De volgende dag was een saai dagje voor Cerice. Ze vervulde haar taken en plofte die avond uitgeput op bed. De afgelopen paar dagen waren slopend geweest en de gedachtes over de opstand bleven ronddolen. Iedere keer weer twijfelde ze of het goed zou komen en of het wel effect zou hebben, zeker nu de bar waarin alles werd geregeld niet meer bestond en samenkomst onmogelijk was geworden.
      "Cerice, heer Antor vraagt of u naar zijn kamer kan komen," mompelde Astoria terwijl ze haar jurkje tegen zich aan gedrukt hield.
      "Wat heeft die zatlap nu weer?" zuchtte Cerice.
      "Dat weet ik niet, maar hij is goed dronken en heeft meerdere dienstmeisjes in bed liggen."
      "Blijf maar hier, ik zal eens gaan kijken wat hij van me wil." Met veel tegenzin stond Cerice op van haar bed en begaf zich naar de kamer van Antor. Deze stond wagenwijd open en ze kon direct zien waarom. Zijn hele bed lag vol met naakte dames die hij hoogstwaarschijnlijk van de gang riep en hen beval uit te kleden.
      "Cerice, je bent toch gekomen. Ik dacht dat je misschien ook wel een pleziertje wilde met deze meisjes erbij. Ik heb je nog nooit echt naar mijn soldaten zien kijken op een manier waarop een verliefd meisje kijkt, dus misschien wil je je kans bij de dames testen?" grijnsde Antor en Cerice rolde met haar ogen.
      "Ik ga deze aanbieding afslaan, heer Antor. Ik ben niet geïnteresseerd in seksuele activiteiten. Niet met een man, niet met een vrouw. Ik ben daarbij ook niet op zoek naar een partner en ik kan u verzekeren dat ik mannen interessanter vind dan vrouwen. Ik focus liever op de belangrijke zaken, zoals mijn plichten, dan op relaties. Dat uw soldaten dit liever doen betekent niet dat uw lijfwacht dit ook doet," antwoordde Cerice voordat ze zich omdraaide en vertrok.
      De gangen vielen in herhaling, maar het hield Cerice niet tegen om terug naar de cellen te lopen en met Carlissa te spreken. Ze had behoefte aan een intelligent gesprek, ongeacht de beledigingen die zouden worden uitgesproken.
      "Kijk eens wie we daar hebben. Heer Antors beschermengeltje en sletje. Hoe is het in de wereld van het daglicht?" beet Carlissa Cerice toe.
      "Alles gaat zo z'n gangetje, maak je niet druk. Je mist niks terwijl je hier in dit krot zit als een of andere rat," glimlachte Cerice terwijl ze ging zitten voor de tralies. "Ik wil graag iets met je bespreken."
      "Dat zal vast, maar dat boeit mij echt helemaal niks," gromde Carlissa.
      "Het gaat over een opstand." Direct kreeg Cerice de aandacht van de gevangen prinses.
      "Vertel verder. Regyt, luister eens mee," commandeerde ze haar broertje. In de cel naast die van Carlissa hoorde Cerice wat gestommel en zag ze niet veel later handen op de stangen liggen en rode ogen achter het traliewerk.
      "Ik heb de afgelopen tijd met een paar lokale mannen gesproken. Zij zijn ook niet te spreken over de manier waarop Antor het land regeert en willen graag iets daartegen doen. We hebben samen een plan bedacht, maar het zal wat uitgesteld worden. De bar waar we samenkwamen is in vlammen opgegaan, dus is het lastiger te overleggen. Echter is Antor aan het instorten. Hij is constant dronken en nodigde mij daarnet zelfs uit om een avontuurtje in bed met hem en zijn dienstmeiden te beleven."
      "Het is toch ook een perverse koning, hè," zuchtte Carlissa. "Hij dwingt de vrouwelijke gevangenen in zo min mogelijk te zitten terwijl de heren wel genoeg kleding krijgen."
      "Het is niet anders, maar daar gaat het nu niet om. Er komt binnenkort een moment dat hij gek wordt. Iedere dag komt er meer nieuws binnen over rebelse activiteiten in zijn overgenomen landen. Het is slechts een kwestie van tijd meer en als hij eenmaal doorgedraaid is is dat het perfecte moment om het paleis te bestormen en hem van de troon te stoten," ging Cerice verder. Ze hoorde Regyt grinniken en kon zijn glimlach zien ondanks het donker.
      "Denk je echt dat Antor zich zo gemakkelijk omver laat slaan? Hij heeft inmiddels vier koningshuizen overgenomen en zal niet stoppen tot hij over heel Ogron heerst."
      "Carlissa, jij ziet niet hoe hij nu is. Hij was inderdaad heel autoritair en heel zelfingenomen eerst. Het was duidelijk dat hij vertrouwen had in zijn eigen macht en dat hij koning van de wereld zou worden. Sinds hij nieuws krijgt over tegenslagen is hij anders. Hij drinkt zijn zorgen weg, hij is amper bezig met werk en commandeert alleen zijn dienstmeisjes nog om naar bed te komen of eten te brengen. Ik heb al zijn taken overgenomen, ik zorg voor de besprekingen met de vertegenwoordigers van alle landen, ik bereid alles voor. Hij is lusteloos en gelooft minder in zichzelf en zijn troepen. Geloof me op mijn woord, ik heb hem zien instorten op het moment van de koninklijke bijeenkomst en daarna is hij bezig geweest met aftakelen," zei Cerice.
      "Je liegt," snauwde Carlissa.
      "Carlissa, ze liegt niet. Ik heb andere soldaten ook horen praten over de toestand van Antor," mompelde Regyt voorzichtig.
      "Regyt, je verbeeldt je dingen. Die soldaten zeggen helemaal niks," beet Carlissa hem toe.
      "Jij ligt vaak te slapen als ze praten. Ze hebben meerdere malen gesproken over de opstand en over hoe blij ze zouden zijn als er eentje ontstaat. Dan zijn ze vrij van Antors afschuwelijke commando's." Regyt klonk serieus genoeg om Carlissa te overtuigen.
      "Ik zal je geloven, maar waarom moeten wij weten van de opstand? Weet Ravyl hier ook van? Of onze ouders?"
      "Nee, ik heb het hen niet verteld, omdat ik bang ben dat zij hun mond voorbij praten of er te vrolijk van worden. Dat kan ons verraden. Jij bent een ongelofelijke trut en je houdt je broertje onder controle, waardoor ik het liever met jullie wilde bespreken. Ik ben van plan Antor dronken te voeren zodat hij echt in zal storten. Daarna zal de opstand beginnen. Er zullen soldaten hierheen komen om de koninklijke gevangenen te bevrijden en naar een veilige plek te brengen. De rest van de aanvallen zullen jullie niet echt meekrijgen, maar Antor zal gevangen genomen worden en de trooneigenaars van alle vier de landen die hij heeft overgenomen zullen beslissen wat er met hem gebeurt. Voor Sylican zal een vertegenwoordiger gekozen worden denk ik, gezien er geen troonopvolger is," legde Cerice uit. Carlissa knikte alleen maar.
      "Ik begrijp het. Ik kan niet wachten om hier weg te komen. Ik neem aan dat er wel fatsoenlijke kleding klaar ligt op de plaats waar we heen worden gebracht?"
      "Dat kan ik wel regelen. Hebben jullie voorkeuren of is een simpel legeruniform genoeg?" glimlachte Cerice.
      "Ik vind alles goed, zolang ik dit vod maar uit kan doen," bromde Carlissa en ze pulkte aan de vieze stof. "Een douche of andere opfrisgelegenheid zou ook aangenaam zijn."
      "Ik kan niks vertellen over de plek, maar ik zal zorgen dat jullie de mogelijkheid krijgen om te douchen en om te kleden. Blijf alsjeblieft rustig de komende dagen en wacht op het signaal van een soldaat. Ze zullen vragen of je graag naar Het Dronken Eendje gaat. Wacht daarna geduldig tot ze de cellen openen en jullie wegbrengen. Het spijt me dat jullie zo weinig kunnen doen, maar het komt allemaal goed. Dat beloof ik." Cerice stond op, knikte kort naar Carlissa en Regyt, en liep rustig terug naar haar vertrek.
      Ze trof Astoria op haar bed aan, knuffelend met een kussen. Cerice glimlachte even en kroop naast Astoria in bed. Ze voelde dat het dienstmeisje wat bewoog.
      "Het spijt me, Cerice. Ik zal bij de andere dienstmeisjes gaan slapen," mompelde ze.
      "Het is goed, blijf maar liggen. Het bed is groot genoeg."
      "Ik wil alleen niet dat ze verkeerde dingen gaan denken. Ik ben namelijk verliefd op een jongen die het leger in moest. Ik heb hem sinds ik dienstmeisje van Antor werd niet meer gezien," verzuchtte Astoria.
      "Ze zullen niks vreemds gaan denken en anders help ik die roddels graag de wereld uit. Ik weet zeker dat jouw droomjongen je op komt halen zodra deze miserabele toestand voorbij is," glimlachte Cerice. Astoria murmelde een bedankje en viel terug in slaap. Met een goed gevoel sloot Cerice haar ogen en dacht aan hoe Axel, Ibis en haar vader over haar zouden denken. Ze zouden vast trots geweest zijn op haar, dat wist ze wel zeker.

Reacties (1)

  • Butterflygirl

    Oooh ik ben zò benieuwd hoe dit verder zal gaan!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen