Eenmaal aangeschoven bij de rest aan de ontbijt tafel zie ik alweer in mijn ooghoeken een zeker figuur aan komen lopen, met een triomfantelijke lach dat op zijn gezicht is geplakt. Het frustreert me ontzettend dat ik geen weerwoord had en ook nog steeds niet kan bedenken. Want inderdaad, wat kan ik doen als hij zich niet aan mijn eisen houdt? Ik kan niks. Ik wist dat het lastig werd, maar man, dit wordt echt lastig.
Luke neemt tegenover mij plaats. ‘Zo, zijn we weer.’ Een brede lach speelt rond zijn mond. Ik zie hoe zijn ogen schitteren. De rest werpt blikken op ons, uitzoekend wat er aan de hand is. Alleen Draco en Mia hebben een ander soort blik, eentje waarvoor mijn verhaal voor heeft gezorgd.
‘Hoe zit het nou weer tussen jullie?’ Opnieuw is het Blaise die het ijs breekt. Hij kijkt ons één voor één aan. Voordat ik wil antwoorden is Luke me al voor. ‘We moesten nog wat dingetjes uitpraten.’ Hij werpt een blik op mij, het valse verschuilt zich nog steeds in zijn ogen. ‘Is het niet Jay?’
Ik bal mijn vuisten onder de tafel samen. De poeslieve glimlach samen met de knipoog die hij me schenkt, halen het bloed onder mijn nagels vandaan. Hij weet precies wat hij doet. Hij weet hoe ik reageer, hoe ik in elkaar zit. Ook al ben ik op dit moment op nieuw terrein, hij weet hoe te handelen. Hij lijkt me telkens een stap voor te zijn.
Ik knik dan ook enkel, waarna ik me richt op het ontbijt voor mij.
‘Maar het is wel nog steeds uit?’ vraagt Blaise.
‘Zeker,’ zeg ik snel, voordat Luke ook maar kan reageren.
Er schieten nog wat blikken heen en weer, maar het gesprek lijkt ten einde en andere gesprekken, over simpelere zaken, worden vervolgd.
Onder mijn wimpers door kijk ik nog een keer naar de jongen tegenover mij, die erop wachtte. Hij beantwoord door de valse lach terug op zijn gezicht te plakken. ‘Voor nu,’ reageert hij nog op het vorige gesprek. Zijn woorden zorgen voor een angstvlaag over het vuur.

De lessen zijn een fijne afleiding. Ik zet me volledig in tijdens alle lessen van vandaag. Iets dat zelfs de leraren niet ontgaat. Ik krijgen opmerkingen zoals ‘Als je de vorige jaren jezelf zo had opgesteld, was je nog verder gekomen, miss Collins’. Die opmerkingen steken toch en laten me opnieuw doen beseffen hoe verandert ik ben door Luke. Voor Luke wilde ik altijd de beste van de klas zijn, door Luke verloor ik die ambitie. Wat als Luke er niet was geweest? Mijn leven had zo goed kunnen zijn. Toch duw ik die gedachtes weg, want zo is het niet en zo mag ik niet van mezelf denken. Ik ben in het hier en nu, en nu heb ik de kans om alles om te gooien.
Na het ontbijt heb ik Luke zo goed mogelijk ontweken. Tijdens het lopen naar de lokalen liep ik altijd sneller dan Luke, afstand creërend, en tijdens de lessen zelf zat ik altijd zo ver mogelijk bij hem vandaan. Ongevraagd hielpen Mia, Draco, en zelfs Blaise hiermee. Een van de drie nam telkens naast mij plaats en de andere twee zorgden voor bezette plekjes rondom mij. Het raakt me. Ik weet diep van binnen dat ze mij altijd zullen verkiezen boven Luke, maar om werkelijk te zien dat ze rekening met me houden doet me goed.
In tegenstelling tot gister gaat vandaag Potions wel door, tot Draco zijn vreugde. Ondanks dat zijn gezicht de hele weg vanaf het Charms lokaal naar het Potions lokaal neutraal staat, zie ik de schittering in zijn grijze ogen. Hij kijkt er naar uit, iets dat ik vanuit zijn perspectief kan begrijpen. Dat joch is zo verdomd goed in het vak, tuurlijk is het dan leuk.
Het Potions lokaal is al gevuld met de Gryffindors, wat maar een gering lege tafels overlaat. We nemen plaats. Mia en ik zitten samen aan een tafel waar de kleine ketel al staat te branden.
Morse haar blik gaat over de klas, haar ijzige blik maant de klas al snel tot stilte. ‘Omdat ik er gister niet bij kon zijn, door redenen die jullie niks aangaan, moeten we vandaag harder aan de slag. We werken de komende lessen in partners, die ik maak en nu opnoem.’ Haar woorden dulden geen tegenspraak wanneer ze de lijst met namen afwerkt. Weasley en Patil. Zabini en Malfoy. Granger en Potter. ‘En dan als laatste ons favoriete koppel. Collins en Murray. Ik hoop dat jullie dit keer oog hebben voor de ketel in plaats van elkaar.’
Mijn ogen vinden die van Luke. Dit kan je niet menen.


Dank jullie wel voor jullie vorige reacties! Ik zal dus (proberen) elke week een keer een hoofdstuk te plaatsen. Deze week was ik ziek, net zoals heel Nederland geloof ik, dus werd het toch wat later. Maar hey! Ik ben er weer (: Ik heb ondertussen ook het hele verhaal uitgedacht, dus nu is het alleen nog maar schrijven, schrijven, schrijven. Fijn weekend!

Reacties (2)

  • Butterflygirl

    No why yoy do this

    3 jaar geleden
  • Slughorn

    Nee!! Wat een stomme leerkracht, precies die combinatie! Als je professor bent, en je zegt al zoiets, dan haal je ze toch juist uit elkaar!(no_chears)

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen