Het vuursignaal werd gegeven door Cerice toen ze terug was in haar eigen vertrek. Ze hoorde gebrul waarna er her en der rook opdook in de stad. In de verte hoorde ze gebonk op de poorten van de paleismuur. Commando's werden rond geschreeuwd door aanvoerders van Sylicaanse troepen, maar de chaos was te groot. Voordat ze het goed en wel doorhadden was de eerste poort al opengebroken door de rebellen en stonden ze oog in oog met de vijand. Cerice glimlachte kort toen ze zag dat er niet alleen Astranen waren, maar ook veel Emperyanen. Voordat ze echter naar de strijd kon kijken hoorde ze gekreun uit Antors vertrek komen. Gehaast liep ze zijn kamer in om hem op zijn knieën te vinden met een plas kots naast hem.
      "Cerice, ik beveel je me te beschermen," bracht hij uit voordat hij voorover viel. Het scheelde niet veel of hij had in zijn eigen braaksel gelegen. Cerice zuchtte en haalde haar zwaard. Ze had geen zin om die eikel te beschermen, maar ze had een belofte gemaakt en die kon ze niet verbreken totdat Antor gepakt was. Met moeite sloot ze de deur van Antors vertrek en wachtte op het gebonk.
      Buiten stond de binnenplaats in de fik, werden meerdere Sylicaanse soldaten tegen de muur gezet en onder schot gehouden door de Emperyanen. De geweren had ze toch wel gemist. De laatste keer dat ze een geweer vast had kunnen houden was op de Militaire Academie in Emperya. Dat was inmiddels al een tijd geleden. Cerice had zelf geen idee meer hoe lang ze al in Sylican was, het was voor haar gevoel al te lang. De opstand was echter heel snel in elkaar gezet. De plannen werden gemaakt en verbeterd in zo'n korte tijd dat het onwerkelijk leek. Cerice zag de Emperyaanse rebellen aan voor haar kameraden en had even de hoop dat Dyenis en Ulrich haar uit deze ellende zouden komen halen. Pas toen ze het gebons op de deur hoorde drong het tot haar door; dit waren geen Emperyaanse soldaten, dit waren gewone rebellen die haar aan zouden zien voor de vijand. Met moeite pakte ze haar zwaard in de hand en maakte ze zich klaar voor de slag. De metalen deur werd opengetrapt en een groep rebellen stroomde binnen. In een halve cirkel stonden ze voor Cerice en een dronken Sylicaanse koning.
      "Geef je over en we zullen je genade tonen. Vecht en ga ten onder met je koning," zei een van de mannen.
      "Het spijt me, maar ik heb deze idioot beloofd mijn leven te geven voor het zijne en dat zal ik ook moeten doen." Met een gil hakte Cerice in op de rebellen. De tranen welden op in haar ogen terwijl ze het bloed van de Emperyanen en Astranen op de grond zag druppen. Ze verzwakte en werd tegen de grond gedrukt door drie mannen. Haar armen werden vastgebonden op haar rug voordat ze haar omhoog trokken en het vertrek uit duwden. Antor werd over de grond meegesleurd naar de cellen.
      Op hun weg naar de gevangenis kwamen ze meerdere malen langs vechtende groepen of andere Sylicaanse soldaten die ook richting de kerkers werden geduwd. Cerice zag een van de Astraanse mannen waarmee ze het plan had gemaakt en hij beende naar haar toe.
      "Ik neem deze wel mee naar de cellen. Ik duld geen tegenspraak. Ga de anderen maar helpen met gevangenen," sprak Ultor tegen de rebel die haar meesleurde. Ultor trok Cerice een zaal mee in en maakte haar armen los.
      "Ik dacht dat ze nooit meer los zouden komen," gromde Cerice terwijl ze over de pijnlijke plekken wreef.
      "Niet zo aanstellen. Ik had moeten zeggen dat ze je goed behandelden, maar dat is dus niet gebeurd. Mijn excuses. Ik zal je echter alsnog naar een cel moeten begeleiden. Dat hadden we ook zo afgesproken toch?"
      "Helaas wel. Ik zal me netjes gedragen, wees niet bang. Ik zou toch willen vragen of ik niet nog een fatsoenlijke cel kan krijgen," mompelde Cerice terwijl ze haar zwarte uniform goed trok.
      "Dat zal niet lukken ben ik bang. Kom, we gaan naar je cel, dan verdenken ze ons niet van vreemde zaken," zei Ultor. Hij haalde een hand door zijn lange, zwarte haar voordat hij Cerice uit de stoel waarin ze was neergeploft hielp. Tezamen liepen ze richting de gevangenis. Antor hadden ze in de eerste cel die vrij was gegooid en het was geen fraai zicht. De rebellen hadden geprobeerd hem netjes neer te leggen, maar uiteindelijk lag het slappe lichaam half op de grond. De volgende cellen zaten vol met Sylicaanse soldaten en paleiswachten. Af en toe kwamen er wat Emperyaanse krijgsgevangenen voorbij die vrij waren gelaten door de rebellen. Een aantal groetten Ultor en er waren drie mannen geweest die Cerice hadden herkend als Ceraro. Ze hadden haar echter alleen een vuile blik gegeven en haar verraadster genoemd. Ultor opende een lege cel voor Cerice en gebaarde haar naar binnen te gaan. Het was een iets grotere cel met wat extra kussens dan de gemiddelde gevangeniskamer.
      "Ik kom je zo snel mogelijk bevrijden. Antor wordt morgen waarschijnlijk terecht gesteld. Prinses Ravyl en prinses Carlissa wilden dit zo snel mogelijk doen en hebben gevraagd of jij tegen hem komt getuigen. Maak je geen zorgen, het komt goed. De rebellen in deze gang weten wie je bent en zullen je alles komen brengen wat je vraagt," mompelde Ultor terwijl hij de cel op slot draaide. "Probeer wat te slapen, vraag om wat eten en wacht op mij."
      "Dank je, Ultor," glimlachte Cerice. Ze nam plaats op een aantal kussens en leunde tegen de muur. Ultors voetstappen tikten weg op de koude, vochtige tegels van de Astraanse gevangenis. Af en toe kwamen er wat rebellen langs die de gevangenen kwamen controleren. Toen de tiende voorbij kwam was Cerice het beu.
      "Als jullie nou verdomme niet stil kunnen zitten, breng me dan eens wat te drinken. Stelletje debielen dat jullie zijn. Patrouille hoeft echt niet twintig keer in een kwartier hoor," snauwde ze. De rebel - een jongeman die er jonger dan Cerice uit zag - knikte snel en rende gehaast weg. Ze hoorde hem converseren met een van zijn bevelhebbers en kwam vervolgens terug met een glas water en een fles zoete appellikeur.
      "Dit is wat er momenteel is, meer hebben we niet. We hebben orders gehad u goed te behandelen," stamelde de jongen terwijl hij de fles en het glas door de tralies stak om aan Cerice te geven.
      "Het is goed, vertel dat maar aan je bevelhebber. Het geeft niks dat er niet veel is, zolang ik netjes behandeld wordt is het goed," glimlachte ze en hield de fles likeur omhoog. "Wil je ook een slokje?"
      "Graag, maar ik moet nuchter blijven tijdens de rondes die ik moet lopen," antwoordde de jongen verlegen.
      "Eén slokje kan wel. Wat is je naam eigenlijk?" vroeg Cerice terwijl ze de fles opende.
      "Davus," antwoordde de jongen.
      "Nou Davus, neem een slok en vertel niemand dat ik je heb laten drinken," knipoogde ze en ze gaf de fles aan Davus. Hij nam dapper een grote slok en glimlachte even voordat hij slikte. Toen hij de drank inslikte werden zijn ogen zo groot als schoteltjes en begon hij te hoesten.
      "Het brandt," piepte hij. Cerice grinnikte even en keek toe hoe de jongen zijn hoestbui beëindigde.
      "Dat had ik je vooraf al kunnen vertellen. Het is alcohol, natuurlijk brandt dat," grinnikte Cerice. Ze nam de fles terug aan en nam zelf een paar slokken.
      "Hoe doe jij dat?" vroeg Davus vol verbazing.
      "Oefenen. Ik heb met mannen gedronken die meer op konden dan de gemiddelde Uerteaan - en volgens de verhalen kunnen die na acht flessen likeur nog recht lopen - en ze onder de tafel gedronken. Dus zo leer je dat. In het begin kon ik ook net een glas vanillelikeur aan, het is geen schande," glimlachte Cerice. "Nou, ga maar terug naar je bevelhebber en zeg dat hij jullie na vannacht maar eens moet leren drinken."
      "Zal ik doen!" Davus salueerde kort voordat hij zich weer bij zijn commandant ging melden. Cerice nam nog een paar slokken van de likeur en sloeg vervolgens het glas water achterover. Ze leunde weer terug tegen de muur en voelde dat ze begon in te dutten. Ze vond alles goed, zolang ze deze nacht maar snel door zou komen. Ze positioneerde de kussens wat beter en ging er op liggen. Nog voordat haar hoofd een van de zachte dingen raakte viel ze in slaap.

Reacties (2)

  • Butterflygirl

    Ik snap er niks van waarom wil ze opgesloten worden ga pls snel verder

    3 jaar geleden
  • katl1

    SNEL VERDER PLEASE

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen