Na een ellendige en lange reis waren Kozak, Charon en Cerice toch gearriveerd bij het huis van Kozak. Ze hadden zich opgefrist en waren van plan op zoek te gaan naar oude kameraden. Er werd niks afgesproken. Charon ging zijn eigen weg, op zoek naar de oude vrienden die hij al lang niet had gezien. Cerice en Kozak hadden afgesproken eerst naar Cerice' vrienden te gaan. Kozak zou later vertrekken om zijn eigen maat op te zoeken.
      Cerice en Kozak waren op weg naar waar haar vrienden zaten. Kozak had haar verteld dat zij dagelijks samenkwamen bij de oude bunker waarin zij hadden geslapen tijdens hun Academieperiode. Kennelijk was de Militaire Academie buiten werking gesteld nadat Antor Emperya had overgenomen en was het verboden terrein voor iedereen. De gehele trainingsplaats zag er smerig uit. Organisch afval lag her en der, af en toe was er een lege plek waar het zand was weggewaaid, de barakken zagen er doorgerot uit, sommige planken waren al naar beneden gevallen, en alles zag er vervallen uit. Het leek op de spookstad die Cerice had gevonden toen ze in Emperya terecht was gekomen.
      Zoals Kozak had gezegd zaten er voor haar oude barak vier volwassen, gespierde mannen luid te converseren. Vanaf een afstandje kon Cerice zien dat Dyenis inderdaad een vinger miste. Hij keek somber voor zich uit en zei af en toe iets, maar hij leek niet echt met zijn volle gedachten bij het gesprek te zijn. Cerice verzamelde wat moed en liep verzekerd richting haar vriendengroep. Ulrich hoorde de voetstappen en keek opzij.
      "Wat moet jij hier? Het is verboden terrein," gromde hij.
      "Als ik hier niet mag zijn, waarom zitten jullie hier dan? Is het voor jullie geen verboden terrein?" beet Cerice hem toe. Kozak had een hand op haar arm gelegd om haar rustig te houden.
      "Kozak, wat brengt jou hier met deze meid?" vroeg Beowyn.
      "Ik kom jullie herenigen met jullie oude vriend, Ceraro. Er hoort alleen een lang verhaal bij. Cerice hier heeft mij gevraagd dit aan jullie uit te leggen zodat het minder ongeloofwaardig is. Jullie kennen Ceraro als man, maar al die tijd was het een vrouw. Voordat jullie je in hadden geschreven bij de Academie kwam ik Cerice tegen. Ze viel flauw in een dorp waar ik mijn spullen verkocht en ik heb haar meegenomen en thuis opgelapt. Ze was een kofchu tegengekomen in het Astraanse bos en de wond die het beest haar had gegeven was gaan ontsteken. Ze had al een tijd niks gegeten of gedronken en was er slecht aan toe. Het leek mijn taak wel om haar terug op de been te helpen.
      Niet lang nadat de wond was genezen ben ik haar gaan trainen. Ik heb haar klaargestoomd voor de Militaire Academie en haar een andere identiteit gegeven. Zo werd zij Ceraro Ivarsen, de voormalige lijfwacht van prinses Ravyl en jullie kameraad. Cerice heeft zich al die tijd als man verkleedt en heeft de Academie met prachtige resultaten afgerond. Helaas is ze tijdens de bestorming van het paleis gevangengenomen door de Sylicanen en Astranen van Antors leger. Ze heeft als zijn lijfwacht gediend als Ceraro tot Antor achter haar ware identiteit kwam. Tot het moment dat Antor werd geëxecuteerd was Cerice zijn lijfwacht," legde Kozak uit aan de groep.
      "Kozak, je probeert ons te vertellen dat die meid met die volle rondingen Ceraro was? De man die als een van de beste soldaten de Academie heeft afgerond? Dat kan je niet menen," lachte Ulrich.
      "Ulrich, herken je het gezicht dan niet?" vroeg Dyenis uit het niets. "Dit is Ceraro. Ik weet het zeker."
      "Je gaat toch niet zeggen dat jij dit onzinverhaal gelooft, Dyenis? Je bent kapot geweest van de verdwijning van Ceraro, waarom geloof je dan het eerste verhaal dat je hoort?"
      "Omdat dit niet het eerste verhaal is dat ik hoor. Ik heb meerdere Sylicaanse soldaten horen praten over de overleden Ceraro Ivarsen die werd vervangen door Cerice," snauwde Dyenis. Hij stond kreunend op en legde zijn handen op de schouders van Cerice. Voordat ze het doorhad had hij haar tegen zich aan getrokken en voelde ze tranen op haar schouder vallen.
      "Cerice, we hebben je gemist," fluisterde hij in haar oor. De eens zo sterke man was in elkaar gestort toen hij haar had gezien en het voelde verkeerd. Cerice sloeg snel haar armen om Dyenis heen om hem te troosten.
      "Ik ben blij weer terug te zijn, Dyenis," glimlachte Cerice. Ze hoorde Ulrich en Kozak nog discussiëren, maar verstond niet wat er werd gezegd. Na een lange tijd liet Dyenis haar los en ging terug zitten. De sombere blik was weg en had plaatsgemaakt voor een glimlach.
      "Ulrich, ik denk dat je je onnozele gedachten aan de kant moet zetten en moet kijken naar je vriend. Hij is in geen tijden zo vrolijk geweest, dus er moet iets zijn met Cerice, of niet soms?" stelde Kozak. Met tegenzin knikte Ulrich en hij nam terug plaats op de grond.
      "Ik wil alles van Cerice zelf horen, inclusief hoe zij de tijd op de Academie heeft ervaren. Eens kijken of haar belevenissen overeenkomen met de ware gebeurtenissen," zei Ulrich. Hij keek naar Cerice alsof ze een stuk vuil was, maar zij trok het zich niet aan.
      "Kan ik jullie dan alleen laten?" vroeg Kozak en de groep knikte. Hij nam snel afscheid van Cerice en gaf haar een sleutel van zijn huis voordat hij het verboden terrein van de oude Academie verliet.
      "Zoals Kozak jullie daarnet dus heeft verteld ben ik uit Astra gevlucht, zoals ik ook aan jullie heb verteld toen ik me als Ceraro voordeed. De Sylicanen waren binnengevallen en ik ben weggerend op aanraden van mijn drie broers. Alle drie zijn inmiddels dood. Ibis is tijdens de aanval overleden, Roden toen hij mij en mijn broer wilde verraden en de rechtmatige trooneigenaar van Sylican doodde, en Axel toen wij terugkeerden naar Astra vanuit Sylican, omdat Antor hem van verraad verdacht. Tijdens mijn reis door het Astraanse bos ben ik inderdaad een kofchu tegengekomen. Deze heeft mij op mijn been verwond en dat gif zorgde ervoor dat de wond niet kon helen en dus ging het ontsteken. Ik had het beest geslacht en daarna gebruikt als voedsel, maar dat heeft me niet tot Emperya gebracht. Ik ben toen in een spookstad terecht gekomen waarin ik een paar kledingstukken heb gestolen om niet volledig naakt aan te komen in de bewoonde wereld.
      Eenmaal in de bewoonde wereld ben ik vanwege ondervoeding en uitdroging bewusteloos geraakt. Kozak heeft mij verzorgd en opgelapt, waarna hij me ging trainen, omdat ik Astra terug wilde nemen. Ik heb mijn haar afgeknipt en een korset gekregen om mijn borsten mee te verbergen. Daarna heb ik me ingeschreven en ben ik jullie tegengekomen.
      Alle dingen die we hebben meegemaakt hebben mij door mijn periode bij Antor getrokken. De laatste ceremonie waarin prinses Ravyl mij als lijfwacht vroeg, de gedachte aan ons trainingskamp waarbij Irilan mij in de steek liet, het toernooi dat werd gehouden waarin ik tegen een kafru moest vechten en de obstakelrace. Het waren die gedachten die mij door de tijd met Antor hebben gesleept. Ik heb jullie allemaal gemist en ik hoopte dat er niks met jullie was gebeurd," vertelde Cerice. Dyenis had een hand op haar bovenbeen gelegd en Ulrich knikte.
      "Ik denk dat het veilig is je te vertrouwen. Wat je zegt klopt allemaal. Daarbij wist Syras al dat je niet was wie wij dachten dat je was. Hij heeft ons verteld dat hij al vermoedde dat je een vrouw was toen hij ons tijdens het plannen van de opstand tegen het lijf liep. Laten we drinken en bijpraten, ik denk dat er genoeg te vertellen is," glimlachte Ulrich. Beowyn, Aven, Dyenis en Cerice stemden hiermee in en verlieten ook het oude trainingsterrein.

Een jaar na de dood van Antor waren alle vier de koninkrijken terug opgebouwd en was de rust teruggekeerd. De Astraanse koning had Carlissa tijdelijk laten regeren tot alles weer normaal zou zijn, Zerdras was hersteld van de zware militaire verliezen die ze hadden geleden, Sylican had een raad opgesteld om het land te regeren tot ze een nieuwe koning of koningin hadden gekozen en Emperya stond op het punt prinses Ravyl tot koningin te kronen. Ravyl had specifiek gevraagd te wachten met de kroning tot de burgers weer normaal konden leven. De Militaire Academie was heropend en nam nu ook vrouwen aan als soldaat in plaats van alleen verpleegster, nieuwe commandanten waren aangesteld en ook nieuwe trainers waren aangenomen. Kozak en Charon hadden beide een baan aangeboden gekregen als bevelhebber van cadetgroepen, Syras had promotie gekregen en was nu toezichthouder van de groepsleiders, maar trainde de cadetten ook, Aven en Beowyn waren gevraagd als commandanten, en Ulrich en Dyenis waren uitgenodigd om de specialisatielessen aan de elite-cadetten te geven, maar waren ook toegewezen aan een groep beginnende soldaten. Cerice had werk gevonden in een klein cafeetje en wachtte op het moment om zich opnieuw aan te melden bij de Academie als cadet.
      Die middag zou Ravyl tot koningin gekroond worden en zou haar nieuwe lijfwacht gekozen worden. De binnenplaats van het paleis stond vol en ook alle straten rond het paleis waren overbevolkt. Cerice had een dag vrij van haar werk als barmedewerkster en stond samen met haar vrienden, Kozak, Charon en Syras op de binnenplaats van het paleis. Het balkon waarop de kroning plaats zou vinden was royaal aangekleed met blauwe, witte en zilveren doeken, linten en andere decoraties. De leider van de Militaire Academie was aangewezen om de kroon op het hoofd van Ravyl te plaatsen en de eed van zowel Ravyl als haar nieuwe lijfwacht af te nemen. Hij stond in een donkerblauw uniform te wachten op de komst van de koningin. Blaasinstrumenten zorgden ervoor dat het publiek muisstil werd en vol verwachting naar het balkon keek. Vanachter de witte gordijnen kwam Ravyl in een lange, blauwe jurk. Haar haren waren prachtig opgestoken en ze wuifde kort naar de inwoners van Emperya.
      "Prinses Ravyl, zweer jij trouw aan de burgers van Emperya? Zweer jij dat je alles zal doen wat in jouw macht ligt om het leven te verbeteren en het koninkrijk te beschermen?" sprak de man in het uniform luid.
      "Ik, Ravyl van Emperya, zweer dat ik het koninkrijk zal beschermen al moet ik er zelf voor vechten. Ik zal zorgen dat geen enkele burger kou of honger moet lijden in donkere tijden. Het is mijn taak om dit koninkrijk terug op te bouwen, te beschermen en te verbeteren," antwoordde Ravyl.
      "Dan mag ik u nu koningin Ravyl van Emperya kronen. Kniel voor de kroon," gebood de man. Ravyl ging op een knie zitten en wachtte tot het koude metaal haar hoofd aanraakte. Met uiterste precisie werd de kroon geplaatst voordat Ravyl op mocht staan.
      "Koningin Ravyl, het is aan u om nu te beslissen wie uw nieuwe lijfwacht wordt."
      "Na lang nadenken heb ik besloten om geen officier of soldaat te kiezen om mij te beschermen. Vele soldaten hebben mij deze persoon aangeraden vanwege de daden en bijzondere handelingen. Ik wil Cerice Devon van Astra vragen mijn lijfwacht te worden." De woorden van Ravyl kwamen plots en Cerice schrok. Dyenis gaf haar een duwtje en liep met haar mee het paleis in. Hij begeleidde haar naar het balkon en gaf haar een korte knuffel. Cerice glimlachte voordat ze door de gordijnen liep en naast Ravyl terecht kwam. Direct knielde ze en boog ze haar hoofd naar de vloer.
      "Cerice Devon van Astra, zweer jij trouw aan koningin Ravyl, het koninkrijk Emperya, en de rest van Ogron? Zweer jij de koningin te beschermen met je leven?" dreunde de militaire leider op.
      "Ik zweer trouw aan alle burgers van Emperya en de rest van Ogron, en aan koningin Ravyl. Ik zal voor haar vechten met mijn leven. Dit is mijn woord en mijn belofte, deze zal ik nooit verbreken." Cerice keek omhoog naar een glimlachende Ravyl. De Academie leider pakte een insigne van een kussen, spelde het op de borst bij Cerice, en overhandigde haar een Emperyaans zwaard. Het publiek juichte en begon zowel haar naam als die van Ravyl te roepen. In de menigte op het plein zag ze Kozak en Dyenis glimlachen. Op de rand van het balkon landden drie vogels die haar leken te feliciteren met hun blik, alsof Ibis, Axel en haar vader haar op kwamen zoeken. Kort streelde ze de snavels van alle drie de vogels voor ze wegvlogen en zij de rest van de mensenmassa toe moest wuiven. Ze was teruggekeerd als Ravyls lijfwacht en hand, maar Ravyl wist van niks en zou het nooit te weten komen. Het was het begin van een nieuw hoofdstuk in Cerice' leven.

Reacties (1)

  • Butterflygirl

    Aaawh zo leuk! Wachr wachr wacht. Dit is toch niet het einde he? Weet je ik vind het nog steeds sneu dat je zo weinig reacties krijgt.

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen