2023



Hoofdstuk 10.4

Met zoveel kinderen rond je, had je er wel eens een dag tussen zitten die anders dan andere verliep. Moest je met heel erg veel moeite in het diepst van de nacht ineens een woonkamer, zitkamer, woonkeuken, met slingers, ballonnen en andere frutsels versieren. Gelukkig kreeg ik hulp van Wendy, Emma, Rosá en Tirza, zonder deze meiden had ik het zeker niet gered.
Een verjaardagspartijtje verzinnen met verschillende spelactiviteiten, snaai werk en meer, was niet zo eenvoudig, als je dacht. Vooral niet met een huis vol kinderen in de leeftijd van een aantal maanden tot en met de tienertijd. Het was vaak een hindernis, een hindernis aan hobbels, maar het was keer op keer een uitdaging. De taart te bakken, cake te versieren, de slingers te hangen en de ballonnen te vullen.
Ieder kind wilde dan ook weer een ander thema, een ander soort taart en of weer een ander soort smaak.
Vervelend was het niet, zeker niet.
Maar ik kon wel vertellen, dat ik niet zo zeer meer op een baby zat te wachten.
Ik had er al een aantal rondlopen, en daarnaast had ik ook nog is de kinderen van Isa, Rachel en drie oudste dochters van Molly onder mijn vleugels. Werd door hun ook echt als een mama gezien. Niet te vergeten mijn drie geadopteerde kinderen uit Japan en Sri Lanka.

Morgen werd een belangrijk dag, een zware dag. Verschillende gezinnen zouden vertrekken naar het gastenverblijf die op het moment verbouwd werden. Aanpassingen gedaan moesten worden in bepaalde kamers. Emma zou met haar twee kinderen vertrekken naar haar gastenverblijf, woning: 28O, waar haar beide kinderen een eigen slaapkamer zouden krijgen.
Meer rust, uitgeruster wakker zouden woorden.
Ook Tirza zou met haar kroost naar haar gastenverblijf vertrekken, ze moest net als Emma een aardig stuk wandelen om bij haar woning: 28H, te komen. Vier van de vijf kinderen zouden een kamer moeten delen.
Naast Tirza zou ook Wendy vertrekken uit het kasteel. Ze vond dat het nu eens tijd werd dat de kinderen, merkte wie nu daadwerkelijk bij hen hoorde, in de woning, in de kamers. Al vond ze het sociale contact ook erg belangrijk. Haar oudste dochters zouden ieder een eigen kamer krijgen, haar geadopteerde tweeling, zouden samen een kamer delen en daarnaast zou haar pasgeboren dochter van een half jaar ook haar eigen kamertje hebben.
In het kasteel zouden alleen Rosá met haar kroost en Ik met mijn kroost blijven wonen.
Totdat ook Rosá en of zelfs ik het zat zou zijn en naar het gastenverblijf zou vertrekken.
Maar daar spraken wij niet over, we vonden het belangrijk dat de kinderen die verwant aan elkaar waren, bij elkaar hoorde.
Ze ook bij elkaar hoorde te leven, al was het dan nog dat ze wellicht hen slaapkamer in het kasteel moesten delen met een ander. Dat was dan maar zo, de kinderen hadden hier totaal niets in te zeggen.
Hen mening was gewoon uitgesloten, niet aan te nemen.

Reacties (1)

  • Luckey

    Oh boy

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen