2025



Hoofdstuk 10.7

April, Tirza was als een van de eerste die beviel van een dochter. Het jaar 2025, verliep al anders, dan anders. De kinderen namen het redelijk goed op dat Bjorn niet meer zou terug komen, dat pappa Seppe en Flynn pas terug kwamen wanneer ze hen straf hadden uitgezeten. Twijfelend liep ik over de overloop, ik wist dat Wendy en Emma het erg lastig vonden, nu de vader niet aanwezig was. Ze hadden de zelfde insteek die ik had, geen van ons kon verbieden ze bij hen vader weg te houden, ze hadden recht op beide ouders.
Voor sommige van de geadopteerde kinderen was het al lastig doordat ze nog steeds niet geheel gewent waren aan het gezin waarin ze opgroeide.
Ze ontpopte dan wel goed, namen de lesstof, taal ook wel op, maar leken toch deels vast te houden aan hen oude gewoontes.
Soms was het werken tegen de klok, soms was het eenvoudig.
Ook ik zou dit jaar nog bevallen van een baby, ik was al aardig op weg. Volgens de dokter zou ik in het zomerseizoen, uitgerekend zijn. De laatste ook van de dames die dan zou bevallen, zou dan opnieuw het jongste kindje hebben. Dit zou ook echt mijn laatste kindje wezen die ik zou baren. Het was niet dat ik echt geen kinderen meer wilde hebben. Het was eerder mijn lichaam zou het gewoon niet meer halen. Ik zou dezelfde klachten als mijn beste vriendin krijgen, zelfs er misschien wel aan kunnen overlijden.
De laatste jaren waren er kinderen bij gekomen, maar niet zo vlot meer als dat het in de jaren voordien verliep.
Een opluchting, had sommige kunnen bewaken voor Bjorn.
Andere vielen ten prooi, helaas, kon ik ze niet alle beschermen.
De kinderen waren veilig, ze zouden die nooit aanraken, zo had ik dat ze er wel ingeklopt.
Verboden terrein, wie er naar ze keek, dacht, sprak, of zelfs ook maar verkeerd aanraakte, kon zijn leven niet zeker zijn.
Sebastiaan en Jaimy leken met de noorderzon vertrokken te zijn. Een van de heren had zich niet zo netjes, gedragen waardoor ze opnieuw moesten vluchten.
Instanties, waren ons op het spoor, al jaren, hielden ons in de gaten maar konden het erf-goed niet betreden. De hoge hekken, heggen, en diepe grachten hield ze buiten. Geen toestemming tot betreding is huisvredebreuk, en ook wel als inbraak gezien.
Rosá had haar baarmoeder laten verwijderen, ze kon geen kinderen meer op de wereld zetten en ook haar lichaam leek dat niet meer te kunnen houden. In het jaar 2024, had ze een zwangerschap van zoveel maanden, voordat ze het kindje verloor, het baby-tje was amper 18 weken. Te klein, niet levensvatbaar, overleden. Na die gebeurtenis was ze er klaar mee, geen kinderen meer.
Haar lichaam weigerde, stootte het kindje af, dus kon het kindje eventueel ook erg ziek zijn geweest. Het risico was te groot een gehandicapt kindje op de wereld te zetten, iets waar Rosá voor paste. Ze had altijd geroepen dat ze niet wist wat ze zou doen als haar kindje niet gezond zou zijn. Opgelucht dat ze tot nu toe, gezonde kinderen op de wereld had gezet. Sommige hadden wel iets, maar niet iets waar je totaal niet mee om zou kunnen gaan.
Alles verliep goed, de heren waren weg.
De dames, vriendinnen leken zich eindelijk na alle jaren echt vrij te bewegen.
Zich thuis te voelen, zoals ik mij eigenlijk al voelde in het jaar 2021.
Hier wilde ik oud woorden, mijn kinderen konden hier wonen, leven, zolang ze wilde.
Eventueel zelf een gezin met de jaren stichten, we zagen het wel. We zouden het met de tijd wel merken, al wilde ik niet voor mijn 50ste al een oma zijn. Al wist ik dat de kans groot was, dat het wel zou gaan gebeuren. Het tijdperk begon te veranderen.

Reacties (1)

  • Luckey

    Oh boy
    Nog een baby op komst
    Snel verder

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen