Bijna alles is te verbergen. Zo heb ik mijn ontembare krullen deze morgen, in een knot op mijn hoofd gebonden. Het ziet er enigszins netjes uit. Niets laat nog zien, hoe ik heb liggen woelen afgelopen nacht. De extra laag make-up verbergt de donkere kringen onder mijn ogen en de bleke huid die de rusteloze nacht met zich mee brachten. Maar de doordringende blik die Draco me werpt wanneer ik de common room betreed, zegt me genoeg. Niet alles valt te verbergen, zoals de vermoeide blik in mijn ogen of de uitdagende blik die schittert in de blauwe ogen van Luke.
Mia en ik sluiten ons bij de rest aan, die tot mijn verbazing aan het wachten waren op ons zodat we samen naar de Great Hall konden voor ontbijt. Ik vraag me af waarom ze het doen, want zulke kudde dieren zijn we nou ook niet, behalve Gregory en Vincent misschien. Toch zijn mijn gedachtes al snel weer terug bij Luke en volg ik de groep door de gangen van de kerkers.
Zijn aanwezigheid prikkelt en het helpt niet mee dat hij om de zoveel tijd achterom kijkt, om mij een poeslieve glimlach te werpen. Toch is er nog steeds het vuur in mij dat brandt, want telkens als hij zich omdraait, denk ik aan de klap die hij me gaf, de woorden die hij gebruikte om mij te pijnigen. Het spoort me aan om de verwarrende gevoelens en gedachtes weg te drukken, want nee, Luke is niet leuk. Hoe snel hij ook kan terug veranderen in de lieve, zorgzame jongen op wie ik verliefd werd, hij zal altijd de jongen blijven die op zoek is naar controle, naar macht. Hij zal altijd de jongen blijven die mij heeft gebroken. Iets dat ik bijna schreeuw in mijn hoofd, om het vuur aan te laten. Om het gevecht tegen mijn automatisme naar Luke toe tegen te gaan.
We beklimmen de nauwe trap die ons uit de kerkers leidt waar, tot mijn ergernis, Luke op me staat te wachten en vervolgens naast me komt lopen zodra ik de doorgang uit ben.
´Hi schoonheid.´ Luke schenkt me een schitterende lach, eentje waarvoor ik altijd bezweek. Ik roep mezelf streng toe. Houd je sterk Jay. ´We moeten denk ik nog even praten over gisteren.´
De stem van Luke en de herinnering aan gisteravond laat een akelige rilling door me heen trekken. Toch verman ik mezelf en werp ik een kille blik naar Luke. Tegelijkertijd zie ik hoe Draco omkijkt, en een vijandige blik werpt naar Luke. Een blik die voor mij laat zien hoe graag Draco Luke de groep uit wilt hebben. Het verbaast me niks. Draco had gisteravond na mijn verhaal al duidelijk gemaakt dat hij het al lang gehad had met Luke, zelfs zonder dat hij de waarheid weet. Hij had hem getolereerd vanwege zijn relatie met mij, ondanks dat het geheel tegen zijn karakter in ging, maar nu kon hij zijn mening weer uitte en dat heeft hij dan ook gedaan. ‘We stoten hem wel uit de groep.’ Had hij op een samenzweerderige toon gezegd.
Mijn hand wordt vast gepakt en gelijk trek ik hem uit de handen van Luke. Ik duw hem bij zijn schouder uit de stroom van mensen, met een kracht die plotseling door mijn lichaam giert. Tegen een muur in de gang die naar de Great Hall leidt heb ik Luke geduwd.
´Je blijft van me af Luke,´ sis ik.
Een schamper lachje verlaat Luke zijn mond, waarna hij zich recht en mijn hand, die nog zijn schouder vast heeft, pakt. ´Oh mijn Jay, we zijn nog niet klaar hoor, wat je ook wilt beweren.´
Ik trek mijn hand los. Gemengde gevoelens schieten door mijn lichaam. De woorden, de aanraking, en de geringde afstand laat mijn oude automatisme naar de aan knop reiken. Ze duwen me weer richting de kleine, gebroken persoonlijkheid. Toch is er ook de woede dat laait in mij, er voor zorgend dat ik de controle over mij zelf bewaar.
´Nu moet je luisteren. Ik heb de rest verteld dat ik het uit heb gemaakt, dat we veel ruzies hadden, en er nog dingen moeten worden uitgepraat, aan dit verhaal houd je je. We zijn vrienden, in bijzijn van de rest, maar verder dan dat zijn wij niks meer. Het is klaar tussen ons. Je houdt op met je spelletjes en zoekt geen onnodig contact met me.´ De woorden ratelen over mijn lippen, en ondanks dat ik me alles behalve op me gemak voel, komen de woorden er krachtig en duidelijk uit. Ik vouw mijn armen over elkaar en kijk Luke strak aan. ´Begrepen?’
Mijn woorden creëren niet het effect op Luke dat ik had gewild, iets dat ik had kunnen weten. Pretlichtjes schitteren in Luke zijn ogen, een speelse, maar valse, grijns speelt om zijn mond, zijn hand vindt de weg naar mijn wang. ‘Of wat lieverd? Wat ga je doen als ik me niet houd aan al je eisen?’
Ik sla zijn hand weg, draai me resoluut om en been naar de Great Hall. Ik vloek van binnen. Waarom dacht ik ineens dat dit makkelijk zou gaan.





Hi! Ik schrijf hetgene wat ik nu schrijf niet in een spoiler, omdat ik dit graag gelezen wil hebben en ik weet niet of iedereen een spoiler open klikt. (: Maar wat ik wil vragen en zeggen is: tijd voor schrijven is voor mij echt moeilijk te vinden de afgelopen tijd vanwege stage, dus vandaar dat ik al zo weinig plaats. Wat ik dus kan doen, is dat ik hoofdstukken op spaar en dan vervolgens op een dag veel plaats. Of wat ik nu al doe, elke week één hoofdstuk. Ik hou jullie graag tevreden, dus ben erg benieuwd wat jullie liever hebben. Let me know!

Reacties (7)

  • Butterflygirl

    Ik stem voor 1 keer per week

    3 jaar geleden
  • nijntjee

    1 keer per week is goed:)je schrijft mooi

    3 jaar geleden
  • Slughorn

    Doe maar om en om ipv 1 keer heel veel. Dat is prettiger toch ^^

    3 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    1x per week is prima;)leuk stuk weer!

    3 jaar geleden
  • Teal

    1x per week is goed!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen