertrouwen als we op het punt staan aangevallen te worden door rebellen en vijandelijke legers?" brulde Antor.
      "Omdat wij trouw hebben gezworen aan u, de rebellen hebben dit niet gedaan. Waarom zouden wij een eed waar ons leven vanaf hangt verbreken in ons eigen voordeel? Dat zou een slechte keuze zijn en ik denk dat iedere commandant en soldaat in deze zaal dit kan beamen, toch?" Er volgde een halfslachtige instemming van de meeste mannen.
      "Dan wil ik eerst weten wat je te weten bent gekomen voordat ik kies om je vrij te laten."
      "Carlissa en Regyt wilden beide niet spreken over de bestorming, omdat het te pijnlijk was voor ze. Ik heb uiteindelijk Carlissa aan de praat gekregen en zij heeft mij verteld dat het paleis 's nachts pas werd bestormd, een paar uur na de aanval op de rest van Astra. Zij hadden al een paar uur af zitten wachten op de aanval van het paleis en hadden de soldaten al op de hoogte gesteld." Cerice probeerde zich te herinneren wat ze had gelezen in de Emperyaanse bladen toen ze daar was gearriveerd. "Desondanks waren ze niet voorbereid op de kracht van het Sylicaanse leger. Het Emperyaanse paleis werd echter tegelijk met de stad aangevallen, waardoor veel stadswachten al bezig waren en zich niet konden storten op het verdedigen van het paleis. Dit is al een heel stuk beter, maar veel soldaten konden toch terugvechten, vanwege het tijdstip. Als je beide dingen combineert - een nachtelijke aanval en de stad en het paleis tegelijk aanvallen - is de overname van een kasteel een stuk gemakkelijker."
      "Daar heb je een goed punt," begon een van de commandanten. "Het is vrij goed bekend dat nachtelijke aanvallen het best werken vanwege het verrassingselement. Het beste zou zijn dat we de volgende keer inderdaad het koninklijk paleis 's nachts aanvallen."
      "Preferabel zonder de rest van de stad al aan te vallen voordat we het paleis zijn binnengedrongen," voegde Cerice toe. "Als je het kasteel infiltreert en de juiste posities al inneemt voordat je de aanval start, kan je daarna de aanval op de stad beginnen, waardoor veel stadswachten daar zullen gaan vechten, misschien ook wel een aantal paleiswachten. Dat is het perfecte moment om de aanval vanaf binnen te starten. Het kost een heleboel voorbereiding en zal langer duren dan een bestorming, maar het is wel effectiever."
      "Heer Antor, ik denk dat we deze jongedame vrij moeten laten. Ze heeft haar best gedaan en heeft waardevolle informatie en strategieën in haar hoofd zitten."
      "Ik, heer Antor van Sylican, zal Cerice Ivarsen vrijspreken. De vergadering is hierbij afgelopen." Antor draaide zich om en liep de zaal uit, gevolgd door een aantal paleiswachten. Cerice stond op van de stoel en verliet ook de zaal zodat ze zich klaar kon gaan maken voor haar plichten.
      "Cerice, wacht even!" De commandant die net sprak snelde naar haar toe en duwde haar tegen de muur. "Ik denk dat jij heel waardevol bent voor onze groep strategen. Wat zou je vinden van een extraatje als strateeg?"
      "Het is nooit echt mijn roeping geweest." Ze zag hoe de man zijn ogen over haar lichaam liet glijden en even stopte bij haar borsten die maar al te goed uitkwamen in het strakke shirt dat ze aan had getrokken voor de nachtrust.
      "Kom vanavond naar mijn vertrek, het is in gang drie op de tweede verdieping. Kamer vijftien. We zullen dan bespreken wat voor mooie dingen je uit de tijd als strateeg kunt halen." Hij likte kort aan zijn lippen en liep toen door. Rillingen trokken door Cerice' ruggengraat voordat ze ook verder liep.

Die avond stond ze voor de spiegel te wachten tot haar dienstmeisjes klaar waren. Astoria had gezegd dat ze moest gaan en zich netjes moest kleden. Zo hadden ze haar opnieuw in een jurk gehesen. Het was weer een lange jurk. De zwarte kleur paste bij haar zwarte haren en de geborduurde rode krullen op het korsetachtige bovenlijfje gingen perfect samen met haar rode ogen. Het bovenkantje was strapless en was aan de achterkant vast geregen met een bordeauxrood lint.
      "Waarom precies moest ik een jurk aan om te praten met een commandant om strateeg te worden?" zuchtte Cerice terwijl Astoria de split in de onderkant van de jurk perfectioneerde.
      "Hoe beter je eruit ziet, hoe meer kans je hebt dat een man naar je luistert. Het is niet dat je er per se ongelooflijk vrouwelijk uit hoeft te zien, maar het accentueren van je schoonheid kan nooit kwaad," glimlachte Astoria. Ze smeerde nog wat extra donkerrode lippenstift op Cerice' lippen en knikte toen.
      "Bedankt, Astoria," glimlachte Cerice. Ze kon niet ontkennen dat ze er door Astoria geweldig uit zag. Ze liep voorzichtig op de wat hoge hakken richting de deur en bedankte Astoria nogmaals voordat ze zich naar de kamer van de commandant begaf. Ze hoorde in de gangen wat geroezemoes over haar uiterlijk, maar er werd niks gemeens gezegd deze keer.
      De deur van de commandant stond op een kiertje, maar toch klopte Cerice aan.
      "Binnen," gebood hij en ze stapte binnen. De man keek haar verbaasd aan toen hij haar zag.
      "Mijn dienstmeid vond dat ik er formeel uit moest zien voor dit gesprek en heeft mij dit aangetrokken. Als u het niet mooi vindt, of afleidend, mag u dit gerust zeggen," zei ze resoluut voordat ze tegenover hem plaatsnam aan tafel.
      "Zeker niet. Je ziet er geweldig uit, Cerice," complimenteerde hij haar. Hij schonk een glas likeur in voor haar en schoof het naar haar toe.
      "U wilde dus praten over strategie?" vroeg zij. Ze nam het glas in de hand en nam een klein slokje.
      "Ik wilde gewoon gezellig praten om heel eerlijk te zijn. Het zou me een eer zijn als je je bij de strategen aan zou sluiten, maar dat is niet de hoofdzaak van dit gesprek. Cerice, je lijkt me een geweldige vrouw en ik wil je graag beter leren kennen voordat ik je mijn voorstel doe."
      "Toch zou ik graag willen weten waarvoor ik hierheen ben gevraagd," antwoordde Cerice poeslief.
      "Vanaf de eerste keer dat ik je zag vroeg ik me af waarom heer Antor je niet als zijn koning had gevraagd, maar als zijn lijfwacht. Dit is mij nog steeds niet duidelijk, maar het is wel beter voor mij. Ik heb sindsdien altijd op jou gelet. Je manier van praten, hoe je alles doet, het is allemaal zo gracieus, maar ook zo zelfverzekerd. Je weet precies wat je doet en je kan alles met uiterste elegantie uitvoeren. Ik zou graag willen dat je mijn minnares en vrouw word." De man keek haar met lust in zijn ogen aan. Voordat Cerice het wist lag ze op het bed en zat de man bovenop haar. Zijn handen streelden haar borstbeen en gezicht.
      "Ik denk niet dat dit mijn roeping is," stamelde ze. "Mijn lichaam is niet voor dit soort dingen voorbestemd, commandant."
      "Wees nou niet zo preuts, Cerice. Iedere soldaat vraagt zich af of je nog maagd bent en wie jou zal ontmaagden indien dit het geval is," antwoordde hij pervers. Met een grote kracht duwde Cerice hem van zich af. Ze schopte de hakken uit en rende terug naar haar vertrek. Wat was er toch mis met mannen?
      Astoria was nog bezig met het opruimen van de spullen die ze had gebruikt om Cerice op te maken, maar liet alles wat ze vast had vallen toen Cerice binnen kwam denderen.
      "Waarom bent u al terug?" vroeg ze ontdaan.
      "De commandant had andere intenties dan hij had aangegeven," antwoordde Cerice. "Ik zou graag een warme douche nemen."
      "Ik zal direct weggaan."
      "Blijf, Astoria. Alsjeblieft. Ik heb behoefte aan intelligent gezelschap," glimlachte Cerice terwijl ze probeerde de jurk uit te doen. Astoria knikte en begon het lint los te maken. De rest van de avond bleef Astoria in Cerice' vertrek rondhangen. Er werd gelachen, gedronken en er werden meerdere verhalen gedeeld. Het was alsof Cerice de vriendin had gevonden die ze nooit had gehad.

Reacties (2)

  • Butterflygirl

    Ik wou dat ik me zo goed ergens uit kon lullen zeg. Respect. En ik had die vent een trap in z'n noten gegeven trouwens

    3 jaar geleden
  • katl1

    Daar heeft ze zich goed uit weten praten!
    SNEL VERDER PLEASE

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen