2023



Hoofdstuk 10.5

Het was erg plezierig te zien hoe mijn jongste dochter het uiteindelijk deed in de klas. Ze had nog maar zo'n vijf ochtenden gehad, om mee te mogen draaien. En voor heel even, voelde het heel erg goed haar te zien groeien. Hoezeer ik haar ook gelieve nog thuis wilde houden. Ze was al twee, de leeftijd dat ze zouden gaan leren, door het spelende wijs uit te proberen.
Nu begreep ik precies, wat ik iedere keer had moeten meemaken als ik ze naar school zou brengen.
Nu pas begreep ik wat Wendy, Emma en Tirza hebben moeten doormaken, door ze af te zetten.
Een zucht verliet mijn mond, en een waterige glimlach sierde dan ook mijn lippen. Ashley te zien spelen met andere leeftijdsgenootjes, deed mij deugd.
"Ze pikt snel dingen op" was de tinkelende stem van de peuterleidster.
"Dat had ik al door" grinnikte ik wijzend naar het lokaal waar mijn dochter zoet aan het spelen was.
"Ze is leergierig, weet al bepaalde kleuren en vormen, dieren, objecten te benoemen" knikte de vrouw, voordat ze haar jas op de kapstok hing.
"Als je wilt kan ik een informatie avond regelen, dan krijg je alles te horen over je kinderen" grinnikte de vrouw de klink van de deur naar beneden drukkend.
"Nee, nee, dat hoeft echt niet. Zodra de oudergesprekken daar zijn, is het vroeg zat. Het is alleen dat ik nooit echt eerder tijd heb gehad, om mijn kinderen naar school te brengen. Dat ik er even van sta te kijken" lachte ik.
"Geen schande, werk is belangrijk om eten op de plank te krijgen. Zonder geld, geen boodschappen en geen boodschappen betekend lege planken en lege magen die niet gevuld kunnen woorden. Het is mij overigens erg duidelijk" verdedigde het meisje mij zonder pardon.
"Als ik zo brutaal mag zijn, hoeveel kinderen heeft u" ze fronste haar wenkbrauwen op en indirect begonnen haar wangen te kleuren.
"Inclusief mijn geadopteerde kinderen heb ik er 20" lachte ik breed.
"Twintig" was de verschrikte uitroep van de peuterleidster.
"Ja, zeven kinderen van mezelf, dertien kinderen geadopteerd" lachte ik nog breder.
"O, op die manier" het meisje sloeg haar handen voor haar mond.
"Het leek namelijk voor heel even of u alleen maar een broed kip geweest ben" fluisterde het meisje zo zacht, van schaamte.
Mijn ogen werden voor heel even groot, maar het jonge ding bleek echter niets door te hebben. Dus drukte ik het nare vreemde gevoel en de vele herinneringen, hersenspinsels, narigheid, maar weer snel achter het deurtje van ijzer.
"De vele adoptiekinderen, is zo gekomen doordat ik meerdere vriendinnen verloren ben. Ik het niet over mijn hart kon verkrijgen ze naar een wild vreemd gezin te laten verplaatsen. Tenslotte zijn sommige adoptiekinderen, het broertje en of zusje van een van mijn kinderen. Sommige zitten zo vervlochten met elkaar dat het heel erg lastig is uit te leggen" sprak ik voorzichtig, langzaam uit.
"U heeft een groot, goud hart. Dat echt goed op zijn plaats zit" knikte het meisje.
Het lokaal instappend, trok ze de deur achter zich dicht.
Mij met die woorden achterlatend.
Wist ik dat ik nu maar is op huis aan moest. De verdere werkzaamheden verrichten.
Want voor ik het wist was het al weer tijd, dat de kleintjes uit school kwamen, moesten we al weer aan het avondmaal en moest ik ze klaarstomen voor de rustige nacht.

Reacties (1)

  • Luckey

    Goud hart heeft ze zeker

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen