2025



Hoofdstuk 10.8

Met veel moeite had ik kunnen regelen dat er familieleden ons zouden komen helpen. Had een aardige tijd terug wat brieven op de post gedaan, in de tijd dat het minder goed hier op het landgoed ging. De spanningen liepen in die tijd hoog op en de tijd dat we onze familie's weer zouden zien zou er komen. Dat wisten we allemaal, de heren zouden ons niet voorgoed gevangen kunnen houden, buiten de maatschappij.
Ik had Bella het zusje van Rosá laten overkomen, en zo ook nog de broer van Emma, zodat de twee dames wat meer aanspraak zouden hebben.
Hulp met de zorg voor de kinderen en zo ook met scholing en het aanpassen naar.
Politie agenten, instanties hadden het landgoed gezien gehad, ons aangesproken op onze leef omstandigheden en zo dus ook bepaalde heren achter slot en grendel gestopt. Het probleem was anders wel dat andere weer gevlogen waren en dus nog altijd hen straf leek te ontlopen. Wat er hier afgespeeld was zou buiten de kranten, nieuws, bladen en meer blijven. De doofpot, maar we moesten ons aan regels gaan houden.
Een van de regels was op ze minst 1 familielid te laten overkomen, en ze de omgeving te laten zien, waarin wij leefde.
Het andere was, de kinderen moesten na een bepaalde leeftijd naar de openbare school, om meer met andere kinderen dan familie in contact te komen.
En we moesten ze laten weten wanneer we weer contact hadden met onze 'ontvoerders' zoals ze hadden bevolen.
Het was zwaar, lastig, maar ook een opluchting.
We waren na ik weet niet hoeveel jaar gevonden.
Allemaal op een kluitje.

"Er is visite" werd er ineens door Rosá geroepen.
Verbaasd rees ik mijn wenkbrauw op, ik had niet verwacht dat het al zo snel zou zijn dat ze over zouden komen. De broer van Wendy, de moeder van Tirza en mijn moeder zouden overkomen. Zou komen helpen en met de tijd als ze zich thuis voelde hier komen wonen. Over de overige familieleden zouden we nog maar zwijgen, want dat wilde ik absoluut niet, dat zou te veel worden.
We zouden precies met 40 man op het stuk grond leven, aardig wat volwassenen en aardig wat kinderen.
Als er meer zou komen, zou het eerder op een dorp kunnen gaan lijken, en dat was iets wat ik niet wilde.
Het moest er vrij, netjes zoals het er nu uitzag blijven uitzien.
Niks meer bijgebouwd woorden, die tijd is geweest. Er stonden genoeg gebouwen om je te kunnen vermaken en daarbij had ik geen zin in een gedeeld land met de staan. Het stond op mijn naam!!!
Door de drukte en de stress, schoten de maanden voorbij, en niet zo langzaam ook.
Mijn buik was goed te zien, en ik vroeg me af wanneer mijn kleine van plan was te wereld te komen.
Voor mijn moeder zou het geweldig zijn als ze er bij was, bij haar laatste kleinkind. Aangezien ze alle andere kleinkinderen niet geboren heeft zien woorden moest dat haar cadeau wezen. En ik hoopte dat, ze blij zal zijn met de keuze van de naam die ik al in gedachten had.

Reacties (1)

  • Luckey

    Dit kan je ook niet langer verborgen houden
    Hadden ze voorzichtiger met kinderen moeten zijn
    Snel verder

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen